سولانژ من

2011-03-09T09:45:00.003+04:00

قل قل عزيزم اولين قدم هاش رو ديروز برداشت در مجموع 4 قدم :) 15 فروردين يك سالش مي شه. من رو مي شناسه و حسابي ماماني شده يعني همش مامانش رو مي خواد :) در ضمن داره دندون در مي آره. يكهو 4 تاي جلوش رو با هم. حسابي كلافه است از دندوناش. جالبه كه همزمان قدقدم هم داره دندون هاي آسياب دايميش رو در مي آره. خيلي جالبه همزمان داره دندوناشون در مي آد عزيزهاي دلم.

قسمتي از صحبت هاي قدقدي در مورد همكلاسيهاش :) به جاي تقريبا خيلي جدي مي گه تبريقا! مثلا مي گه:

تبریقا هیچ روزی هوم ورک هاش رو انجام نمی ده.

چند تا از پسرهاي همكلاسيش بهش گفته بودند كريزي گرل اون هم مي گه: اونا به من گفتن کریزی گیرل منم فردا بهشون می گم کریزی گیرل بهش می گم نه باید بهشون بگی کریزی بوی. می گه نه این طوری فانی تره چون هم بهشون گفتم کریزی هم بهشون گفتم گیرل. اين هم صحبت هاي قدقد به مناسبت روز جهانی زن البته با يك عالم تاخير!

و بدون تاخير نوروز و سال نوتون مبارك. به اميد سالي سبز و شاداب براي هممون

2010-12-29T12:00:00.001+04:00

دارم به قل قل قطره آهن می دم بخوره، قدقد می گه مامان وقتی قل قل قطره آهن می خوره مزه ی پیچ (میخ -> آهن!) می ده !

2010-12-27T12:48:00.005+04:00

نقره عزيزم وقتي انگليسي حرف مي زنه شخصيتش عوض مي شه و يك جور بامزه اي مي شه و حاضر هم نيست با ما انگليسي حرف بزنه و ما اون حالت ناز انگليسي حرف زدنش رو خيلي نمي بينيم.

داشتم به قل قل قطره مولتي ويتامين مي دادم قد قد اومده مي گه: قل قل وقتي قطره مولتي ويتامين مي خوره مزه پيچ(هلو) مي ده!

رفته بوديم بنزين بزنيم ازش مي پرسيم راستي تو مي دوني بنزين به انگليسي چي مي شه؟ يك كمي فكر كرده مي گه:
full special!!!

آخه هر وقت مي خواهيم بنزين بزنيم مي گيم:full special please!

عزيزترين در حال رانندگي بود يك هو يك ماشيني پيچيد جلومون من گفتم واي ببين چه جوري رانندگي مي كنه مردك! قدقد مي گه آخه مي دوني آقاهه خيلي بي كثافيته!!

2010-09-19T10:05:00.001+04:00

زندگيمون افتاده رو دور تند. خيلي كار داريم .. همش بايد يك چيزهايي بخريم و يك كارهايي بكنيم .. در 4 ماه و 10 روزگي قل قل من برگشتم سر كار. مادرجون آمدند پيش بچه ها. همزمان با ماه رمضون بود و ساعت كاري كمتر بود. من هم يك ساعت شيردهي دارم كه باعث مي شد ساعت 2 خونه باشم.
قدقد هم مدرسه نداشت و يك ماه موند خونه كه خيلي براش كسل كننده بود. يك ماه خيلي سختي بود ..
حالا هم مامانم اومدن و من ساعت 4.5 مي رسم خونه و قل قل كمي بزرگتر شده و بهتر غذا مي خوره. خيلي پوف دوست داره (برنجي كه تو آب گوشت و سبزيجات بدون ادويه و نمك پخته) و بهش پوره هويج و سيب زميني مي ديم. ميوه هم سيب و گلابي و انگور و هندونه خورده! فعلا كه خيلي خوش خوراكه و خيلي با خوردن همه چيز حال مي كنه :)
هفته اي دو روز هم يك نفر مي آد براي تميز كردن خونه و هر سه تامون همش در حال كار كردنيم اما خونه جمع و مرتب نمي شه و همش هم يك چيزي كمه و يك كاري مونده. حالا حداقل من صبح مي آم سركار و نمي بينم اما مامانم طفلك كه مي مونه خونه .. قل قل هم خيلي بغليش كرده ام و همش دلش مي خواد بغل باشه .. روزهاي شلوغ و سختي داريم .. تصميم داريم يك ماشين بزرگ كه براي يك خانواده پرجمعيت جا داشته باشه بگيريم ولي به همه دلايل قابل تصور دست دست مي كنيم.
حالا اين وسط من هم كارهاي دندون پزشكي دارم كه از حاملگيم نتونسته بودم برم. دندون پزشكم هم اون سر دنيا. همش به خودم يادآوري مي كنم كه بچه كوچيك داريم و همه اينها طبيعيه ..
امروز سرخوشم ولي. اميدوارم روز خوب و پرباري باشه براي همه.
قدقد مي گه مي دوني خدا چه كار مي كنه مي گم نه چه كار؟ مي گه: آدم هايي رو كه رفتن تو آسمونها خراب مي كنه بعد ديگه اونها نمي تونن بيان زمين!
قرار بود جمعه بريم بيچ اما يك آبگوشت مشتي خورديم و همه خوابيديم .. قدقد از خواب بيدار شد ديد اي واي وقت بيچ رفتن ديگه گدشته به باباش مي گه: آخه از دست تو چه كار كنم؟ ديدي نرفتيم بيچ!! (آخه معمولا به اصرار باباش مي خوابه)

پيوست: مثل اينكه از اي ميل اين وبلاگ يك سري اي ميل همراه با يك لينك براي دوستهام در ليست ارسال مي شه. نمي دونم چه طوري و احتمال مي دم ويروس باشه. لطفا بدونيد كه من اي ميلي نزدم و اي ميل مربوط رو باز نكنيد.

2010-05-29T15:33:00.004+04:00

نقره یک چیزی حدود 20 تا عروسک باربی و پرنسس دیزنی و یک فولا داره. در حال بازی باهاشون یکهویی می گه مامان می دونی فولا لبنونی (لبنانی) ایه. می گم چرا؟ می گه آخه اگر لبنونی نباشه فقط عربی حرف می زنه و انگلیسی نمی فهمه و نمی تونه با هیچکدوم از پرنسس ها حرف بزنه. اونوقت فقط باید با جزمین (از کارتن علاالدین) حرف بزنه!!

روز جمعه است از نقره می پرسم امروز چند شنبه است؟ کمی فکر می کنه و می گه: شیش شنبه! می گم چی؟ می گه: آه ببخشید یعنی شش شنبه است!!
بعد فرداش می پرسم خب امروز چند شنبه است؟ می گه: یک، دو، سه .. آهان فکر کنم هفت شنبه باشه!!

2010-05-19T11:52:00.002+04:00

عزیزترین تصادف کرده امروز صبح مجبور شده یک ماشین کرایه کنه. نقره کلی ذوق کرده که سوار یک میتسوبیشی شده و بعد به باباش درخواست داده که دفعه بعد یک مرسدس بنز و دفعه بعدش یک جاگوار اجاره کنه برای بردن ایشون به مدرسه :)
از روزی که باباش بهش اسم ماشینها رو یاد داده ماشین مدل بالا و با پرستیژ رو تشخیص می ده و برای خودش یک ماشین پورش قرمز انتخاب کرده که بخریم .. ما هم البته خریدیمش اما گذاشتیمش بمونه توی مغازه اش تا نقره بزرگ شده و بتونه رانندگی کنه و بعد بره بگیردش!! قراره وقتی 14 سالش شد این اتفاق بیافته :)
اونروز داشتم توت خشک می خوردم بهش دادم کمی، به قول خودش سعی کنه! (try رو به جای امتحان کردن سعی کردن ترجمه می کنه در فارسی حرف زدن) خورده و می گه حالا فهمیدم مزه درخت چی جوریه. می گم چی؟ می گه خب مزه درخت می ده آخه!!

2010-05-03T19:21:00.002+04:00

فسقل عزیزم روز 15 فروردین برابر با 4 آوریل به دنیا اومد. این دفعه هم زایمان طبیعی کردم با اپیدورال ولی اپیدورالش دیرتر از دفعه قبل انجام شد. بنابرابن غیر از نیم ساعت آخر درد در اتاق زایمان تمام دردش رو کشیدم. نمی دونم چرا این درد به نظر من درد خوبیه. من به همه توصیه می کنم زایمان سزارین با بی حسی موضعی انجام بدن اما برای خودم نه.
پسرکم وزن تولدش 3،480 کیلوگرم بود و قدش 52 سانت. 2 سانت از قد تولد قدقد کمتر و 70 گرم هم سبک تر (به قول عزیزترین به اندازه یک گوشی موبایل سبک تر بود!). فکر می کنم علتش سرکار رفتن من بود و برنامه فشرده کار و زندگی .. امروز که 29 روزه است با ترازوی خونه 5 کیلو شده. شاید هم اشتباه می کنم ..
همه چیز خیلی خوبه دوباره بوی بچه کوچولو. بی تابی های اولیه اش و بعد اعتمادش به آدم، اینکه صدای من رو می شناسه و وقتی صداش می کنم آروم می شه و به طرفم بر می گرده .. خیلی خوبه.
مامانم ویزای یک ماهه داشتند و دقیقا 30 روز اینجا بودند و پریروز رفتند. دیروز بهمون سخت گذشت ولی امروز خوب بود. امروز از 2.5 تا 7.5 بعدازظهر رو خوابیده، احتمالا نذاره شب بخوابم. بعضی روزها خیلی خوشخواب می شه. روز 4امش از بس که خوابش سنگین بود بردیمش دکتر فکر کردم بی حال شده! دکتر می گفت اگر بچتون نخوابه می آریدش دکتر (سر قدقد) و اگر بخوابه هم می آریدش دکتر؟؟
واقعا 20 ساعت در شبانه روز می خوابه. اوایل بیداریش از ساعت 1 تا 5 صبح بود ولی حالا بهتر شده. کلا آرومه خوشبختانه فعلا کولیک نداره ..
خیلی بچه دوم خوبه. آدم خیالش یک جورهایی راحتتره و انگار می دونه داره چه کار می کنه. برم ببینم می تونم بیدارش کنم :)

2010-04-01T08:23:00.002+04:00

فسقلی توی دلم بزرگ شده و دیگه داره به دنیا می آد. می شد اصلا دیشب بمونم بیمارستان و به دنیا بیاد.
تمام مدتی که این فسقل توی دلم بوده من پای کامپیوتر بوده ام به حال گریه و پی گیری اخبار ایران. بچه ام دقیقا هم سن این جنبشه و من برای اسمش خیلی دلم می خواد اسم یک از شهدامون و یا اسمی مربوط به جنبشمون رو بذارم اما هنوز هیچ انتخابی نکرده ام.
نمی دونم همه اون گریه ها و نگرانی ها چه اثری روش داشته امیدوارم قوی کرده باشدش وقتی به دنیا بیاد اینهمه حرف هست که باید براش بگم و اونه که باید کاری بکنه ..
تمام این مدت که حامله بودم و عذر موجه! برای کاری نکردن داشتم به یاد اون روزنامه نگاری بودم که دستگیرش کردند در حالیکه حامله بود و یا اون خواهری که برای اعتراف گرفتن از برادرش اینقدر اذیتش کردند که بچه اش رو از دست داد ..
ما پیروزیم .. ما پیروزیم .. کودکم این رو به خاطر داشته باش.

2010-03-26T12:19:00.003+04:00

هوا امروز صبح مثل شمالِ گرم می مونه. کمی مرطوب، آفتابی و خوشبو. نقره با باباش رفته مدرسه با موهای کمی کوتاه شده، کم پشت شده و تا حدود زیادی صاف که خیلی دوست داره.
من و فسقل (به قول نقره خارپشت و به قول عزیزترین مانکی و از همه مناسب تر بن سینا!) خونه ایم. گوگل ریدرم رو تا نصفه! خوندم. ای میل تقاضای ویزای مامان رو فرستادم.
کمی درد دارم. دردش با همیشه فرق داره. دلم می خواد فسقل هفته اول آوریل به دنیا بیاد. دلم می خواد ببینمش .. خیلی.
دکتر گفت که لپ داره :) وزنش هم باید حدود 3 کیلو باشه الان. اگر مثل نقره باشه که 9 ماه و 9 روز و 9 ساعتش رو تموم می کنه و می آد که می شه نیمه آوریل اونوقت. که کمی دیره.
تو خونه بودن بعد از سه سال دویدن خیلی مزه می ده. این روزها خیلی آشپزی می کنم، لباس های بچگی نقره رو در می آرم ببینم کدومش به درد فسقل می خوره. کمی خسته و لاجونم. کمی هم نگران. اما بیش از همه مشتاق. مشتاق و منتظر همه اتفاقاتی که قراره پشت سر هم بیافتند ..

2010-02-25T11:44:00.001+04:00

گل گلم، خودش رو نقاشي كرده:

2010-02-09T19:32:00.002+04:00

دخترم وقتي مي خواد بره حموم باباش براش كف درست مي كنه. ديشب رفته بود به يك حموم پر كف. ازش پرسيدم كف به انگليسي چي مي شه مي دوني؟ اين اصولا يكي از بازيهامونه. مي گه:
very bubbley shampoo!

2010-01-24T15:31:00.002+04:00

توي ماشينيم يكهو مي گه مامان مي دوني محمد به انگليسي چي مي شه؟ مي گم نه. مي گه موحَمِد.
بعد مي گه اسم مامانش هم آمينا است و اسم باباش عبدولاه. فاميليش كه بهش استرايبز مي گن هست كووريش! تازه اسم گرند فادرش هم عبدولاهموطلبه!!
من كه حسابي گيج شدم و فكر مي كنم داره در مورد همكلاسي تركش محمِد حرف مي زنه مي گم خوب ديگه ؟؟ مي گه نه همون محمِد كه پرافيته رو مي گم نه اون محمِد كه اسم برج دوباي رو ديفرنت كرده!!
در جريان افتتاح برج دبي شيخ محمد شيخ دبي اسم برج رو به برج خليفه تغيير داد (اسم شيخ ابوظبي) و ما در مورد اين موضوع جلوي دخترك حرف زده ايم.

2010-01-19T13:30:00.003+04:00

به نظر من بايد جنبش سبز رو تا پيروزي ادامه بديم اون هم به يك دليل بزرگ و در عين حال ساده .. اون زلزله اي كه قراره در تهران بياد نبايد 100 هزار تا كشته داشته باشه. مديرانمون و داشنمندانمون بايد آزاد باشند و مورد حمايت دولت منتخب همه مردم ايران قرار بگيرند كه اين معضل رو قبل از وقوع حل كنه ..

در ادامه كلاس تعليمات! ديني قدقد: می گه مگه سگا بدن؟ می گم چرا همچین سوالی؟ می گه سگا آدم رو گاز می گیرن؟ (و از دید اون سگ یعنی همین سگ های خوشگلی که همسایه هامون نگه می دارن) آخه یه دونه گرگان (رجوع به پست قبلی) بهمون یاد دادن که وقتی سگ داره میاد که گاز بگیره...... دوزاری ام می افته و می گم سگ هایی که اطراف ما هستن همه خوبن، اون دعا برای وقتیه که یه وقتی توی صحرا اونم سگ نه، گرگ ها به آدم حمله کنن، کله اش رو به مفهوم درکِ کامل ماجرا حرکت می ده و بعد از چند ثانیه مکث می گه: "حالا اون سگ/گرگ ها عربی می فهمن؟"

پی نوشت برای پست قبلی: همکار عرب و تحصیل کرده و نه اصلا پایبند به مذهبم وقتی داستان رو می شنوه در مورد دعای دخول به مستراح، توضیح می ده که "من که این دعا رو نمی خونم، برام مهم نیست، ولی یه دلیل مشخص داره و اونم اینه که حتمن همون طور که شما شیعه ها هم می دونید: ملائکه داخل دست شویی نمی شن، و اون تو پره جنه برای همین این دعا رو می خونیم :O .......

2010-01-17T14:20:00.003+04:00

دختر كوچولوي من درس ديني داره اون هم در مدرسه اش در دبي كه با سيستم آمريكايي اداره مي شه. به اين دليل كه طبق قوانين آموزشي اينجا و به دليل اون 2 كلمه دين:اسلام كه توي پاسپورتش نوشته بايد اين درس رو بگذرونه. حالا قيافه ما رو مجسم كنيد كه وقتي يك روز كه مي آد خونه شروع مي كنه به خوندن سوره فتح با لهجه عربي: بيسمسلاه رحمان رحييم ايذا جا نصرالاه .. خب تا اينجاش خيلي بد نيست مخصوصا كه پشت تلفن براي مادربزرگ و پدربزرگ هاش مي خونه و اونها هم غش مي كنن .. ازش مي پرسيم: اينها چيه كه مي خوني مي گه: گرگانه! مي پرسيم به چه دردي مي خوره مي گه وقتي مامان و بابا رفتن تو آسمونها بايد براشون گرگان بخونيم!!
مشكل اونجاييه كه يك روز هم برات دعاي قبل و بعد از دستشويي رفتن رو مي خونه !!!

2009-12-28T10:47:00.001+04:00

من به عنوان يك آدم قبلا مذهبي بزرگ شده با عزاداري حسين بن علي در عاشورا، نمي تونم اين رو هضم كنم كه در ظهر عاشورا كه پرچم حسين رو يزيديان به خاك مي اندازند؛ حكومت شيعي ايران مردم شيعه خودش رو به خاك و خون بكشه. مي خوام فقط داد بزنم يا حسسسسسسسسسيييييينننن

مي خوام زار بزنم از مامانم بپرسم اين بود عاشوراي تو؟ اين كه اين طوري به مردم حمله كنن؟ ظهر عاشورا؟ و دريغ كنن از مردم حتي شام غريبان رو؟ يك نفر مذهبي به من جواب بده ...

2009-12-16T10:20:00.000+04:00

معلم نقره يك خانم كره اي الاصل ولي بزرگ شده امريكاست. روز شنبه براي گرفتن گزارش آخر ترم قدقد رفته بوديم مدرسه اش و معلمش بعد از حرف زدن از درسهاش در مورد رفتارش گفت: من درباره نقره اگر بخوام توصيفش كنم فقط يك كلمه مي تونم بگم و اون هم پرنسس است! ادامه داد كه من به بقيه بچه ها مي گم بيايد اين كار رو بكنيد زود يالاه .. ولي اصلا نمي تونم اينطوري با نقره حرف بزنم. بايد با آرامش و خيلي متين بهش بگم بيا و لطفا اين كار رو بكن و اون هم به بهترين نحوي اون كار رو انجام مي ده. خيلي متعجب بود از اين رفتار قدقد و مي پرسيد و مي خواست بدونه چي باعثش شده؟ من هم كه نمي دونم ولي خوشحالم كه معلمش اين رو درك كرده و به قدقد استرس نمي ده.

بچه انگار نه انگار كه از خود آدم به وجود آمده. يك رازه كه آدم مي تونه بشناسدش ولي خيلي شيرينه كه آدم يك فرشته كوچولو داشته باشه كنارش كه وقتي داره بدو بدو مي ره خريد مثلا، يكهو دست كوچكش رو فرو كنه تو دست آدم و به آدم اطمينان بده كه باهاشه.

صحبت هاي قدقد و باباش - امروز صبح در راه مهد

2009-11-11T12:55:00.004+04:00

- این کیه؟

- من

- چرا گریه می کنه؟

- آخه می خوایم بریم مهمونی

- کدوم مهمونی؟

- مثلا یعنی می خوایم بریم مهمونی

- خوب حالا چرا گریه؟

- برای این که نمی خوام لباس سبزم رو بپوشم

- تو که لباس سبز نداری

- مثلا...

- اشکات چرا سبزه؟

- خوب لباسم سبزه دیگه رنگش افتاده توی اشکم

2009-11-04T09:07:00.001+04:00

خيلي نگرانم و اميدوار .. عجب روزي در پيش داريم. دلم براي ايران تنگ شده. دلم براي جوونها, براي دخترها و پسرهايي كه عكس ها و فيلم هاشون رو ديديم تنگ شده .. خدا به همراهتون. خيلي مواظب خودتون باشيد.

2009-11-01T16:28:00.001+04:00

دوستانم با تبريك تولدم خيلي خوشحال و خيلي غمگينم كردند. از ديدن پيام هاشون خيلي خوشحال شدم و چشمم به ديدنشون روشن شد و از طرف ديگه دلم فشرده شد از اين همه فاصله بينمون و دلم براشون به شدت تنگ شد .. چي مي شد مي تونستم تولدم رو توي خونه ام توي تهران جشن بگيرم و همه دوستهاي عزيزم رو از دبي و پاريس و نيويورك و آلمان (راستي كدوم شهريد؟) و مونترال و البته تهران دوست داشتني دعوت كنم و همه مثل قديمها دور هم جمع بشيم و تا خود صبح دور هم باشيم و حسابي خوش بگذره ... كاش مي شد. دلم براي همتون خيلي تنگ شده و .. به اميد ديدار همتون به زودي در جشن سبز پيروزي

2009-10-20T10:59:00.001+04:00

يك مدت بود كه به اين راحتي عصباني نمي شدم. ولي اخيرا خيلي شديد عصباني مي شم. يك جورهايي انگار صبرم تموم شده و وقتي مساله اي كه قبلا درباره اش حرف زده ايم دوباره به همون صورت قبلي تكرار مي شه بدجوري عصباني مي شم. از اون عصبانيت هايي كه تمام معده ام در هم مي پيچه و مي خوام واقعا بزنم توي سر طرف. بدجوري بد جوري عصباني مي شم. خب عصبانيت هم كه فقط به ضرر خود آدمه و هيچ كاري به اون عوضي اي كه آدم رو عصباني كرده نمي كنه كه. خلاصه.
ناخنم امروز صبح شكست. بعد از مدتها ... اين نشانه خوبي نيست مخصوصا در شرايط من. فكر كنم مربوط باشه به دوماه چيزي نخوردنم. بايد بيشتر شير بخورم.

2009-10-19T15:09:00.001+04:00

كار جديدم خوبه. ولي نمي دونم چقدر خوبه. توي كار قبليم خيلي راحت بودم با همه سيستم و آدمها و طرز مديريت و .. آشنايي كامل داشتم و خوب جا افتاده بودم. تا كي مي شه اينجا اينطوري بشه. سفر كه بودم رييس بزرگ(!) گروهمون رو ديدم. يك آلماني قدبلند تركيب يول برينر و جان وين! در مدت كم خيلي راحت باهاش تونستم حرف بزنم و تونستم ارتباط خوبي برقرار كنم ولي با اين مدير عامل انگليسي شركتمون نمي تونم. شايد چون دوستش ندارم! شايد چون احساس مي كنم ريگي به كفششه همش! نمي دونم مسخره است. الان از يك جلسه از پيشش اومدم و احساس مي كنم اصلا نمي تونم باهاش ارتباط برقرار كنم و بديش اينه كه براي هر تصميم گيري در مورد آينده شغلي من اين 2 آدم بايد با هم به توافق برسند. بماند. اصلا معلوم نيست چي بشه. احتمالش خيلي زياده كه وقتي فسقل نازنينم بياد من ديگه كار نكنم حداقل براي يك سال. خوب پس نمي شه الان روي هيچي حساب كرد. به هيچ كس توي شركت نگفته ام. اصلا يعني به آادم هاي خيلي كمي گفته ام. خيلي خوشحالم كه داره مي آد. خيلي منتظرش بودم و خيلي برام عزيزه. قدقد هم حسابي چشم به راهه و چشم به راه اين كه مامانش ديگه نمي ره سر كار وقتي كه بيبي بياد. تا ببينيم چي مي شه. نگرانم. تا ببينيم چي مي شه.

2009-10-18T13:26:00.004+04:00

چند وقت پيش (قبل از تمام اتفاقات اخير) عزيزترين داشت يكي از كانالهاي تلوزيون ايران رو تماشا مي كرد. مي دونستم كه طاقت نمي آرم باهاش تماشا كنم. نمي دونستم دقيقا چه خبره ولي مي دونستم بده. عزيزترين گفت: بد حرف نمي زنه. بعد گفت: حداقل يك كمي نگاه كن. بر مي گردم و يكهو تصوير ده .نمكي روي صفحه تلوزيونه. مي خوام بالا بيارم. يكهو همه اون روزهاي دانشكده فني سالها پيش, سخنراني دكتر سرو.ش سال 72 و بعد 18 تير 78 و بعد فرارمون از دست موتورسوارهاي زنجير به دست و پناه گرفتن در يكي از خونه هاي امير اباد و گاز اشك اور و بازوبند سياه و احمد باطبي و اون عكس هاي شهدا كه توي هفته نامه اش منتشر مي كرد .... و بعد داد مي زنم كه خاموشش كن. نمي فهميدم چرا اينقدر از ديدنش هول كردم و متنفر شدم از ديدنش در يك اتفاق انساني (مناظره تلوزيوني) كه امروز اين مطلب رو خوندم. راست مي گه. آدمي كه روح مرا خراش مي دهد در خانه من جايي ندارد. گيرم كه چوب و چماق و پنجه بوكسش را سالها پيش كنار گذاشته باشد.
پ.ن. خاطرات من از 10 سال بعد از 18 تير 1378 محدود مي شه به عكس ها و ويدئوها در اينترنت و گريه پاي كامپيوتر .. پير شدن يعني همين؟

2009-10-12T13:29:00.001+04:00

از مسافرت سه روزه برگشتم. قدقدي كه خيلي دلش برام تنگ شده بود و چشم انتظارم خوابيده بود رو از خواب بيدار كردم كه هديه اش رو بهش بدم. با هم يك چراغ كوچولو روشن كرديم كه بتونه هديه اش رو ببينه. قدقد كه تازه از خواب بيدار شده از نور چراغ اخمهاش تو هم رفته. بهش مي گم چي شده؟ نگران اينكه نكنه من يك وقت اخمش رو بد تعبير كنم مي گه: هيچي نور زياد بود چشمهام خودشون بداخلاق شدند!

2009-09-30T16:16:00.001+04:00

جواب اين خون ها رو كي مي ده؟ كي؟ كي؟ واقعا بچه هامون رو توي خيابونها كشتند. واقعا مثل گل پرپرشون كردند.

پ.ن. كاريكاتور تويي بدبخت. وگرنه خون كه كاريكاتور نداره.

2009-09-29T16:34:00.001+04:00

برادرم برادر عزيزم اون نگاه بهت زده ات وقتي گلوله خورده به پهلوت و وقتي با ناباوري و در عين حال قبول وضعيت عجيبت كه خون داره از پهلوت جاري مي شه و شايد ته ذهنت مي گذره كه يعني مي ميرم و مي دونم با بهت فكر مي كني يعني بيشرف زد منو؟
اون نگاه بهت زده ات تا آخر دنيا همراه منه. برادرم برادر عزيزم ...
http://www.mardomak.ws/videos/44981/

2009-09-24T10:30:00.006+04:00

اول آگوست كه رفتم تهران 7 ماه بود كه ايران نرفته بودم. خيلي دلم تنگ شده بود. كمتر از يك هفته تهران بودم اما زياد بيرون رفتم و جاهاي مختلف شهر رو ديدم. دلم بد جوري براي كوچه هاي تنگ پر درخت تنگ شده بود. براي بوي تهران براي رانندگيش و براي مردم. دلم مي خواست با جوون ها دست بدم و بزنم پشتشون و بهشون بگم دمتون گرم. دمتون خيلي گرم. به كف خيابانها نگاه مي كردم و باورم نمي شد كه خون مردم روي اين خيابونها ريخته و هنوز زندگي ادامه داره. برگشتم بدون اينكه هيچ كار مفيدي كرده باشم و دلم موند همون جا. حالا هم با شرايط جديدم اصلا نمي دونم كي مي تونم دوباره برم ايران و جالبه كه يك بليط هم توي كيفم دارم و نمي دونم كي مي تونم ازش استفاده كنم. عجيبه كه امسال توي سال ايران اينقدر كم برم ايران.

قدقدم يك ماهه كه شغل آينده اش رو انتخاب كرده: مي خواد توي ماهي فروشي كاركنه. از اين ماهي فروشي هايي كه پرنده هاي مختلف و خرگوش و گاهي هم موش مي فروشند!

بهش مي گم مامان چي كاره مي خواي بشي؟ مي خواي بري دانشگاه درس بخوني به جايي برسي؟ مي گه نه. مي خوام مثل تو بشم به هيچ جا نرسم!

2009-07-18T08:17:00.001+04:00

اونروز داشتم گریه می کردم. ازم پرسیدی چرا گریه می کنی و من که نمی دونستم چه جوابی بدم عکس دانشگاهم رو بهت نشون دادم که داشتن نرده هاش رو از جا در می آوردند که به مردم و دانشجوها حمله کنن. ازم پرسیدی چون آدم ها و پلیس های بد دارند دانشگاهت رو خراب می کنن؟
وقتی دیدی باز دارم گریه می کنم بهم گفتی مامان گریه نکن. ما که بزرگ شدیم دانشگاهت رو می سازیم

قدقد و دایناسورها 1

2009-06-10T14:02:00.002+04:00

قدقد در حال تماشای The Land before time که داستان دایناسورهاست. وقتی که دایناسورهای دزد تخمِ دایناسورهای دیگه به اصطلاح Eggnappers می آن که یک egg بدزدند می گه: طفلکی eggها hatch می شن بعد می گن که اِ توی tummy کی هستیم؟

2009-05-20T14:28:00.002+04:00

امروز صبح دلبرک بیدار شده چرخیده سمت باباش بغلش کرده و می گه خواب خیلی خوش گذشت :)
بهش می گم یعنی چی این حرفی که گفتی؟ منظورت اینه که خیلی خوب خوابیدی می گه آره خیلی خوش خوابیدم :)

وقتی که صبح قدقد رو به جای نشوندن توی صندلیش در صندلی عقب می نشونم جلو کنار خودم و کل بزرگراه شیخ زاید رو با سرعت 105 می رونم با خودم فکر می کنم که خیلی مادربی مسولیت و بیخودی هستم.
وقتی که نون و پنیرش رو نمی خوره و به جاش بیسکوییت شکلاتی می خوره به خودم می گم ای مادر بیخود.
وقتی که به قدقدم اجازه می دم که اسباب بازیش رو با خودش ببره مدرسه و بعد ظهر خراب شده برش می گردونه از خودم خیلی بدم می آد.

ولی چه کنم که نمی تونم ناراحت بفرستمش بره مدرسه. مادربودن خیلی سخته.

2009-04-21T13:25:00.002+04:00

اوضاع اقتصادی اساسی بده، این موضوع خیلی نگرانم کرده. نمی دونم چه کار کنم به این کار ادامه بدم یا نه؟ خیلی بده که آدم از کارش ناراضی باشه. کار خوب مثل ازدواج خوبه که همه چیزش خوبه و کار بد مثل ازدواج بده همه چیزش بده. کار خوب یعنی حقوق خوب محیط خوب، پاداش به موقع و آزادی در ساعات کاری. ازدواج خوب هم یعنی شوهر خوب، محیط خونه خوب، روابط خوب و فامیل شوهر خیلی گاهگاهی!
از اینکه این قدر زندگیم روز به روز شده ناراحتم. حتی برای فردا نمی تونم تصمیم بگیرم. با وجود اینکه خونه عوض کردیم دلم نیومد مدرسه دلبندک رو عوض کنیم، چون وسط سال بود و فقط یک ترمش مونده بود و هرجا می خواست بره جا افتادن براش سخت بود و چون این مدرسه اش رو خیلی دوست داره و کاملا راضیه.
مدرسه اش 45 کیلومتر با خونه فاصله داره ولی سر راه محل کار منه در نتیجه می رسونمش و بعد می رم سرکار. از این که هر روز صبح دیر می رسیم به مدرسه و به کارم ناراحتم. خیلی خسته ام. کار جدید و اسباب کشی و خونه جدید که خودش خیلی خوبه و یک پرستار که هر روز یک برنامه ای برامون داره .. خسته ام کرده. کاری از دستم بر نمی آد جز صبر.

2009-04-16T17:18:00.002+04:00

قوانین زندگی من می تونن اینا باشن:
1-در لحظات شاد لذت کامل ببر و در لحظات غمگین خیلی غصه نخور چون هر دو به زودی می گذرند.
2- هیچ، مطلقا هیچ حرف کنایه داری به عزیزانت نگو.
3- سعی کن با آدم ها یک کمی با گذشت برخورد کنی.
4- زیادی حرف نزن (معمولا موفق نمی شم!)
5- قدقد رو خیلی تماشا کن و تا آنجایی که می تونی باهاش وقت بگذرون.
6- سعی کن به موقع اطلاعات درست و لازم (نه فضولی!) رو به دست بیاری
... جالبه ها اگر بخوام بنویسم خیلی لیست طولانی ای می شه.
خیلی ممنون از دعوتت دوست خوبم.

2009-02-24T16:02:00.004+04:00

1- اونروز دندون های نقره بهم خوردند و یک کمی دردش گرفته با تعجب می گه: دندونام با هم دعواشون شد. می پرسم چه جوری؟ می گه: همین جوری خودشون دعواشون شد!
2- روزی 2 تا 45 کیلومتر رانندگی می کنم برای اومدن به کار جدیدم که اصلا دوستش ندارم. ماه جون که بعد از خریدن یک آپارتمان و قول های ارتقا شغلی می رفتم به ایران تا تولد قدقد عزیزم رو با مامانم اینا جشن بگیریم اصلا فکر نمی کردم که وقتی برگردم یک سری اتفاقات بد و ناراحت کننده با اثرات منفی زیاد پشت سر هم برای خودم و عزیزانم پیش می آد. فکر می کنم هنوز افسرده و غمگین این اتفاقاتم ولی اینقدر سرم شلوغه که وقت ندارم غصه بخورم. عوضش 8 کیلو چاق شدم. من که امید داشتم که 3 کیلوی اضافی رو کم کنم حالا 10 کیلوی نفس گیر بهم اضافه شده که خیلی عذابم می ده.
3- چقدر به نظر عجیب و غیر واقعی می رسه نوشتن در وبلاگ. من وبلاگ می نوشتم که 2 تا آدمی که دوستشون دارم و ازم دورن از حال و روزم باخبر بشن و خودم هم سبک بشم ولی حالا دیگه اصلا حسی برای نوشتن ندارم.
4- به یاد اولین نوشته های وبلاگم در سال 2003، همین!

2009-01-27T15:04:00.001+04:00

این اولین نقاشی نقره خانومه که مشخصه که چی می خواسته بکشه و تا حدود زیادی هم منظورش رو رسونده، (رسونده دیگه؟)
این درواقع اولین نقاشی واقعی دخترک 3 سال و نیمه منه. این نقاشی رو در دسامبر 2008 (دی ماه 1387) کشیده و با ذوق به من نشون داده که ببین مامان هاپو کشیدم.

قدقدانه جدید

2009-01-21T15:22:00.003+04:00

نقره عزیزم با بازی کامپیوتری که باباش براش خریده بازی می کنه بعد وقتی نمی تونه سنجاب رو بگیره می گه: مامانِ سنجاب، دمش رو از توی لونه گرفته، نمی ذاره بیاد بیرون!
نهارِ من رو دیروز قدقدم پخته بود و داده بود، به این ترتیب که کلاس آشپزی دارن توی مهدشون و یک سیب زمینی پخته بود که توش به قول خودش یک کمی پنیر سفید و پنیر زرد گذاشته بود. بعد آورده بودش خونه. بهش گفتم می شه من ببرم بخورمش؟ می گه: آره مامان من می دمش به تو. می خوای اسمت رو روش بنویسم؟؟

پرنسس سینگولی بلات

2008-10-05T15:36:00.002+04:00

تعطیلات عید فطر رو رفتیم به هتل القصر در مدینه جمیرا. نقره می گه مامان می خوایم بریم به قصر؟ می گم آره می گه یعنی مثل پرنسس ها؟ می گم آره. می گه یعنی من پرنسسم؟ بعد قصرم هم اسمش القصره :)

یک اخلاق بامزه ای که داره اینه که برای خودش و ما اسمهای خنده دار می ذاره. بعدش هم تکرار می کنه و می خنده! اسم خودش رو گذاشته سینگولی بلات!! اسم من هم هست پومبا!!

ما داریم می ریم ایران :)

2008-06-19T14:46:00.002+04:00

عزیزترین رفته بود تایوان و این قدقد نازنین من دلش برای باباش تنگ شده بود خیلی زیاد، بعد دیگه آخرهای سفر باباش می گفت: بابای من رفته مسافرت و نمی آد.
یک بازی ای اختراع کرده که توی اون به من می گه: تو نقره باش من هم بشم مامانت .. بعد هی قربون صدقه ام می ره و بهم غذا و آب می ده بخورم :)
دایناسور خیلی دوست داره و از وقتی براش از روی کتاب دایناسورها اسمهاشون رو خوندیم، اسمهاشون رو یاد گرفته و می گه!!
از هر کس و هر چیزی که ناراحت می شه به من می گه مامان زود باش حسابش رو برس و این یعنی اینکه باید سر اون داد بزنم و دعواش کنم که نقره من رو اذیت کرده!
اسم یکی از دوستهای عزیزترین کوروش هست، بهش می گفت: عمو خوروس! بعد از اینکه کلی سعی کرد اصلاحش کنه گفت: عمو کورووش!
دوست عزیز و مهربونم یک روز که ما خیلی گرفتار بودیم به دادمون رسید و قدقد رو یک روز کامل نگه داشت. قدقد هم با پسر دوستم کلی بازی کردند و خوش گذروندن. بعد از کارهای دخترکم چیزهایی تعریف کرد که من شاخ درآوردم. مثلا داروهاش رو دونه دونه به خاله نشون داده و بعد گفته دایی من دکتره و این ها هم داروهای منه و اینها بد مزه اند و اینها خوشمزه!!
دوستم برای بچه ها آهنگ گل گلدون من رو گذاشته. بعد قدقد رفته روی چهارپایه ساکت نشسته و دستش رو هم گذاشته زیر چونه اش. بعد که دوستم ازش پرسیده چه کار داری می کنی گفته: دارم فکر می کنم!
تازه قشنگ هم بلده چه جوری براش ریمل بزنن!! این یکی رو من بلد نیستم.

ما قراره امشب بریم ایران. خدا خودش کمکمون کنه. پروازمون ساعت 1:20 صبحه و ساعت 4 صبح می رسیم به تهران.
قراره 4 هفته بمونیم. امیدوارم به قدقد حسابی خوش بگذره. گلکم خیلی خسته شده از مهدش.

2008-06-10T14:39:00.002+04:00

اینقدر فکر توی سرمه که خدا می دونه. یک برنامه ای داریم که خیلی زحمت و فعالیت فکری و جانی می بره. امیدوارم که خدا کمکمون کنه و شرایط جور در بیاد برای این موضوع.
دارم به سلامتی می رم ایران :) آخر هفته آینده به مدت یک ماه. همه چیزم رو خریدم و آماده رفتنم. فقط لنگ کلاس فرانسه و کارم هستیم. از بس که خرم با وجودی که 2 ماه بود می دونستم کی می خوام برم اینقدر دست دست کردم که همه بلیط ها برای جمعه و شنبه از دستم رفت و من موندم فقط با یک انتخاب که هست نصف شب روز چهار شنبه. بعد مجبورم 5شنبه نیام سر کار و چون رییسم عوض شده به یک آدم سخت گیر مجبورم به جاش شنبه ی اول هفته رو کار کنم که مشکل اینجاست که شنبه ای جشن فارغ التحصیلی دخترکمه و من از صبح تا ظهر رو درگیر اونم و بعدش هم باید بقیه روز رو بیارمش با خودم سر کار!! حالا انگار که مساله به اندازه کافی بغرنج نیست که بعدش یک شنبه اش هم مهد دخترکم تعطیله و من باید دوباره بیارمش سرکار که فکر کنم دیگه ازم ایراد بگیرن!
همه اینها یعنی من وقت چمدون بستن هم نخواهم داشت. دیگه همین امشب چمدونم رو می بندم. تازه باید یک سری خرید دارویی و یک سری خرید آیکیایی بکنم.
غیر از اینها دخترکم خوبه، خودم خوبم و عزیزترین هم خوبه. دیروز که من کلاس فرانسه داشتم قدقدک کاملا یادش بوده و تا باباش رو دیده بهش گفته بریم کتاب فروشی (یعنی بیان پیش من و برن بردرز) بعد وسط راه پشیمون شده نه بابا بریم خونمون. باباش گفته عروسک من ببین لاین اونوری چقدر ترافیکه نمی تونیم بریم خونه الان. دلخور شده و یک کمی فکر کرده بعد برگشته به باباش گفته: من عروسک تو نیستم!
تازه اولین کراش دخترکم رو هم شاهد بودم. اونروزی باهاش رفتم توی زمین بازی، یک پسر بچه ای هست حدود 7-8 ساله و فوق العاده شر. بهم نشونش داده و می گه که مامان من به این پسره لبخند زدم اون هم بهم لبخند زد! بهش می گم ولی مامان اون خیلی شیطونه (شیطون مثل یک فحش می مونه توی فرهنگ لغات قدقدی) با اعتراض می گه نه دوستش شیطونه، اون خوبه :))

نقره فارسی شناس

2008-05-18T17:07:00.002+04:00

امروز روز عجیبی برای من بود؛ هی خوشحال و هی ناراحت می شدم. کلی اتفاق پشت سر هم افتاد.
اول که هرا زنگ زد که نمی آد برای کار خونه و نگهداری دخترکم. بعد هم قدقدم کمی غر زد برای مهد رفتن. بعد پرواز مامان دوستم کنسل شده بود و دوستم پکر بود. بعد هم برای پروژه خونه پیدا کردن کلی تحقیق کردم، اونوقت با ضدحال شدید عزیزترین روبرو شدم و آخر سر رییسم که فکر می کردم خیلی روابطم باهاش خوب است، اعلام کرد که داره می ره به یک بخش دیگه و یک نفر دیگر رو خواهد آورد به جای خودش.
خلاصه که هیچی به هیچی! مسخره بازی.

بگذریم.
قدقدم وقتی کوچولو بود، با خودکار ماست می خورد :)
از معدود اشتباهات لغوی که می کنه اینه که: به جای بگیر می گه بده و خب این حرفش آدم رو خیلی گیج می کنه و خودش رو خیلی شاکی. عجیبه که با این حواس جمعیش و به خاطر سپردن لغات جدید چطوره که هنوز این اشتباه رو می کنه و حسابی حرص می خوره از دست ما که گیج شده ایم.
اونروز با هرا رفته قدم بزنه یک پرنده دیده که روی زمین خوابیده بوده. بعدش برای باباش تعریف کرده: بابا می دونی، قاقا خوابیده بود اما بالش و پتو نداشت. آخر این جملات بلندش وقتی بخواد تایید بگیره ازمون می پرسه: راست می گی؟ ( با حالت سر کج کرده و خیلی بامزه)
کارتن محبوبش این روزها صد و یک سگ خالداره. بعد هم از من می خواد براش بخونمش! (یعنی تعریف کنم چی می گذره) اونوقت من می گم: حالا هاپو کوچولوها گم شدند. بعد قدقدم من رو اصلاح می کنه که: نه! دزدیده شدند، گم نشدند!!
بعد من می گم: حالا مامان و باباشون باید پیداشون کنند. دوباره می گه: نه! باید نجاتشون بدند!!!!

ابر

2008-05-16T20:37:00.004+04:00

در ادامه زنبور و شهد گل بهم یادآوری کرده که نه مامان، زنبور عسل دوست داره، خرسی هم همین طور.
ما یک سوپرمارکت داریم نزدیک خونمون که اسمش بیتا است. صاحب اولیه اش ایرانی بوده (کلا توی دبی قبلا همه سوپرمارکت دارها ایرونی و اهل جنوب ایران بودن) و خب همیشه با نقره صحبت این هست که بریم بیتا یک چیزی بخریم و اینا.
حالا اونروز داریم از جلوی بستنی فروشی باسکن روبنز رد می شیم که قدقد خیلی بستنی قیفی کوچولوی بچه هاش رو دوست داره. یکهو با هیجان می گه مامان ببین اینجا بیتای بستنی ایه :)
معمولا وقتی از سرکار می رسم و از هرا تحویلش می گیرم با هم می ریم قدم می زنیم. اون روز تو کوچه یک تکه ابر سفید کوچولو که لبه یک سمتش گرد بود پیدا کردیم. از رو زمین برش داشته و می پرسه این چیه؟ می گم ابره. با یک حالتی به اون تکه ابر (اسفنج) و بعد ابرهای توی آسمون نگاه می کنه و بعد با خوشحالی و هیجان تایید می کنه که آرههههههههه، ابره! انگار اون تکه از آسمون افتاده زمین. دلم نیومد با توضیح دادن حسش رو خراب کنم!

ماجراهای باغ وحش

2008-05-12T13:55:00.003+04:00

شنبه ای قبل از مارینا واک رفتیم به باغ وحش دبی، که یک باغ وحش خیلی کوچک با قفس های تنگه. طرفداران حقوق حیوانات سعی کرده اند که اینجا رو تعطیل کنن. بهرحال برای بچه ها تا حدودی خوبه. قدقد می گفت می ریم زوو که انیمال ها رو ببینیم؟ و مثلا قدقد حیواناتی رو که خیلی دوست داره؛ می بینه مثل: آقا شیره ی بابا و آقا شیره ی مامان و آقا شیره ی نقره!! و همچنین ببر و کشف جدیدش پلنگ که خیلی خوشش می آد که می تونه تشخیص بده که ببر خط خطیه و پلنگ لک لکیه! کلا گربه سانان رو خیلی دوست داره. دیشب به ما یادآوری می کنه که توی زوو گربه ی حیوون دیده!! (یعنی گربه بوده ولی با این گربه های خونگی یا ول توی خیابون فرق داره!!) چند بار هم تکرار کرده که مطمئن بشه ما فهمیدیم منظورش رو :)
از ماجراهای باغ وحش اینکه از بوی بد کارهای بدبد(!) حیوانات خیلی شاکی شده بود و همچنین از جیغ و داد پرنده ها! گوشهاش رو می گرفت و می گفت: ساکت .. بسسسه!
بعد از باغ وحش براش یک پلنگ کوچولوی پلاستیکی خریدم. بعد رفتیم شاپینگ مال مرکاتو، رفتیم توی مغازه مانگو، اونجا یکهویی دیدم با ذوق و شوق داره به یک بلوز با طرح پلنگی (ببری؟) اشاره می کنه و می گه: ببین مامان فکر کنم این لباس پلنگم باشه و بعد پلنگش رو کذاشته کنار بلوزه و کلی ذوق کرده و به ذوق زدگی ما از حرف بامزه اش خندیده!
بعدش هم تو مغازه گشته دنبال بقیه لباس پلنگ ها!!
دیشب داشتیم باهاش حرف می زدیم براش داشتم می گفتم که یک باغ وحش خوب و بزرگ دیگه هست (باغ وحش العین) که بعدا می بریمش و توش زیبرا(گور خر) هم داره، بلافاصله می گه: زووی خوب که بوی بد نده، باشه؟ :) گفتم باشه. بعد می گه: پلنگ هم داشته باشه، باشه؟ بعد من پلنگم رو بهش نشون بدم بگم: ببین آقای پلنگ، این پلنگ منه که اسباب بازیه :))
می پرسه مامان پروانه چی دوست داره؟ (منظورش اینه که چی می خوره؟) بهش می گم: شهد گل. کلی ذوق می کنه که چرت و پرت بهش جواب ندادم و این لغت سخت رو تکرار می کنه که یادش بمونه (مزمزه اش می کنه انگار). بعد از یک مدت می پرسه: زنبور چی دوست داره؟ دوباره می گم: شهد گل. با یک حالت کاشفانه ای می گه: مامان فکر کنم پروانه دوست زنبوره!!
کلا خیلی شیرین زبونه (قضیه سوسکه و دست و پای بلوری دیگه)، بعد اونروز عزیزترین بهش می گه: شیرین زبونم! اون هم زبونش رو در آورده می ماله به لبش و می پرسه زبونم شیرینه؟

آب یاری قطره ای

2008-05-11T16:15:00.002+04:00

دیروز با دوستم رفته بودیم مارینا واک توی دبی مارینا. قدقد من عاشق آبه ولی یک اخلاق عجیبی که داره اینه که یک 45 دقیقه ای طول می کشه تا رفتار دوستانه ای نسبت به هر چیز جدیدی نشون بده.
مارینا واک اسم راسته ای است در منطقه دبی مارینا که یک سمتش خور قرار داره (با قایق های شخصی) و سمت دیگرش ساختمان های بلند که به خارجی ها فروخته شده اند.
اونجا یک حوض نسبتا بزرگ هست که توش موج با صدای دریا گذاشته اند و کنارش توی زمین یک عالمه فواره است که با یک آهنگ قشنگی آب رو فواره می کنند و بچه ها کلا این جا رو خیلی دوست دارن چون تا بهش می رسن لخت می شن و می دوند به آب بازی و خیس شدن!
حالا ما با هزار ذوق و شوق قدقد خانوم رو آوردیم اونجا. اول که از آهنگ فواره ها ترسیده، بعد رفته پشت نیمکتی که روش نشسته بودم قایم شده .. بعد شنیدم با ذوق داره بهم می گه: مامان آب بازی کنم. برگشتم دیدم پای درخت پشت سرم یکی از این لوله های آب یاری قطره ایه و داره یک ذره آب ازش بیرون می آد اونوقت قدقد خانوم اون همه آب جلوی روش رو ول کرده می خواد با اون یک مثقال آب بازی کنه!!
البته بماند که بعد از 45 دقیقه که غریبیش ریخت(!) دیگه ول کن آب بازی نبود و خیس خیس شده بود و زیر آب فواره ها می رقصید و کلی به خودش و ما خوش گذشت.

دختر نازم

2008-05-08T15:18:00.004+04:00

عزیزترین طفلکی کمر درد گرفته و رفته دکتر و دکتر هم بهش یک سری ورزش داده که باید بکنه. برای قسمت اول این ورزش ها بالش می ذاره زیر سینه اش و برای قسمت بعد نمی خواد. از اون طرف هم قدقد من، احساس مالکیت خیلی قوی ای نسبت به چیزهاش داره. حالا امروز صبح عزیزترین برای ورزشش بالش قدقد رو برداشته، قدقد تا دیده از جا پریده که بالش منه، مال خودمه! من دخالت کردم که قدقدی به بابا بگو اشکالی نداره بفرمایید بالش من رو بذارید ... اون هم شروع کرد به تکرار این حرف ها با محبت و دلسوزی!
بعد وسط حرف زنش کار عزیزترین تموم شده با بالش و می خواد بدون اون ورزش کنه در این لحظه قدقد از تخت پریده پایین و رفته سراغ باباش و با اصرار می گه که بالش رو بذار .. بیا بابا بالش رو بردار ووو خلاصه که داستان و خنده ای داشته سر صبحی :)

چند وقت پیش ها با یک سری از همکارها و بالا دستی های عزیزترین تو شرکتشون که سنشون هم از ما بیشتره با خانواده هاشون، رفته بودیم سمت حتی و عمان و بعد هم که رسیدیم بساط پذیرایی خیلی خفن و خیلی ازمون پذیرایی کردن و ما هم هی خوردیم. یعنی سر سفره پیک نیک رنگینک و 2 یا 3 جور کیک بود غیر از انواع غذا و کباب و اینا !
خوب وقتی که پیک نیک تموم شده و می خواهیم خداحافظی کنیم و سوار ماشین بشیم من شروع از تشکر از خانوم ها و زحماتوشن کردم و شروع به تعارف تکه پاره کرن کردیم .. بعد یکهو می شنویم که قدقد هم داره با همون آهنگ حرف های مارو پشت سر هم تکرار می کنه مثلا می گه: حیلی مممون دست شوما ددد نننه ... یعنی خیلی ممنون دست شما درد نکنه و حالا مثلا 2 سال و 2، 3 ماهشه!!
اینقدر تعجب کرده بودیم و خندمون گرفته بو که نمی دونستیم چه جوری خداحافظی کنیم!!

کلا تو تشکر کردن خیلی خانومه! دیروز بهم می گه مامان اون رو بده (یک اسباب بازی مثلا) و وقتی بهش دادم می گه: تنکیو وری ماچ! خیلی جدی .. آخ عسلکم .. فکر کنم این رو از مهدش یاد گرفته باشه.

پنج شنبه ها عزیزترین ساعت یک تعطیل می شه و می ره دنبالش مهد و می آردش خونه و تا عصر که من برم خونه با هم هستن و باباش هم اصرار داره که بعدازظهر 5شنبه رو بخوابن. معمولا نقره هم همکاری می کنه ولی چند پنج شنبه یک بار هم الا و للاه نمی خوابه. امروز ساعت 2 بهشون به خونه زنگ زدم. دخترکم گوشی رو برداشته و می گه: سلام .. من نمی خوابم .. حرف بابام رو گوش نمی کنم .. خراخ و روخن خنیم!
اگر تونستید بگید جمله آخرش یعنی چی؟:)

کودک من

2008-05-01T12:53:00.007+04:00

دیگه دلمون حسابی برای عزیزترین تنگ شده. دل خودش هم تنگ شده .. عزیزم.

نقره نازم از امروز صبح کمی شروع کرده به غرغر و نق نق. البته کاملا طبیعی ایه و من درکش می کنم و سعی می کنم خیلی باهاش مهربون باشم. دیشب یک فیلم دیده که توش یک بچه ای باباش رو بغل کرده بعد به من می گه من بابای خودم رو می خوام.
فکر کنم خیلی دلش برای بازی ها و ناز و نوازش باباش تنگ می شه.
این روزها هر روز ظهر می رم دنبالش و می برمش خونه از مهد. قبل از اینکه از مهدش بیاد بیرون، کلی تو حیاط مهدش با اسباب بازی ها بازی می کنه. مثلا می ره جامپینگ می کنه و اینها ..
تو مدتی که داشت جامپینگ می کرد، من هم رفتم و کمی (از نظر قدقد) تاب بازی کردم، یعنی از دو تا طناب بارفیکس آویزون گرفتم و تاب خوردم! با تعجب به من نگاه کرده و با حالت تشویق و افتخار بهم می گه آفرین مامان ... تو بلدی ...!!
آخیییییی دلم غش رفت براش!
وقتی یک چیزی ازم می خواد توی خونه، چون من معمولا کار دارم، بهش می گم الان می آم. حالا یاد گرفته و بهش مثلا می گم بیا بریم دستات رو بشوریم می گه: مامان (من) الان می آم یا زود می آم! شیطونک.
وقتی یک کاری مثلا تا حدودی بد می کنه سریع می گه ببخشید و من هم سریع بهش لبخند می زنم و می گم خواهش می کنم.
حالا اگر یک کار واقعا بدی بکنه سریع و پشت سر هم می گه ببخشید و خوب من طبعا عصبانی ام و سریع نمی گم خواهش می کنم و اون وقت نازنینم دنبالم راه می افته و با یک حالتییییییییییییی می گه خواهش می کنم ... خواهش می کنم که دلم کباب می شه.
بعضی وقت ها هم قاطی می کنه و کلا به جای ببخشید می گه خواهش می کنم! و من اگر سعی کنم تصحیحش کنم قبول نمی کنه من هم بهش می گم ببخشید .. اون وقت خوشحال می شه!! انگار که خواهش می کنم و ببخشید باید با هم بیان و هم رو تکمیل کنن.
اگر یک لحظه من رو نبینه و خواب باشه و بیدار شه و یا مشغول بازی باشه و بدون اینکه بفهمه من برم دستشویی، سریع دنبالم می آد و می گه: اوه مامان تو اینجا بوووودیییی! :)
تقریبا هر شب بابای من (بابایی نقره) بهش زنگ می زنه. قدقدم هم خودش می دونه می ره و گوشی رو بر می داره و باهاشون حرف می زنه. دیشب بابام هی زنگ می زدم و هی قدقد گوشی رو بر می داشت و هی صدا نمی اومد اونوقت می گه: مامان آخه حرررف نمی زننننه! بعد توی یکی از این تماس ها صداش اکو شده توی گوشی بعد با ذوق اومده به من می گه: مامان فکر کنم بیبی هما بوووود!!
بیبی هما اسم اختراعی خودشه برای دختر عمه اشه که ازش یک سال و نیمی کوچکتره و قدقد فکر می کنه اون خیلیییی کوچولوئه :)

من و قدقد، تنهایی!

2008-04-29T10:19:00.003+04:00

خیلی ممنون دوستان عزیزم و تو (خب تو هم نون هستی دیگه :)
دیشب در راستای رفع دلتنگی، قدقدم با باباش تلفنی حرف زده. موبایل جدید من رو که خیلی دوستش داره (و می گه این موبایل منه)، گرفته دستش و رفته وایساده جلوی آینه و با باباش حرف زده. بعد می گه که بابا موهای من بلنده بعد سرش رو تکون تکون داده و موهاش رو افشون کرده و بعد به باباش می گه موهای من بلنده.. می بینیییییییییییییی؟؟
دو بار هم تکرار کرده چون باباش اون ور خط غش کرده بوده از خنده!
ساعت شش و نیم رسیدم خونه. دیدم هنوز از خواب بعداز ظهریش بیدار نشده! ساعت 7 بیدار شده و تا ساعت 12 و نیم مشغول بازی و کتاب خوندن و تماشای دونفره تلوزیون و اینا بوده و به زور بعد از نصفه شب خوابیده. حالا من دارم از خواب می میرم. صبح خودش هم می گفت: من خوابببم می آد.. ولی خب می ره خونه بعدازظهر و حسابی می خوابه تا وقتی من برسم خونه سرحال و شارژ باشه :)
تماشای دونفره تلوزیون هم یعنی اینکه هی به تصویر اشاره می کنه و می گه برام بخون .. بخون .. بخون!
یعنی برام تعریف کن چی داره می گذره .. حتی می گه نوارم رو برام بخون و یا منظره بیرون رو برام بخون :)
شروع کرده به سوال پرسیدن و همش در حال پرسیدنه که این چیه؟ این چیه؟ .. بعد وقتی بهش جواب درست بدم و یک اسم سخت بگم، خیلی قشنگ اون رو تکرار می کنه و بعد سرش رو به تاکید تکون می ده و خوشحاله که من جواب درست بهش دادم و چرت نگفتم!!
راستی تو دارو خوردن بهترین بچه روی زمینه، اینقدر قشنگ داروش رو می خوره که باور کردنی نیست. (حتی من آدم بزرگ به اون خوبی داروم رو نمی خورم!) شیوه باباش خیلی موثر بوده. نقره جان دوست داره به ما دارو بده بخوریم. حالا وقتی داروی باباش رو می ده باباش سرش رو تکون می ده و می گه: نمی خورم. خیلی بدمزه است. بعد قدقدم با یک حالت ناز و مهربونی بهش می گه: داروت رو بخور .. پسر خوبی باش و داروت رو بخور که خوب بشی!! بعد باباش پسر خوبی می شه و داروش رو می خوره!! بعد قدقد بهش آب می ده بخوره که دهنش خوشمزه بشه ..
اون روز رفته سراغ میز باباش بعد یک هویی چشمش خورده به داروی باباش روی میز. با یک حالت بامزه ای دارو رو برداشته و بعد با حالت مچ گیرانه می گه: کی حالش مریضه ؟! (یعنی کی مریض شده و به من خبر نداده که بهش دارو بدم!) و کلی ذوق کرده که ظرف دارو رو پیدا کرده و بعد که فهمیده باباش مریضه. با یک حالت بامزه ای انگشتش رو تکون می ده و می گه من داروت رو بدم بهت (یعنی تکرار نشه ها که بی خبر من دارو بخوری!!!)

من برگشتم!

2008-04-21T12:16:00.003+04:00

طبق معمول مدت هاست توی وبلاگم ننوشته ام. دوستانم و عزیزترین از این موضوع ناراحت اند. نمی دونم چرا نمی نویسم .. شاید یک دلیلش اینه که وبلاگم پینگ نمی شه و اصلا نمی دونم چند تا خواننده ثابت دارم.

شاید هم یک دلیلش اینه که دلم به اندازه قدیمها تنگ نمی شه، نمی دونم واقعا بعد هم وقتی که می نویسم احساس می کنم هیچ حرف دیگری ندارم غیر از حرف زدن درباره نقره نازنینم .. البته از نظر خودم اشکالی نداره ..

خوندن پست جدید نون عزیز باعث شد که از خودم بپرسم چرا بیشتر نمی نویسم؟ من هم متحول شدم :) و می خوام هر روز از دخترکم بنویسم هم برای اینکه یادم نره و هم برای این که هیچ چیز با نوشتن قابل مقایسه نیست.
عزیزترین رفته هنگ کنگ.این دومین سفرش به این کشور در اون سر دنیا در ماه آوریل است! از نتایج سفرهای هوایی زیاد، دندون درده. یعنی به عبارتی پوسیدگی ها حتی خیلی مختصر خودشون رو نشون می دن به دلیل تغییرات فشار هوا. به همین دلیل درد عجیب توی سقف دهنش احساس می کرد.
امیدوارم حداقل یک ماساژ یا سونای هنگ کنگی بره ...
من و قدقد با هم تنهاییم. قدقدم می گه بابا رفته مسافرت (ر رو مثل ی می گه) و اگر من بگم بابا رفته سفر می گه: نهههههه! رفته مسافرت :)
بعد اون روز می گه مامان تو بری مسافرت نقره رو هم می بری؟ بهش کلی اطمینان دادم که امکان نداره بدون اون برم مسافرت. از بس عزیزترین پیشمون نیست ترس برش داشته که نکنه مامانش هم یک وقت بره مسافرت و اون رو تنها بذاره:(
چند وقت پیش به شدت ( خیلی شدید) مریض شد. به مدت 3 یا 4 روز تب داشت و تبش پایین نمی اومد ( حتی با آمپول) خیلی وحشت کردیم و خیلی بی حال بود و خیلی ضعیف شد. آخر سر برادر عزیزم به دادمون رسید و گفت که نقره دچار عفونت خیلی حاد ریوی شده و باید کوآموکسی کلاو رو با آموکسی سیلین قاطی کنیم وبا دوز 10 میلی گرم هر 8 ساعت بهش بدیم. حالا دوز آنتی بیوتیکش با توجه به وزنش 4 میلی گرمه!
خلاصه، خدا رو شکر الان خوب شده.
رفتم ظهر مهدش دنبالش. با هم یک مورچه گرفتیم. بعد از ترس اینکه مورچه رو یک وقت اوخ نکنه ولش کرده می گه: بذار بره پیش مامانش.

باز هم نقره ی من

2008-03-04T17:58:00.002+04:00

دخترم اخیرا یاد گرفته می گه: فکر می کنم ... مثلا وقتی ازش می پرسم فلان چیز کجاست؟ یک کمی من و من می کنه و می گه: فکر کنم اینجاست. بعد با یک حالت خیلی بامزه ای مثلا شروع می کنه دنبال اون چیز گشتن. چشمهاش و تو کاسه می گردونه که مثلا داره این ور و اون ور رو نگاه می کنه.
عزیزترین رفته مسافرت و بابا بزرگ نقره خانوم اومده پیشش. دخترک هم از فرصت سواستفاده می کنه و نمی ره مهدش! دیشب بهش می گم دلت برای اسکولت تنگ نشده؟ می پرسه: برای تیچر؟ برای یک عالمه بیبی ها؟!!!
یاد گرفته از ترکیب یک عالمه استفاده کنه و این کار رو خیلی قشنگ می کنه و جملات قشنگی می سازه.
خیلی آهنگ خوندن و زدن و ساختن رو دوست داره و متاسفانه این چیزی ایه که من درش خیلی ضعیفم.
طفلک بچه ام! وقتی من براش آواز می خونم اولش خیلی خوشش می آد ولی وقتی می بینه ریتمش خراب شده و دارم خارج می خونم می گه: مامان تو نخون! البته خیلی با محبت می گه که من ناراحت نشم ولی خب خودم خیلی ناراحتم که نمی تونم سهمی در پرورش استعداد موسیقیاییش داشته باشم.
گل گلم یک کمی مریض شده بود، گیر داده بود که ببریمش دکتر! بالاخره رفتیم دکتر تا از دکتر اومدیم بیرون حالش خوب شده بود و بدو بدو می کرد! عزیزترین می گفت: دکتر تو گلوش گیر کرده بود :)
قدش رو اندازه گرفتیم به نسبت سنش دکتر حدس زد قدش 78 سانت است ولی وقتی اندازه گرفتیم از اسکیل دکتر بیرون زد. ماشالاه شده 95 سانت! ولی وزنش همونه که از یک سال پیش بود همین طور 100 گرم 100 گرم وزن می گیره. حالا شده 16.6 کیلو. آخی دلبرم.
عزیزترین ازش می پرسم: بابا چی ایه؟ جواب می ده: خییییلییییی عاشیق نقره است!

از همه جا

2008-02-14T12:57:00.004+04:00

احساس روی هوا راه رفتن دارم، دلم برای عزیزترین تنگ شده. دلم برای دوست داشتنش تنگ شده. وقتی که نگاهش می کنم، وقتی دستش رو می گیرم وقتی بوش می کنم یادم می یاد که خیلی خیلی دوستش دارم و دلم براش پر می کشه.

زندگیم پر از گرفتاری ایه (مثل همه آدم ها) دلم آرامش می خواد و سکون. دلم می خواد یک بچه دیگه داشته باشم و بشینم خونه و بهش شیر بدم و با نقره خانوم بمونیم خونه و همش لباس راحت بپوشیم و با هم باشیم و کرخت باشیم و ... خوشبخت باشیم. (با هم بشینیم روی توپ و بالا و پایین بپریم :)

کشف جدیدم: من حالا دیگه خانواده خودم رو دارم که خیلی خیلی برام عزیزن و همینکه مادرو پدر و برادرام خوب و سالمند برام کافیه.

مامانم 2 هفته پیشمون بودن و خیلی خیلی خیلی خوش گذشت. مامانم خیلی با ما همراهی کردند و نقره عزیزم خیلی خانومی کرد و عزیزترین خیلی آقایی!

همه به من کمک کردن که از این مدت نهایت لذت رو ببرم حتی رییسم سر کارم. اگر جایی بهمون سخت گذشت تقصیر من و هول بودنم بود. همه هم هی بهم می گفتن آروم آروم ... مامانم می گن از این آدمها یاد بگیر، ببین چقدر آرامش دارن ...

دلم برای مامانم تنگ شده و دلم برای نقره تنگ شده که الان توی خونه است و با باباش در خواب ناز بعدازظهری به سر می برن.

دخترک نازنین من روز به روز قشنگ تر و کامل تر حرف می زنه و خیلی دوست داره و سعی می کنه فارسی حرف بزنه.

امروز لحظه ای که از خواب بیدار شده می گه "من نرم سکوول، برم کتاب فروشی" قیافه من رو تصور کنید!! آخه دیشب که با عزیزترین اومدن دنبالم که بعد از کلاس فرانسه ام با هم باشیم رفتن توی کتاب فروشی بردرز و با هم کیک خوردند و کتاب خوندند و حسابی بهشون خوش گدشته.

عزیزترین می گه دلیلش این بوده که من باهاشون نبودم که اذیتشون کنم!!

دخترکم از غذاهای شدید تند و پرادویه پرستارش می خوره و خوشش هم می آد بعد به من هم تلفن می کنه و می گه:

"نقره غذای تند هرا خورده"
یک روز صبح من کفش چیتان فیتان و پاشنه دار پوشیده بودم و داشتیم با هم می رفتیم که سوار ماشین بشیم و بریم سرکار و مدرسه. اونوقت نقره یک نگاهی به کفش من کرده بعد هم یک نگاهی به کفش معمولی خودش کرده و با دلخوری می گه:

"کفش مامان خوشگله ... کفش نقره بزرگه" حالا یک کفش خوشگل خیلی دخترونه براش خریدم که خیلی دوستش داره!
وقتی می خواهیم از خونه بریم بیرون می گه: "مامان بیاماتیک بزنیم" تازگی هم لغت روژ رو یاد گرفته و خیلی خوشش می آد!

تازه دیروز ریمل من رو گرفته دستش می گه: "از این به چشمم بزنم" !!!! به حق چیزهای ندیده و نشنیده!

هر وقت که دور همیم ببینه که ناخنم لاک نداره و ناخن خودش لاک داره با تاسف می گه: "تو نل پالیش(لاک) نداریییی، برات برنم" و بعد برام لاک می زنه، خیلی قشنگ و مرتب و اگر از ناخنم بیرون بزنه برام پاک می کنه! اگر هم خوب نشه می گه: "مامان خراب شد پاک کن دوباره بزنیم"!!
اون شب داشتیم با هم به آسمون نگاه می کردیم، ماه تو آسمونه و داره می درخشه بعد می ره پشت ابر خاکستری رنگی که باعث می شه نور ماه به شکل یک دایره کامل دور ماه پخش بشه. می گه: "مامان ببین ماه، خورشید شده"!
قبلا هم که کوچکتر بود یکبار که ماه پشت ابر رفته بود، گفت: "ماه خراب شده"!

2008-01-28T13:19:00.001+04:00

خیلی خیلی خیلی خوشحالم. مامان عزیزم دارن می آن دبی و 2 هفته پیشمون می مونن.

نقره رو آماده کردم برای این مساله. تخت مامان رو که آماده می کردیم هی ازش پرسیدم اینجا کی قراره بخوابه؟ اون هم می خنده و می گه مامانی :)

همین الان دارن سوار هواپیما می شن برای اومدن. امیدوارم تاخیر نداشته باشه و راحت بیان و کمردرد نگیرن.

آخی مامان خوشگلم ...

حراج های مربوط به فصل خرید دبی شروع شده و قیمت ها خیلی خوبه. مثلا یکی از دوستهامون یک شلواری رو از اچ اند ام خریده بود 139 درهم بعد الان وی حراج ها خریدش 39 درهم.

2008-01-10T19:49:00.001+04:00

test new template

2008-01-07T13:02:00.001+04:00

نقره معنی اسم قدقد کوچولویه :) دیروز بالاخره بعد از تعطیلات، اولین روز برگشت به کار و زندگی معمولی بود و همون طور که حدس می زدم دخترکم هم اصلا علاقه ای به این مساله نداشت. خلاصه که صبح فقط با این قول که مامانش ظهر بره دنبالش، حاضر شد بره مهد . من هم که محل کارم اون سر شهر ولی خوشبختانه رییسجات! هنوز از تعطیلات برنگشتن و من با خیال راحت برای 2 ساعت رفتم برای ساعت نهاری و تازه وقتی برگشتم شرکت نهارم رو خوردم! دخترکم خیلی خوشحال شد وقتی ازپشت شیشه من رو دید که رفتم دنبالش و کلی ذوق کرد، ولی از همون اولین لحظه هی گفت هرا بره خونشون .. مامان لباسیش در آره .. دیگه اینقدر براش حرف زدم تا برسیم خونه بعد هم همش گفت مامان پوف (=غذا) بیده؛ خودش سینی غذاش رو می گرفت دستش و هرجا می رفتم دنبالم راه می افتاد که مامان غذا بیده و با وجودی که خیلی گرسنه نبود برای اینکه من رو مدت بیشتری پیش خودش نگه داره تمام غذاش رو که زیاد هم بود. بعد هم موقع در آوردن لباس مدرسه اش گوشش رو درد آوردم چون که یقه لباسش تنگ بود و من هم کشیدمش .. اشک توی چشمهاش جمع شد و با بغض گفت آخ گوشم .. من هم گفتم آخ بمیرم مامان خره (این یعنی آخر فحش بد برای نقره خانوم) بیا دست مامان رو گاز بگیر دلت خنک بشه .. اون هم سریع اشک روی صورتش رو پاک کرده می گه گوش نقره خوب شد .. و با همون اشک توی چشمهای درشتش لبخند زده و می گه خوب شد .. خلاصه که بلوزم رو هم در آوردم و یک کتاب طولانی رو با آرامش تمام براش خوندم تا کمی آروم شد و بعد بالاخره با این که بشین و پلنگ صورتی تماشا کن که موسیقیش رو خیلی دوست داره راضی شد که مامان دوباره بره سرکار. عصری رفتیم بنزین بزنیم و توی مک دونالد پمپ بنزین هم غذا خوردیم براش یک غذای بچه گرفتیم که خیلی قشنگ خورد. اولین بار بود که تکه های مرغش رو با اشتها می خورد و بعد هم گفت که نقره بستنی می خواد. می پرسم بستنی؟ سرش رو کج می کنه و ابروهاش رو بالا می ده و می گه آیییه! بهش یک درهم دادم و بهش گفتم برو جلوی پیشخوان و بگو آیس کریم پلیز، او هم رفته و می گه آسکیریم پلیز! و پول رو داده و بستنی رو گرفته .. به مبارکی و میمنت؛ این اولین خرید نقره کوچولو بود :)

نقره کوچولو یا همون قدقد!

2008-01-02T14:38:00.000+04:00

صبح که بیدار می شیم می گه: مامان، لطفا( با) خورشید سلام صبح به خیر کنیم! می ریم دم پنجره با هیجان فراوان: سلام خورشییییییییییید حال شما خوبه؟ صبح به خیر .. سلام قاقا (پرنده ها) صبح شما به خیر!
بعد می آییم پایین می ریم سوار ماشین بشیم ..
: سلام خورشید .. اوه خورشید چراغش بزرگه چشم نقره عینک می خواد.
خودش رو به صورت سوم شخص خطاب قرار می ده که بعضی وقت ها باعث گیج شدن آدم می شه.
وقتی سه چیز (پرنده، قاشق! یا هر چیز دیگه ای) ببینه اولین عکس العملش اینه که این مامانشه این باباشه این هم نقره شه! اسم خودش رو به جای کلمه بچه (بیبی) قرار می ده.

قاقای مامان شکنسته = مجسمه پرنده ای که کمی بزرگه، شکسته!
داره آسمون رو نگاه می کنه و از دیدن ماه لذت می بره .. بعد ماه که می ره زیر ابر می گه: ماه خراب شد!
تقریبا همین داستان رو در مورد مورچه های بدبخت داریم؛ با انگشتهای ظریفش می گیردشون و بعد که لهشون کرد می گه: مورچه خوابیده یا مورچه قایم شده! یا اینکه خراب شده!!
معلمش می گه کمی تا قسمتی قلدره توی کلاسشون و همچنین بچه ها رو رهبری می کنه!! مثلا موقع رقص اگر نقره نرقصه، بچه های دیگه هم نمی رقصن. خب در نتیجه وقتی نقره متوقف می شه، معلمش داد همه کلاس رو سر کوچولوی من می زنه!
یک پسری به اسم علی توی کلاسشون تازه وارده، بهش می گه :
Ali, don't cry, stop!
صبح هایی که حوصله نداشته باشه سریع حاضر شیم و از خونه در بیاییم؛ بهش می گم خودت که می دونی الان مامان دیرش می شه بعد رییس مامان چی می گه؟
انگشت اشاره اش رو توی هوا تکون می ده و می گه الان رییس مامان می گه: سولانژ کوجا بوودی؟ دیر کردی؟
باباش می گه هر روز ظهر از مهد که می آییم بولدوزر های شهرداری رو که می بینه کلی ذوق می کنه و با حرارت براشون دست تکون می ده و حسابی چاق سلامتی می کنه: سلام بولدوزر حال شوما خوبه؟
هر وقت کاری می کنه که می ترسه کار بدی باشه و ما دعواش کنیم سریع و پشت سر هم می گه: سلام ... حالا اگر ما تصمیم بگیریم که دعواش کنیم هی نگاهمون می کنه می گه: سلام سلام
یعنی من که دارم می گم ببخشید!! دیگه دعوام نکن
بعدش هم می گه اشکالی نداره .. تقصیر مامان بود!!!!

2007-11-29T13:39:00.000+04:00

من توی وبلاگ دیگه ای نمی نویسم نمی دونم چرا نمی نویسم شاید چون خیلی خیلی گرفتارم. خب البته همه سهم خودشون گرفتاری دارن ولی فقط برای اینکه کمی گوشی دستتون بیاد(!) لیست کارهایی که باید پیگیریشون بکنم 36 تایی شده!!
می خوام اگر خدا بخواد مهد دخترکم رو عوض کنم. احساس می کنم مهدش رو دیگه خیلی دوست نداره و چون قبلا وقتی کلاس پایین تر بود خیلی دوستش داشت، حالا خیلی ناراحتم.
فکر می کنم باید یک روز مرخصی بگیرم برای این کار که تقریبا غیر ممکنه! شاید مجبورم ناگهان مریض بشم و از مرخصی استعلاجی استفاده کنم.عجب لغت غلیظی ایه این استعلاجی!
از اول این ماه کلاس فرانسه شروع کرده ام و قصد دارم اگر خدا بخواد فرانسه یاد بگیرم و ممکنه که برای دنیا و عاقبتم خوب باشه.
همزمان با سه تا دکتر در حال پیگیری مسایل کمابیش به سختی قابل حل سلامتی ام هستم. یکیش دندون خراب همیشگی بعدی یک عفونت دائمی و دیگری یک حساسیت عجیب و غریب که از وقتی از ایران اومدم همراهمه یعنی تقریبا 3 ماهه!
پیش یک متخصص توپ حساسیت دارم می رم و چون سعی داشتم آزمایش پیشنهادیش رو با بیمه انجام بدم؛ یک ماه طول کشید تا بیمه تایید کرد و این حرف ها .. برای این می گم متخصص حساسیت توپ که من برای یک قرمزی های مثل کهیر روی پوستم که می آد و می ره رفتم پیشش و اون ازم پرسید اخیرا با یک دل درد خیلی شدید که ندونم منشاش چیه به اورژانس مراجعه نکرده ام و فک من افتاد چون دقیقا همین اتفاق یک هفته قبلش افتاده بود و من اینقدر درد داشتم که راننده شرکت و همکارم من رو از پشت میزم جمع کردن و کشون کشون بردن اورژانس بیمارستان و آزمایش خون و ادرار و سونوگرافی نتونست منبع درد رو مشخص کنه!
حالا امیدوارم این دکتر توپ بتونه بهم بگه چرا و چه؟
توی این مدت که ننوشتم نمایشگاه سیتی سکیپ دبی (نمایشگاه ساختمان سازی و املاک!) برگزار شد که شرکت ما هم توش شرکت کرد و من هم اونجا در حال جان فشانی برای امیال سرمایه دارانه شرکت بودم و سعی کردم با لبخند زیبا مشتری برای دفاتر تجاری و کاری فوق شیک و فوق گرونمون جمع بکنم! ولی وقتی بعد از یک روز نمی تونستم راه برم و زانوم باد کرد و با نهایت تاسف و شرمندگی اعتراف می کنم که یک داد هم سر دخترک دلبندم زدم به خودم یاد آوری کردم که بابا بی خیال ...
راستی رییس جدیدی که اومده بالاخره کمی تا قسمتی من رو تحویل گرفت و بالاخره حقوقم هم کمی تا قسمتی بیشتر شد.

بانو قدقد نازنینم یک نوک طلای واقعی شده. به خاطر کلاس فرانسه م باز هم کمتر می بینمش برای همین سعی می کنه تمام اون لحظاتی رو که با مامانشه به بهترین وجه بگزرونه برای همین شیطونی یا بد اخلاقی نمی کنه و اگر هم بکنه خیلی سریع رفع و رجوعش می کنه که بیخودی وقت محدودی که با هم داریم تلف نشه. عمرکم!

2007-10-02T12:50:00.001+04:00

دیروز افتضاح تریم کیک شکلاتی عمرم رو پختم
قدقد جان اولین سلمونی واقعی عمرش رو رفته، با بابای خوبش. یک سلمونی با یک آقای آرایشگر خیلی خوش اخلاق که 10 دقیقه وقت صرف کرده تا قدقدم راضی بشه بشینه روی صندلی آرایشگاه و بعد هم بهش اسباب بازی داده و براش دی وی دی گذاشته ببینه و بعد با یک عالمه مراعات موهاش رو کوتاه کرده ... آخی خیلی بامزه شده گلمرم. شده عین یک پسر کوچولوی شیطون!
قبلا وقتی چیزی می خواست؛ با صدا در آوردن از خودش و نق و نوق می گفت می خوام. عزیزترین بهش یاد داده که بگه لطفا و بعد سریع کاری رو که می خواد براش انجام می دیم. بعدش هم یک ممنون خیلی خوشگل می گه ... مثلا براش دی وی دی پلیر گرفتیم که بذاره ما سوپرانوزمون رو این ماه رموضونی تماشا کنیم. بعد می گه لووطفا میکی موس بیذاری .. اینقدر با ناز هم می گه که آدم دلش می ره دلبرکم
حالا دو روز پیش سوهان ناخونم دستم بود بهم می گه مامان بده می گم نه مامان جان جیزه .. میگه "مامان لووطفا جیز رو بیده!!"

2007-09-25T12:45:00.000+04:00

1- سه ماهه که قراره کارم عوض بشه و ارتقا پیدا کنه هنوز که هنوزه خبری از تایید و اضافه حقوق نیست. در حالی که من حقوق هرا رو اضافه کرده ام! تازه دیروز خبردار شدم که ممکنه کارم عوض بشه اما حقوقم نه! خیلی احمقانه است .
2- وقتی از ایران برگشتیم قدقدی یک هفته ای خیلی کلافه و بداخلاق بود. خیلی سخت بود. اصلا نمی دونستیم چه کار کنیم. خدا رو شکر حالا دوباره شده همون ناز خاتون قبلی.
3- عزیزترین به خوبی جیتکسش رو بر گزار کرد و الان داره نهایت استفاده رو از زمان بندی ماه رمضون می بره اون هم در جهت تماشای "سوپرانوز" خیلی سخته که همش هم از من می خواد بشینم و تماشا کنم نمی شه که راه برم و تماشا کنم، حتما باید بشینم! اول که نهار و بعد هم که تخمه و میوه و آخر سر حدود ساعت 8 شب می بینم وای خدا چه خبره .... خونه جای زندگی نیست.
4- دلم به شدت برای مامان و بابام تنگ شده. از اینکه بداخلاق بودم آخرهای سفرم از خودم شاکیم. خیلی آدم بیخودیم واقعا. حالا قصد دارم یک نامه بنویسم برای مامانم و براش توضیح بدم چه مرگمه.
5- خب اما چه مرگمه؟ از اینکه نمی دونم قراره چی بشه و بیشتر از اینکه الان هست دیگه صد در صد راضی نیستم شاکیم. در واقع خوشبخت بودن خیلی راحت تر از بلاتکلیفی و غمگین بودنه ...
6- در واقع غمگین نیستم شاکیم.
7- دلبر نازنینم دخترک قشنگم با باباش مرغ سحر می خونه. خیلی هم قشنگ می خونه. می خوایم بذاریمش کلاس صدا!
تازگی یاد گرفته فعل بود رو برای گذشته به کار ببره. و می فهمه که داره در مورد اتفاقات زمان دیگری حرف می زنه. خیلی جالبه. جملات مختلف رو می گه تا ببینه کدوم درسته و کدوم غلط!
توی ایران چایی خور شده! براش که چاییش رو می برم دلش می خواد هر چه زودتر بخوردش. یک قلپ می خوره و حتی اگر چاییش داغ باشه، چشمهاش رو تنگ می کنه و می گه خبه! یعنی خوبه :)( داغ نیست می خوام بخورمش!)

2007-09-13T14:25:00.000+04:00

رفتیم ایران و برگشتیم برای دو هفته، عجیبه که دو هفته خیلی زیاد بود. بعد از ده روز دیگه بریده بودم. نه که دلم زندگی فعلیم رو توی دبی بخواد نه، نمی دونستم دلم چی می خواد؟
هری پاتر آخر رو هم خوندم و بعدش افسردگی بعد از هری پاتر 7 گرفتم!
یک سری به آب و هوای پاییزی حساسیت دادم. پاک یادم رفته بود که باد که می آد با بوی گل و گرده و خاک، من عطسه می کنم و دماغ و چشمهام می خاره.بعد هم داروی ضد حساسیت خوردم که تاثیر جانبیش افسردگی و بی حالی بود.
البته در مجموع خوب بود. یک هفته کامل با مادر و پدرم بودیم توی یک شهر کوچک در دامن طبیعت و هوای عالی که خیلی خوش گذشت.
به قدقد خیلی خوش گذشت. بچه ام عاشق دیدار فامیل و بودن با اونهاست. حیف که اینجا ازش محرومه.
روابطش با پسرهایی که 2، 3 سالی ازش بزرگ ترن خیلی خوبه و حسابی باهاشون بازی می کنه. یک چیزی که برام جالب بود این بود که بعد از اینکه دوستاش یا مهمون هایی که دوستشون داره می رفتند بدجوری بغض می کرد. اوایل که عادت نداشت که گریه می کرد ولی بعد همش بغض می کرد و غمگین بود. من هم هی بهش می گفتم گریه نکن یک روز دیدم رفته زیر پتو و داره هق هق می کنه :(
ولی بعد که عادت کرده بود هی با جملاتی که ما بهش می گفتیم خودش رو دلداری می داد. مثلا:خاله زود می آدفردا بیبی می آد ..عزیزکم.
این هفته که توی دبی بودیم بهش خیلی سخت گذشته چون عزیزترین درگیر جیتکس بود و نتونسته باهاش باشه و دوباره برگشتن به روتین مامان به سر کار و قدقد به مدرسه سختشه.
زندگی همینه دیگه .. سخت.
عوضش از امروز ماه رضون شروع شده و ما 3 ساعت کمتر کار می کنیم و می تونم حسابی با قدقدی باشم ..

همه چیز خوبه

2007-08-05T16:35:00.000+04:00

راستش دلم برای نوشتن توی وبلاگ تنگ شده بود.
یک ماه و نیم پیش تولد بانو قدقد عزیزم بود و ما هم یک سفر 2 روزه به شیراز رفتیم.
خوش گذشت. به قدقد خیلی خوش گذشت که مادربزرگ و پدر بزرگش و مادر بزرگ و پدر بزرگ باباش رو دید.
کلی لغت جدید یاد گرفت و دیگه با جدیت فارسی حرف می زنه و تا اونجایی که می تونه لغات انگلیسی استفاده نمی کنه!
تا فهمید که ایرپلین که موجود محبوبشه به فارسی می شه هواپیما، دیگه به هیچ وجه لغت انگلیسیش رو به کار نمی بره و اگر ما بگیم هم ما رو اصلاح می کنه!
همین رفتار رو در مورد لغات مسواک و پروانه و حتی لغت سختی مثل کفشدوزک داره.
خیلی شیرین و ناز حرف می زنه، جای فاعل و مفعول توی جمله هاش اشتباه می گه. مثلا توی شیراز برای اولین بار پروانه دید و ناگهان گفت: پروانه قدقد دست بزنه.
خیلی خوشگل بوووووود.

پریشب رفتیم آیکیا اونجا با قطارهای اسباب بازی کلی بازی کرده. بعد رفتیم تویزآرآس و اونجا هم قطار کوچولو و ریل و اینها دیده و کلی بازی کرده بعد بهش گفتیم خب دیگه بای بای کن بریم. (چون عادت داره خیلی قشنگ با اسباب بازی ها توی اسباب بازی فروشی بای بای می کنه و بدون گریه و غرغر و می ریم). بعد چون دیدیم خیلی خوشش اومده از ترن بهش گفتین خب برات بعدا می خریم. فردا شبش، یعنی دیشب بهش گفتیم قدقدی بدو لباس بپوش بریم بیرون می گه: قطار؟ قطاااار؟؟
شیطونک قشنگ یادش بود و این هم اولین اسباب بازی ایه که خودش خواسته و تقاضا داده براش!
خلاصه که براش یک ست قطار آیکیا خریدیم و اومدیم خونه و مامان و بابا مشغول قطار بازی شدن :)

صلح

2007-06-14T09:20:00.000+04:00

عزیزترین از تایوان اومد و بلافاصله رفت ایران! پدر مهربونش هم رفتند. البته امشب برمی گرده و فردا هم جشن فارغ التحصیلی قدقده!
بچه ام چه زود بزرگ شده. به قدقدی قراره 2 تا جایزه بدن یکیش با اخلاق ترین! توی کلاس و دیگران جایزه موتزارت توی مدرسه. وای اینقدر ذوق دارم و خوشحالم که حد نداره. به عزیزترین می گم چقدر ما ذوق کردیم که می خوان از بچمون تقدیر کنن توی جشن آخر سال مدرسه. فکرش رو بکن مامان و بابای من و تو که هر بار می رفتن مدرسه همش معلم ها از شیطنت ما شکایت می کردن چه حالی می شدن.
البته معلم قدقد می گه تازگی ها قدقد ما هم شروع کرده به هول دادن بچه های دیگه و خب معتقد بود طبیعیه، فقط قدقد در مقایسه با بقیه دیر شروع کرده این کارها رو!
چه می دونم من؟ من که از بچه ام دورم و بزرگ شدنش رو نمی بینم. خیلی خیلی دلم می خواد مودب و خانوم باشه. در حقیقت فقط یک مشکل باهاش دارم اون هم اینه که حاضر نیست خیلی راه بره. هر جا که بریم بعد از مدت کمی می گه بغلم کنید و توی کالسکه اش یا ماشین خرید نمی شینه.
که البته این تقصیر خودمه وقتی کوچکتر بود باید می ذاشتمش توی کالسکه و می ذاشتم گریه کنه و محلش نمی ذاشتم تا عادت کنه که جاش اونجاست .. خلاصه از من به شما مادرهای جدید وصیت از یک کم گریه بچتون نترسید. به آینده که سنگین شد و شما از بغل کردنش کمر درد گرفتید هم فکر کنید.
عزیزترین طفلک که حسابی کمر درد گرفته :( البته یک مطلبی خوندم جایی که کمر درد نسل جدید از 30 سالگی شروع می شه یعنی همزمان با والدین شون.
اوضاع کارم خوبه. همه چیز آروم و مرتبه و من خوبم :)
روز یک شنبه صبح عزیزترین که از تایوان اومده بود از خواب بیدار شدم و دیدم که کنارم روی تخت دراز کشیده، این طرف هم قدقدم بعد از کلی بوس بوس باباش توی خواب، دوباره به خواب رفته بود. پدر عزیزترین هم خواب بود و خونه آروم و خوب و مهربون بود و من صلح و آرامش رو در قلبم احساس کردم ..
با آرامش حاضر شدم و عزیزانم رو توی خواب ترک کردم و با آرامش و صلح مسیر طولانی و پر ترافیک تا شرکت رو رانندگی کردم و تمام روز لبخند زدم.
بعد از مدت ها ...
I have peace in my mind and heart.
خدایا خیلی شکرت.

کفش!

2007-06-04T08:33:00.000+04:00

وقتی توی یاهومسنجر چراغ عزیزترین خاموشه، غم دنیا می ریزه توی دلم و اشکم بی اختیار سرازیر می شه.
عزیزترینم دوباره رفته سفر (تایوان، کامپیوتکس)، نصفه شبی لحظه ای که برای خداحافظی بغلش کردم مطمئن شدم که او رو توی همه دنیا از همه بیشتر دوست دارم.
یک شنبه آخر شب دیدمش و دوباره یک شنبه شب می بینمش، دقیقا یک هفته.
برای کمک به من و بودن با قدقد، پدرشوهر عزیزم اومدند پیشمون. وقتی می خواستم تازه سر کار رفتن رو شروع کنم مادرشوهرم فقط و فقط برای کمک، اومدند پیشمون و حالا در این غربت تنهایی پدر شوهرم به دادمون رسیدند. واقعا انسان های بزرگواری هستند و بهترین مادر و پدر شوهر دنیا.
من باید ساعت 7:30 صبح از خونه بیام بیرون، اون موقع نمی تونم قدقد رو از خواب بیدار کنم چون خیلی خوابش می آد. یعنی از بس خوابش می آد نمی تونه روی پاش وایسه و اگر پدرجون نبودند من مجبور بودم بچه ام رو ساعت 7 بیدار کنم که بتونم ساعت 7:30 بذارمش مهد و بعد هم خودم برم سر کار و تازه باید بابت این زمان که زودتر می ره یک مبلغی پرداخت می کردم.
برای ساعت 1 هم که باید می رفتم دنبالش و این برام امکان پذیر نبود چون در نهایت بدشانسی دقیقا از هفته گذشته به دفتر جدیدی منتقل شدم که خیلی دوره و 2 ساعت رفت و آمدم به سمت قدقد و خونه طول می کشید. در این موقعیت درهم پیچیده و نگران کننده، پدرشوهر عزیزم اومدند کمک ما با در دست داشتن گواهی نامه رانندگی بین المللی!
خب بنابراین برای قدقد آب از آب تکون نخورده و با کمک هرا، همه چیز مثل سابقه فقط طبیعتا دلش برای باباش تنگ خواهد شد، همین. (خدایا شکرت)
اینها رو گفتم که آخرش از همه کسانی که بین همکارهاشون مادری وجود داره، خواهش کنم که هوای اون مادر شاغل رو داشته باشند. من خیلی کارها توی زندگیم کردم ولی باید این رو اعتراف کنم که سخت ترین کار دنیا یک مادر شاغل بودنه. خواهش می کنم با همکارتون که یک مادره همدردی داشته باشید، دیر اومد و زود رفت براش نزنید! و بیخودی اعصابش رو خورد نکنید چون اون کاری از دستش برنمی آد. بچه است دیگه، یک روز خوابش می اد، یک روز کله سحر بیداره، یک روز تب داره باید داروش رو داد، یک روز سر صبح شکمش کار می کنه باید شستش، یک روز نمی ذاره لباساش رو تنش کنن، یک روز می خواد همه اسباب بازیاش رو با خودش ببره مهد، یک روز سر صبح باید براش یک کتاب بخوونید تا حاضر شه از جاش پاشه ... بچه که نمی دونه مامان باید 8 صبح و نه 8:10 سر کار باشه که ....

توی این هیر و ویر هم دیشب مهمونی شرکتمون بود برای معرفی آخرین پرژوه شون. عزیزترین اصرار داشت که باید به تنهایی و خیلی شیک و چیتان فیتان! در این مهمونی شرکت کنی و این برای وجهه ات توی شرکت خیلی مهمه. خلاصه که بنده در حالی که لباس برای پوشیدن داشتم، 500 درهم فقط زلم زیمبو اعم از یک کفش فوق خوشگل! و یک کیف فسقلی و از همین آت و آشغالها خریدم و با کمک و یاری عزیزترین و پدر عزیزترین و کمی هم غرغر قدقد، موفق شدم در مهمونی شرکت کنم. برای من که اصولا این اولین بار بود تو عمرم که کفش پاشنه بلند واقعی! (یعنی با پاشنه نازک) می پوشیدم موفقیت بزرگی بود و همه آقایون همکارم توی شرکت هم مراتب تعجبشون رو از تغییر 180 درجه من با صدای بلند اعلام کردند :) من هم خبر این موفقیت بزرگ رو با نهایت خوشحالی به عزیزترین ابلاغ کردم و ایشان هم من رو بسیار تشویق کردند! خلاصه که یک کفش زیییییییییییبا چه کارها که نمی کنه!

خب دیگه چرت و پرت نویسی بسه. راستی فقط این رو هم بگم که قدقد عاشق کفشه تا از جلوی یک مغازه کفش فروشی رد می شیم سریع کفشهاش رو در می آره که بره تو و یک کفش جدید امتحان کنه!! توی خونه هم تا بهش می گیم که می خواهیم بریم بیرون اول از همه می ره از بین 5 جفت کفشی که الان داره و اندازه اش هستند یکی رو و هر دفعه هم یک دونه جدید رو اتخاب می کنه و در تمام مراحل عوض کردن لباسش می گیره دستش تا آخرش پاش کنیم!

2007-05-14T16:13:00.000+04:00

این دومین هفته ای ایه که از ساعت هشت صبح می آم سر کار، خیلی خواب آلود و خسته ام. قدقدم هم صبح ها خیلی سخت از جا پا می شه ولی اینقدر خانومه که هیچی نمی گه. از بیداریش تا اینکه توی مهد می ذاریمش و می ریم 15 دقیقه بیشتر طول نمی کشه اونوقت نازنینم کاملا خوش اخلاقه و قربون صدقه قاقا = پرنده و مورچه ها می ره.
ولی خب امروز صبح وقتی داشنیم می ذاشتیمش مهد بغض کرد آخه طفلک اولین بچه ای بود که وارد مهد شده بود و هنوز هیچکی اونجا نبود. خلاصه قلبم کنده شد.
من هیچ وقت برای گذاشتن لینک کسی توی وبلاگم ازشون اجازه نگرفتم... باید اجازه می گرفتم؟؟
هرا برامون بریانی هندی درست می کنه که خیلی عالی و خوش مزه است. رفته چند جای دیگه چند تا مادام دیگه رو دیده و به این تیجه رسیده که بهتره ما رو دو دستی بچسبه انگار!
البته برای من مهم اینه که تا اونجایی که من می بینم با قدقد خوبه.
شنبه ها بهترین و بدترین روز هفته است برام. در حالی که همش خیلی خوشحالم که با قدقدم اما همش ناراحت هم هستم که از فرداش به مدت 5 روز تمام مدت نمی بینمش و باهاش نیستم.
برام زندگی ایده آل اینه که خونمون 2 خوابه بود و مید داشتیم و قدقد مهد می رفت و من هم نمی رفتم سرکار ..
(یعنی به حقوق من احتیاجی نبود) و من هم الان با خیال راحت حامله می شدم و یک تا دو تا بچه دیگه می آوردم.
اما خب دیگه چون آدم نمی تونه همه چیز رو در این دنیا با هم داشته باشه باید به همینی که هست راضی باشم و خدا رو شکر کنم.
فکر می کردم یکی از رییسهام ازم خوشش می آد و می خواد کارم رو درست کنه. به نظر می رسه که کاملا در اشتباه بودم. اگر اشتباه کرده باشم امکانش هست که ماه دیگه مجبور شم شیفت ده و نیم تا هشت شب بیام سرکار ..
چقدر احمقانه است که آدم برای خودش یک سری شدید خیالبافی کنه و توی خیالات خودش غرق بشه در حالی که اصلا هیچ خبری نیست که نیست ... خیلی احساس احمق بودن بهم دست داده.
من یک جایی توی مراحل تکاملم جا مونده ام و از یک حدی بزرگتر و فهمیده تر نشده ام. کسی که من رو برای اولین بار می بینه فکر می کنه که به به ... ووووه و این حرف ها ... بعد که کمی از آشناییمون می گذره یک کم فکر می کنه و سر تکون می ده که نه بابا این طور ها هم نیست :(
قدقدی نه تنها در قیافه که در کارها و رفتار هم کپی عزیزترینه و من خیلی از این لحاظ خوشحالم. و البته عزیزترین هم خیلی خوشحاله. مثل اون همه چیز و همه جا یادش می مونه و هر چیزی رو کافیه فقط یک بار بهش بگی. خیلی خیلی خوشحالم که اینطوریه ولی یک خورده احساس تنهایی می کنم الان.
دلم یک چیزی می خواد که نمی دونم چیه ... دلم می خواد یک کاری کنم که نمی دونم چیه ..

2007-04-26T15:17:00.000+04:00

من شب ها مالیخولیایی می شم. عزیزترین می دونه که از ساعت 5/10 به بعد دیگه نمی شه با من حرف زد! شب ها دلم تنگ می شه. شب ها از همه چیز ناراضی ام ومی خوام همه چیز رو تغییر بدم (البته غیر از بوی عزیزترینم و غیر از سر خیس و عرق کرده قدقدم!)
شب ها خونمون کوچک تر می شه. محل کارم دورتر و من خسته تر.
شب ها عهد می کنم که از فردا سر کار نمی رم و حتما می خوام برگردم ایران و از پرستار قدقد خیلی عصبانی ام و می خوام کله معلم مهد قدقد رو بکنم.
شب ها پاهام درد می کنه و کمرم خیلی درد می کنه و خیلی زشتم و روز به روز دارم زشت تر می شم و این 5 کیلوی لعنتی اضافه رو هرگز نمی تونم کم کنم و ترافیک اعصاب خرد کن دبی رو دیگه اصلا نمی تونم تحمل کنم و هرگز تو عمرم نمی تونم فوق بخونم و همیشه انگلیسی ام در همین حد مزخرف خواهد موند.
شب ها بدترین مادر دنیا و بدترین همسر دنیا و بدترین دختر دنیا و بدترین خواهر دنیا هستم.
شب ها خیلی خیلی خسته ام و غمگین ... و این تنها وقتی ایه که با خانواده نازنینم می تونم بگذرونم ..
اما به محض اینکه نور روز از پنجره می آد تو می تونم (انرژی دارم) برم حموم و دیگه اونقدر ها هم زشت نیستم و دخترم خیلی خوش اخلاقه و راحت و سریع لباسش رو می پوشه و خونمون خیلی قشنگه و جای عزیزترین که زودتر از ما از خونه رفته، خیلی خالیه و بسته بندی نهار خودم و قدقد خیلی مزه می ده و ..
عاشق اون لحظه ای هستم که لباس پوشیده و خیلی مرتب و قشنگ دست در دست هم از آسانسور می آییم بیرون ..
کسی که اون لحظه ما رو ببینه از شب های من هیچ خبر نداره و هیچ نشانی ازشون نمی تونه توی اون لحظه پیدا کنه.
و بعد تمام روز رو که انرژی دارم و همه مشکلاتم قابل حله و خوشحالم و خودم رو و عزیزترینم رو و دخترم رو و خونمون رو و کارم رو خیلی دوست دارم ... از عزیزانم دورم ....
دنیای غریبی ایه.

2007-04-24T15:14:00.000+04:00

من گم شده ام. نمی دانم چه می خواهم. یک لحظه چیزی را با شدت تمام می خواهم و لحظه دیگر اصلا نمی خواهمش.
من گم شده ام. چه چیزی درست است و چه چیزی نیست؟
من، آدمی که خطوط برایم چنان واضح و روشن است که از اینکه دیگران آنها را نمی بینند، متعجبم؛ هیچ نمی دانم.
قدم بعدیم چه باید باشد؟ نمی خواهم حیاتم را در بی خبری و بلاتکلیفی بگزرانم.
من گم شده ام و از هیچ چیز بیش از گم شدن نمی ترسم.
حال می بینم که می توانند اوقاتی وجود داشته باشند که هیج ندانی درست چیست و نادرست چیست.
چنین گم شده! من که هستم و به کجا می روم. من خوب نیستم. من نادانم و در نادانی خود می مانم.
من گم شده ام و برای من یافتنی وجود ندارد.
زندگی کردن یعنی پیمودن یک سری مسیر پیموده شده؛ گفتن یک سری حرف گفته شده، شنیدن یک سری حرف شنیده شده ...
من که هستم؟؟؟؟ نمی دانم.

پیش به سوی ترک دبی

2007-04-10T10:29:00.000+04:00

اتفاق عجيبی افتاده، تصميم گرفتم به ترک دبی و اگر خدا بخواد برای کانادا يا استراليا.اگر کسی راهنمايی ای می تونه بکنه لطفا دريغ نکنه.
دليلش اينه که دبی واقعا دیگه جای زندگی نيست. خيلی خيلی شلوغ شده و ترافيک بی داد می کنه. من مسيری رو که پياده ۳۰ دقيقه است با ماشين ۲۵ دقيقه ای می آم با کلی اعصاب خردی.
با اين راننده های هندی وحشتناک که اصلا سايز ماشينشون دستشون نيست که همه راننده ها می دونن که اين بزرگترين گناه در رانندگی ايه.بعد با اين راننده های عرب وحشتناک که فقط می خوان ماشين های مدل بالاشون رو بغرونن (صدای موتور ماشين رو تا آخرين حد در آرن) و اصلا براشون مهم نيست که چقدر اين رانندگی خطرناکه و چقدر باعث کشت و کشتار می شه هر سال.
بعد هم دو تا اتفاق عجيب افتاده، دو تا برخورد عجيب با عرب های لوکال (اماراتی)، که ما رو بيشتر از اونها متعجب کرده چون ابدا امکان نداشت همچين اتفاقاتی ۳ سال پيش بیافته. اينقدر عرب های مخصوصا اماراتی و سعودی مودب و با شخصيت بودن (به قول سطحيش می گن پول داشتن بهشون کلاس هم داده) که هميشه از برخورد باهاشون لذت می برديم. ولی خدا نصيب نکنه شلوغی، ترافيک وحشتناک و آلودگی هوا اين ها رو هم ديوونه کرده.
مورد اول اين بود که قدقد مريض بود و رفته بوديم دکتر برگشتنی، پشت چراغ قرمز، ما داشتيم در مورد نتايج ويزيت دکتر حرف می زديم و قدقد توی صندليش (عقب) در حال غر زدن بود و ما حواسمون پرت شد و چراغ رو که سبز شده بود نديديم. ماشين عقبی که يک آئودی خفن بود با يک عرب لوکال سوارش شروع به بوق زدن و چراغ زدن کرد. محلش نذاشتيم وقتی که چراغ (بعد از صد سال) دوباره سبز شد ديديم سعی می کنه بپيچه جلوی ما، ما هم گاز داديم و دور شديم فکر کرديم که تموم شده ديگه. بعد يکهو ديديم دنبالمون کرده و داره با چه سرعتی سعی می کنه بپيچه جلومون. ای بابا چه خبره. وقتی بالاخره تونستيم يک جايی کنار بزنيم و طرف هم کنار زد شروع به داد و بيداد کرد و لب مطلب هم اين بود که چرا سبز شد راه نيافتادی. عزيزترين از همون اول هم هی سعی می کرد آرومش کنه ولی فايده نداشت. حالا مردم هم همه هندی هيچکی جرات نمی کنه بياد نرديک. خلاصه که ديدم نمی شه از ماشين پياده شدم و قدقد رو که حالا داره مثل ابر بهار گريه می کنه بغل کردم و اومدم می گم بابا چکارمون داری؟ ديدم نخير يارو بی خيال نمی شه و چنان کولی بازی راه انداخته که بيا و ببين همش هم می گه که من تو ارتشم الان زنگ می زنم دوستم بياد پدرتون رو درآره!! عجب!! من هم ديدم که نخير نمی شه. حالا یک ساعته که ما دو قدمی خونمون با بچه مریض معطلیم. بنابراين ديگه ديدم نبايد دست رو دست بذارم اومدم وسط خيابون و ماشين ها رو نگه داشتم و شروع کردم به داد و جيغ زدن. که ای وای به داد برسيد يک مرد بين شما پيدا نمی شه بياد ما رو از شر اين نامرد نجات بده (حالا همش به انگليسی!!) خلاصه که تک و توک عربی که وسط دريای هندی بودن اومدن جلو با اين عرب زبون نفهم داستان ما صحبت کردن اون هم سوار آئوديش شد و گاز داد و رفت!!! به همين راحتی.
در حالی که دقيقا همين اتفاق چراغ عوض شدن و ندیدن برای عزيزترين قبلا (۳ سال پيش) افتاده بود و ماشين عقبی حتی بوق هم نزده بود .. خب چه اشکال داره الان سبز می شه می ريم.این مساله مال ۳ ماه پیشه. دو سه روز پیش هم یک خانوم لوکال با suv خیلی گنده اش نزدیک بود بزنه به خانوم نازنین میانسالی که همراهمون بود. من که گقتم ای چه خبره؟ زده روی ترمز و فحش و داد و بیداد به جون من که من می دیدم، اگر تو عینکی هستی و نمی بینی من می دیدم و می دونستم بهش نمی خورم (رو رو برم!) و خلاصه که استیوید شیعه گو بک تو یور کانتری و هو ریسپکت فور پیپل او دیس کانتری و .. خلاصه که چون نزدیک بود به ما بزنه ما بدهکار شدیم!!
غير از بدذاتی عربهای اين داستان عامل به شدت تحريک کننده اعصاب، ترافيکی ايه که کسی (مخصوصا لوکال ها و قدیمی ترها) اصلا بهش عادت نداره و همه رو ديوونه می کنه. حالا تصميم من و عزيزترين اينه که ما سعی کنيم تا اونجايی که می شه آروم بمونيم و ما ديوونه نشيم.ولی خب دلیلی نداره که اینجا رو تحمل کنیم. بعد از راه افتادن مترو و احتمالا کم شدن ساخت و سازها، بلکه این عربها دست از پروژه های عجیب و غریب بردارن و اینجا بشه جای زندگی که خودشون می گن سال ۲۰۱۵ خواهد بود. اونوقت ما (اگر خدا بخواد) می تونیم با یک پاسپورت دیگه برگردیم و خواستیم بمونیم اینجا ... همه اینها توی سرم می گرده .. نظر شما چیه؟

2007-04-05T18:13:00.000+04:00

يک بحران عجيب و غريب رو پشت سر گذاشتم چند وقتی يک آدم ديگه شده بودم. خودم رو نمی شناختم انگار روحم تسخير شده بود.خيلی خوشحالم و خدا رو شکر می کنم که همه چيز به خير گذشت و همه چيز به سلامت گذشت. خيلی خيلی خدا رو شکر.
پنج شنبه آينده دارم می رم تهران فقط با پرداخت ۱۱۰ درهم! اون هم با هواپیمایی امارات! چون دارم از مايل هايی که عزيزترين حين سفرهای زيادش به اينور و اونور جمع کرده استفاده می کنم.اين طوری صاحب بليط شدن خيلی مزه می ده. دخترکم هنوز دو سالش نشده و هنوز بليط نمی خواد. البته که می خواد ماشا الله چون کاملا ديگه عقلش می رسه.اگر خدا بخواد يک يا دو سفر مجانی ديگه هم می تونم برم.همزمان با سفر ما عزيزترين می ره به عربستان سعودی!! دوست و همکار مصريش می خواد به زور ببردش مکه. من هم بهش می گم جلال آل احمد هم رفته ديگه تو هم بهتره بری و اونجا رو ببينی. مامانم خيلی خوشحاله که داماد لامذهبش حاجی می شه ! از همين لحظه اول که بد جور تو ذوق عزيزترين خورده چون دوست مصريش با تاکيدات فراوان گفته بايد شيو کنی هااااااااخلاصه شاکی ايه که اين مذهب بدجوری به جاهای خصوصی آدم کار داره و می گه که کاملا معلومه که برای عربهای کل کثافت ۱۴۰۰ و خورده ای سال پيش اومده که همش رو شستشو و تميزی تاکيد داره در حالی که مسيحيت اولش می گه به کسی بدی نکن! يعنی که چقدر شيوه های اين دو دين با هم فرق داره.در هرصورت من دارم می آم تهران هورررا.

2007-03-19T14:13:00.000+04:00

عيده و دبي هنوز خيلی خنکه، اينقدر خنک که صبح جرات نکردم دوش بگيرم.
عيده و سبزه سبز نکردم (چه حيف). هنوز ماهی نخريديم (قدقدی خيلی دوستش خواهد داشت).
عيده و خونه تکونی نکرديم (قبل از آمدن مادرجون و سرکار اومدن من خونه تکونی کرديم همزمان با سال نوی ميلادی!)
عيده و از مامان و بابام دورم و از تعطيلات طولانی عيد خبری نيست، عزیزترین چهارشنبه و پنج شنبه رو تعطیله اما من هنوز در مورد چهارشنبه هم مطمئن نیستم.
عيده و هنوز سنبل نخريدیم و هنوز هيچ کارت تبريکی نفرستادیم.
عيده و ما از ايران مهمون داريم البته تو هتل اقامت دارن، اما عصرهامون همش با اونها می گذره.
عيده و من دلم می خواد برای قدقد لباس نو بخريم که آستين هاش هم براش اندازه باشه. آخه اين دختر ناز ما وقتی لباسی رو تنش می کنيم که آستينش (حتی اگه فقط یک کمی) براش کوتاه شده، خيلی شاکی می شه و هی می خواد آستينش رو بکشه که اندازش بشه!
عيده و من دارم بليط می گيرم برای ايران اما برای آخر فروردين وقتی که همه داستان عيد تموم شده.
عيده و من دلم بهار می خواد. دلم بوی بهار رو می خواد، دلم يک درخت پرشکوفه می خواد.
عيده ... عيدتون مبارک. عيد خوبی داشته باشيد ... سال خوبی داشته باشيد.

2007-03-08T16:26:00.000+04:00

وقتی افتخاری می خونه بردی از يادم آدم دلش می خواد دوباره عاشق بشه.عاشقی يعنی حرف زدن های طولانی از همه چيز و همه جا و همه کس .. راه رفتن های طولانی، زير آفتاب سوزان يا بارون فرقی نمی کنه . اگر من با توام همه چيز خوبه و
عشق يعنی بعد از دو ساعت پياده روی زير آفتاب داغ تير ماه تهران وقتی از هم جدا شديد و اون بر می گرده سرکار و تو قراره مثلا از دانشگاه بری خونه، توی شهرستانی هلو انجيری ببينی که خيلی دوست داره و نتونی نخريشون (حتی اگه مجبور باشی همه پول تو جيبيت رو برای ۲ کيلو هلو انجيری اعلا بدی) و بعد دوباره برگردی ميدون فردوسی از تلفن عمومی ميدون بهش زنگ بزنی و منتظر بمونی تا بتونه کارهاش رو زمين بذاره و دوباره بياد پيشت ... يک پياده روی دو ساعته ديگه و اينبار با هلو انجيری ... اینقدر توی این آفتاب راه می ریم تا تمام پوست پشت گردنت می سوزه و برنزه می شه.
بردی از يادم .. دادی بر بادم رو که افتخاری می خونه آدم دلش می خواد دوباره عاشق بشه ..هلاک بشه برای بوش .. برای دستهاش که چقدر چقدر چقدر قشنگن .. بميره برای لبخند مردونش که آدم رو اونطور خجالت زده می کنه وقتی ازت تعريف می کنه ..
کی آیی به برم ای شمع سحرم ... دلت می خواد دوباره ببوسيش انگار که اولين باره می خوای ببوسيش روی اون پله های چاپخونه و خجالت می کشيد ولی تو انگار زندگيت به اين بوسه بنده ..
عزيزترينم دوستت دارم بيش از هميشه.

2007-03-04T16:58:00.000+04:00

من عاشق آسون نشوی ابی هستم.
دخترم از هفته پيش ديگه گريه نمی کنه وقتی می ذارمش مهد. تازه باهام بای بای هم می کنه!
امروز پرستارش مريض بوده و نيومده نگهش داره، بنابراين بعدازظهر رو هم می مونه مهد. کلی بابتش ذوق کرده (عزيزترين می گفت). کی باورش می شد؟!
چقدر اينکه خونه و محل کارهامون و مهد قدقد به هم نزديکن عاليييييييييييييييييييييه. وقتی می خواستیم خونه اجاره کنیم این تنها شرطمون بود. به خاطر اینکه اجاره ها خیلی بالاست یک خونه فسقلی ۴۴ مترمربعی داریم، ولی راضی هستیم به خاطر نزدیکیش و مرکز شهر بودنش.
موبايل جديد خريدم. موبايل قبليم که يک سونی اريکسون عسل بود و يک هديه سورپريز حسابی از طرف يک عزيزترين دشداشه پوشيده توی فرودگاه دبی وقتی بعد از ۳ ماه می ديدمش بود، به رحمت خدا رفت. (این اتفاق مربوط به ۵/۴ سال پیشه!)موبايل جديدم از صبح همه رو توی شرکت گذاشته سر کار. آخه خيلی باحاله و اصلا قيمتش بهش نمی آد. فقط ۱۶۹ درهم!!
ماشین جديد هم خريديم. چاره ای نبود توی اين شهر خنگ که از وسايل نقليه عمومی عملا خبری نيست، نمی شه بدون ماشين سر کرد. متاسفانه يک ماشين تک سرنشين ديگه هم به آلوده کنندگان محيط زيست و ترافيک سازان اضافه شد. ولی خداييش خيلی ماشين خوشگليه! مبارک عزيزترين. براش یک صندلی ماشین هم گرفتیم که قدقد بشینه توش.
موهام رو کوتاه کوتاه کوتاه کردم. الان چک کردم موهام از موهای همکارهای مرد تو اتاقم کوتاه تره!
عزیزترین پاسپورتش رو تمدید کرده. به خاطرش کلی کار اداری کرده و دوندگی و عکس جدید و ..
همه اين اتفاقات خفن هفته پيش و بيشترش ديروز به نتیجه رسیده. ديگه نفسمون بالا نمی آد. اسلو داون اين چه وضعی ايه بابا!
تصميم گرفتم آخر فروردين برم تهران، پيش مامانم. من اصولا فقط و فقط می خوام پيش مامانم باشم وقتی ميرم تهران. به قول دوست عزيزم لوسم ديگه.ولی خوب واقعا الان ۵/۵ ماه تمامه که نديدمش. تا ببينمش می شه تقريبا ۷ ماه. فقط ۱۰ روز می بینمش .. حق دارم ديگه. ولی بعد از اون هر سه ماه ۱۰ روز می رم تهران با توجه به مرخصی های شرکتی.همه چيز خوبه فقط شلوغه، همين.مرسی از همه عززانی که وقتی داشتم از استرس و ناراحتی ديوونه می شدم بهم اطمينان دادن که همه چيز خوب می شه ... خيلی ممنون از محبت همه شما. خيلی کمکم کرديد و شد! مرسی.راستی نمی دونم دوباره انتيشن چه بلايی سرش اومده و کامنت هام گم شدن.
راستی يک دعوتی کرده بود آقای فرجام که آهنگ عاشقانه و فيلم دوتاييتون رو بگيد. آهنگ ما تو نسيم خوش نفسی بود ... (ما عشق شجريان ها اين کار افتخاری شد آهنگمون .. چه می شه کرد مثل کارت دعوت عروسيمون که با اين همه ارادت به حافظ بيتی از سعدی بود:گويند روی سرخ تو سعدی چه زرد کرد؟ اکسير عشق در مسم اميخت زر شدم. بعدها با فيلم ليلا اين آهنگ تثبيت شد ولی با کارهای بعدی آقای افتخاری ديگه حرفش رو نزديم! آخه عشق و عاشقی ما مال ۱۰ سال پيشه .... اوووه)
فيلم مشترکمون هم "خانه دوست کجاست" من مطمئن بودم اگر بگم بهترين فيلمی که تو عمرم ديدم خانه دوست کجاست ه، بهم می خنده ولی در کمال تعجب اين همون چيزی بود که خلع سلاحش کرد :)
حالا بايد کسی رو دعوت کنم؟ فقط ببخشيد که دير شد خيلی گرفتار بوديم.

2007-02-21T13:25:00.000+04:00

مهمونی بوديم دوستمون زنگ زد، فرياد می زد. از صداهای توی تلفن می شد فهميد که توی جای خیلی شلوغی ايه. عجيب بود چون نيمه شب بود. فرياد می زد: کمک، کمک کنيد، بچه ها رو کشتن.
-کجايی ممد؟ چی می گی؟ چه خبره؟
-تو کويم .. کجاييد شما؟ بچه ها رو کشتن.
-کوی؟ کوی دانشگاه يعنی؟ اميرآباد؟
-آره بابا، بيا بيا ببين، وای خدا از پشت بوم انداختنش پايين .. فقط بياين کمک ..
-چی داری می گی ممد؟ چه خبره؟ مگه می شه؟
...
چی شد؟ اا قطع شد.

-عزيز چی شده؟
-نمی دونم. ممد بود می گفت کمک!
کمک! يعنی چی؟ اين ممد هم که با اين نصف شب زنگ زدن هاش!

فرداش سر کارم، عزيزترين زنگ می زنه.
-ديشب به کوی حمله کردن بچه ها رو زدن و بردن ..
-اااا يعنی تلفن ممد؟
-آره
-بريم پيش بچه ها
-می ام دنبالت ...

برای اينکه کاری کرده باشيم با توجه به آمار گمشده های اون روز و کشته های احتمالی که هی تعدادشون بالاتر به گوشمون می رسيد، رفتيم از مامان عزيزترين يک قواره پارچه مشکی که مربوط به مراسم عزاداری عمه عزیزترین بود رو گرفتيم، کلی بازوبند درست کرديم و رفتيم کوی.
از همون سر چهارراه اميرآباد و جلال آل احمد، بچه ها راه رو بسته بودن. چند تايی رو شناختيم و راهمون دادن. شروع کرديم به بستن بازوبندها ..

-ببند به پيشونيم ..
-آخه اين ها کوتاهن.
-حالا امتحان کن
-خوب شد؟
-آره
-به بازوت هم ببندم؟
-باشه

کاش روی ماهت رو بوسيده بودم احمد
کاش دستم شکسته بود و اون بازوبند سياه رو نمی بستم برات
کاش اينقدر خوش تیپ نبودی توی اين عکس

کاش من رو گرفته بودن به جای تو

عزيزترين هروقت حرف برگشتن به ايران رو زدم احمد باطبی رو به يادم بيار ...

هروقت که حرف تو رو می زنيم من و عزيزترين فقط نگاهی پر از شرمندگی به هم می اندازيم و می گيم ما می تونستيم به جای تو باشيم ...
ما رو ببخش

بانو قدقد و قاقا

2007-02-08T12:41:00.000+04:00

وقتی که قدقدی به دنيا اومد بايد براش پاسپورت می گرفتيم که بعد ويزای اقامتش توی امارات رو، توی اون بزنيم چون می خواستیم توی ۴ هفتگی قدقدی بریم تهران!. (بعدا البته قانون عوض شد). از کنسولگری گفتن که جزو مدارک لازم سه قطعه عکس پرسنلی ايه! حالا بيا از بچه ۳ هفته ای عکس پرسنلی بگير. ما هم که مثل هر پدر و مادری در برابر اولين بچه اش، فکر می کرديم بچمون الانه که بشکنه! يک عالمه لباس تنش می کرديم. جرات نداشتيم از خونه بيرون ببريمش (غير از سفر به ايران البته!!). خلاصه که عزيزترين يک عکس توی يک لباس صورتی با يک کلاه صورتی کیپ روی سرش، ازش گرفت که ما بهش می گيم ْ رفتگر نمونه محل! ْ آخه توی اين عکس سياهی خاکستر اسفند که به پيشونيش ماليده بوديم هم معلومه! بعد عزيزترين توی کامپيوتر اون خاکستر رو حذف کرد و همون عکس شد عکس پاسپورت دخترک! که کلی هم کارمند سفارت قربون صدقه اش رفته بود.
حالا هم برای مهدش عکس می خوان. اين دفعه ديگه دستمون بازتر بود. کلی گشتيم تا يک عکس دخترونه پيدا کنيم و همون رو باز عزيزترين ويرايش کرد و پرينت گرفت برای مهد خانوم خانوما.
دختر کوچولوی ناز من شبيه پسرهاست. گوشهاش هم که سوراخ نيست و من هم که همش لباس های پسرونه و راحت و آبی رنگ تنش می کنم. حالا کم کم دارم از پرستارش ياد می گيرم که لباس چين چينی و جوراب شلواری پاش کنم. براش ۳ تا جوراب شلواری خریدیم. وقتی لباسش رو تنش می کنم، بهش می گم خيلی خوشگل شدی. اون هم می دوئه می ره جلوی آينه خودش رو نگاه می کنه و ذوق می کنه.
اگر روی لباسش تصوير فيش=ماهی يا توپا=هر چيز کمی تا قسمتی گرد! و يا گل باشه که ديگه هيچی حسابی کيفور می شه.
امروز روز آشنايی با گياه بود توی مهدشون. برامون نامه داده بودن که يک گياه همراه بچتون بفرستيد. ديشب نزديک ساعت ۱۰ يکهو يادمون افتاد که هنوز گياهی براش تهيه نکرديم. سريع (یک و نيم دقيقه فقط طول کشيد حاضر شیم که خودش يک رکورده) از خونه زديم بيرون. بچم خودش دلش کاکتوس می خواست چون بالای خارهاش يک گل خوشگل داشت، ولی ما از خارش ترسيديم و يک گياه برگدار براش خريديم که هيچ تحويلش نگرفت. من البته اصلا نمی دونم که گلگلک ما چی از برنامه سبز امروز مهدشون فهميده ولی خبر دارم که بعد از فعاليت سبزش حسابی گرسنه شده و همه غذاش رو خورده!
بعضی وقتها دختری وقتی راه می ره دستهاش رو به تقلید از باباش می ذاره پشتش و آروم آروم قدم می زنه و برای اطرافش سر تکون می ده. بعضی وقت ها بعد از اینکه لباسش رو پوشید دلش می خواد کیفش رو بندازه توی بازوش و راه بره. بعضی وقتها هم بارنیش رو می ذاره توی کیفش و می گیره دستش و با خودش این ور و اون ور می بره. عاشق کفش هاشه. همشون رو هی می گیره دستش از این ور به اون ور. بعضی وقتها هم می آره که توی خونه پاش کنم و هی ذوق می کنه و می گه: پاش=کفش. وقت می خوام کفشش رو در آرم باید با احتیاط این کار بکنم وگرنه گریه سر می ده که دوباره پام بره. دیگه هم مهلت نمی ده که پاش کنم و هی گریه می کنه! وقتی هم که کفشش رو درآوردم سریع باید تمیزش کنم چون الانه که عین عروسک بغلشون کنه و نازشون کنه.
از مادرجون خواهش کرده بوديم از کتاب های کانون برای قدقدی بيارن چون عشق قدقدی قبل و بعد از بارنی کتابه. يکی از کتاب ها ْدويدم و دويدمْ ئه که بچمون تهش رو که می گه: بالا رفتيم دوغ بود .. پايين اومديم ماست بود، خيلی دوست داره و تکرار می کنه ولی کتابی که عاشقانه دوست داره که ما واقعا فکر می کرديم براش هنوز خيلی زود باشه کتاب بارون نوشته احمد شاملو و با نقاشی های ابراهيم حقيقی ايه. عاشق لک لک هاست و اسمشون رو هم رسما گذاشته قاقا! خلاصه که کتاب قاقا تا حالا ۵-۶ باری دوخته شده و تمام صفحاتش چسب کاری شده و هنوز هم عشق بلا منازع قدقدی ايه.
روی جلد کتاب نقاشی ابره و زيرش نوشته بارون. حالا اين چند روزه که اينجا همش ابری و بارونی ايه هی به آسمون اشاره می کنه و می گه بارون بارون. البته اول دنبال ماه می گرده بعد که پیداش نکرد می گه بارون. ولی به قطره های بارون که می چکن می گه آبا=آب!
دیشب که رفتیم براش گیاه بگیریم زیر آبا، هات داگ خوردیم و خیلی چسبید.

Life is beautiful!

2007-02-07T12:23:00.000+04:00

ساعت ۷:۴۵ صبحه. عزيزترين رفته حموم با صدای زنگ بيدارکن موبايلم از خواب بيدار می شم. صدای عطسه و سرفه های عزيزترين رو مي شنوم. طفلک دوباره سرما خورده ، آخه اين قدقد عزيزم ديگه همه ميکرب های عالم و آدم رو با خودش می آره تو خونه و ما هم هی سرما می خوريم. حالا خدا کنه مريضی سختی يک وقت از کسی نگيره.
در همون حالت خواب آلوده برای عزيزترين دستی به نشانه سلام و خداحافظی تکون می دم. يواشکی می گه قدقدی خيلی ديشب سرفه کرد ها. بهش می گم حالا نگاش کن چه خوشگل خوابيده. واقعا هم خيلی خيلی خوشگل و آروم خوابيده فرشته کوچولوی من.
حالا ۸:۱۰ صبحه. عزيزترينم رفته و من دارم آروم آروم لباس می پوشم. هيچ صدايی نمی کنم اما قدقد می فهمه مامانش پيشش نيست از خواب بيدار می شه و می خواد گريه کنه که می پرم پهلوش. سر خوشبوی عرق کرده اش رو بغل می کنم و بهش شير می دم. سعی می کنم خيلی آرامش داشته باشم. قراره ۵۰ دقيقه ديگه از هم جدا بشيم لازم نيست از حالا عزا بگيرم!
بعدش براش بارنی می ذارم که علاقه مند بشه از تخت بياد پايين. شروع می کنم به لباس پوشوندنش. وقتی به يونيفرم مدرسه اش می رسيم مقاومت می کنه.
ديگه ۸:۴۰ شده می دونم که به کارم دير خواهم رسيد اما مهم نيست می خوام با آرامش و حس خوب از خونه بيرون بريم. نازنينکم توی کالسکه اش نشسته. چقدر اين پياده روی ۱۵ دقيقه ای صبحمون رو دوست دارم. سر راهمون گل می چينيم (فقط گل ها کوچولوی پريوش رو به گلی قبول داره و با شادی و کیف تو دستش می گيره) اما لحظه ای که به سمت مهدش می پيچيم، گل ها رو پرت می کنه روی زمين. بميرم.
وقتی به معلمش می سپرمش بهش می گم بچه من تازه مهد رو شروع کرده طبيعی ايه که گريه کنه، لطفا بغلش کن. اون بچه گريه ئو هنوز داره گريه می کنه. دخترک من هم گريه شديدی می کنه. خودم هم اشک هام سرازير شده. می آم از در بيرون. کمی صبر می کنم برمی گردم و از لای در نگاهش می کنم. دارن توی صف ورزش صبحگاهی می کنن!( مثل اينکه مدرسه های بچگی ما هم به روش منتسوری بوده و ما خبر نداشتيم!) معلمش دستهای قدقد رو گرفته و بالا پايين می بره، حتی کمرقدقدم رو هم می قرونه! دخترکم سرحاله، هنوز از غريبی فضا گيجه. هنوز عادت نکرده ولی ديگه گريه نمی کنه و مشغوله. بدون اين که ببيندم براش بوسه ای می فرستم و با خيال تقريبا راحت می رم به سمت کار.
ساعت ۱۰:۴۷ مامان نازنينم به شماره مستقيمم تو شرکت زنگ می زنه. هيچ حسی بهتر از ديدن شماره خونه مامان اينا روی تلفن و بعد صبر کردن برای زنگ بعدی و جواب دادن نيست.
ساعت ۱۱:۴۰ به مهد قدقدی زنگ می زنم، می گن گل گلی نهارش رو خورده و خوابيده. می دونم که خيلی خوابش می اومد.شب ها دوست داره با هم باشيم و دوست نداره زود بخوابه. دیشب به زور ۱۱:۳۰ خوابيد. چه خوب که خوابيده. چه خوب که عزيزترين ساعت ۱ مي ره دنبالش. چه خوب که تا ۲ با باباشه و چه خوب که با هرا (پرستارش) دوسته و با هم می مونن تا ۶، که دوباره باباش بره پيشش. چه خوبه که ۶:۱۵ می آن به سمت من و بالاخره ساعت ۶:۴۵ عصر دخترکم رو دوباره می بينم. چه خوب که با هميم چه خوب که هم رو داريم و چه خوب که عزيزترين هست، قدقد هست، مامان هست ............. و من هستم.

2007-02-05T16:20:00.000+04:00

نشد که مامان عزيزم بيان پيشمون. بهم زنگ زدن به من دلداری دادن که همه چيز خوب خواهد شد نگران نباش.
قدقد ۳ روزه که می ره مهد. فعلا سردرگم و گيجه. نمی دونم دوست داره يا نه. ۲ روزه ياد گرفته بگه بيبی، صبح بهش می گم بيا بريم پيش بيبی ها سرش رو به چپ و راست می چرخونه و می گه: نه نه نه.
اين يک بازی ايه بينمون و اين کار رو خيلی بامزه انجام می ده. مجبور شدم ميد رو تمام وقت کنم که هی نخواد دنبال کار ديگه بگرده و يک وقت بره. با قدقد خيلی خوبه و اين خوب مهمترين چيزه.
ساعات کار عزيزترين عوض شده در نتيجه صبح ها زودتر می ره سرکار و ما بی ماشينيم. (البته خودش اصرار می کنه که ماشين رو بذاره پيش ما اما) من ترجيح می دم قدقد رو با کالسکه ببرم به سمت مهدش. امروز صبح خيلی خوش گذشت. يک ۲۰ دقيقه ای با هميم و خوش می گذره.
وقتی گذاشتمش مهد اولش پشت سرم گريه کرد ولی بعد از چند دقيقه نگاه کردم ديدم آرومه و با همون حالت سردرگم داره بقيه رو نگاه می کنه. يکی از مشکلاتش اينه که زبونشون رو نمی فهمه و ديگه اين که يک بچه ای هست که همش گريه می کنه و قدقد هم اونو نگاه می کنه و بغض می کنه. عجيبه که انگار من و قدقد تنها کسانی هستيم که اون بچه گريون رو می بينيم. هيچکس ديگه محلش نمی ذاره طفلک! بايد به مامانش بگم!
ديروز ديدم هرچی که براش گذاشته بودم اعم از نهارش که برنج و گوشته و ماست به اضافه کراکر و پنير و بيسکوييت هاش و پفکش و ام اند امش رو همه رو خورده!!!
نمی دونم معلمش از اين گنجينه کوچيک قدقد به بقيه هم داده يا اينکه قدقدی حوصله اش سر رفته و همش مشغول خوردن شده؟!
قدقدی کپلی نازنين من الان توی خونه خوابيده با دوربين می تونم ببينم که قدقدی روی پهلوی راستش خوابيده توی تختش و ميد هم داره لباس ها رو اتو می زنه. من هم دارم فروغ با صدای
خودش گوش می دم و روز آرومی دارم سر کارم و عزيزترين روز شلوغی داره سر کارش.
راستی داشتم اینجا رو می خوندم یادم افتاد که فیلم مشترک من و عزیزترین هست: <خانه دوست کجاست؟>

سهم من سهم من ... (فروغ)
چرا دلم گرفته؟ چند وقته دلم گرفته؟ کی دلتنگي من رفع خواهد شد؟ کی ديگر دلتنگ نخواهم بود؟
اين اعتقاد قلبی منه:
هيچ صيادی در جوی حقیری که به گودالی می ريزد مرواريدی صيد نخواهد کرد.
به نظر من اين وحي اه.

2007-01-23T11:48:00.000+04:00

رفتم سه بسته از اون قرص های مامانم گرفتم به اضافه دو بسته مسکن و يک بسته هم کلسيم. می دم مادرشوهر عزيزم با خودشو ببرن. قيافه مامانم وقتی بسته شون رو بگيرن خيلی ديدنيه :)
ديشب رو هم تمام مدت با قدقد سر کردم و با وجودی که خیلی غر زد، خيلی باهاش مهربون بودم. با هم رفتيم حموم، کلی شير خورد! با هم بارنی تماشا کرديم و با هم بازی کرديم. آخرش هم با هم خوابيديم. شام رو عزيزترين آماده کرد و جمع و جور و شستشو هم مادرجون.
امروز صبح از خونه در رفتيم و ما رو نديد و گريه نکرد، بعدش که به خونه زنگ زدم گوشی رو برام بوس کرد.
اصلا نمی تونم تصور کنم اگر مادرجون نبودن چه کار می خواستيم بکنيم .. تا آخر عمر مديونشونم بابت اين محبتشون.
اين پنج شنبه برمي گردن تهران. پنج شنبه بعد قدقد می ره مهد. برای صبح های این هفته که نه مادرجون هستن و نه مهد می ره، مامانم نمی آن پيشمون در نتيجه هفته آينده رو بايد خودمون با قدقدی سر کنيم تا بره مهد. به احتمال زياد من و عزيزترين دو تا عاشورا داريم و دوشنبه من و سه شنبه اون، تعطيليم. هم رييس من و هم رييس او ايرانی و شيعه اند و نمی تونن عاشورا رو تعطيل نکنن. تفاوت اينجاست که رييس عزيزترين شب قدر رو هم به وقت تهران برگزار می کنه در نتيجه اون ها سه شنبه رو هماهنگ با تهران تعطيلن و رييس ما روزهای ماه محرم رو می شمره در نتيجه دوشنبه می شه ۱۰ ام! (تهران و اينجا يک روز قمری با هم اختلاف دارن). بنابراين ممنون از ۲ تا عاشورا. می مونه يک شنبه و چهارشنبه. قراره عزيزترين صبح ها رو بمونه پيش قدقدی، پنج شنبه اول فوریه رو هم می خوام مرخصی بگیرم به مناسبت اولین روز مدرسه رفتن دخترکم. خودم ببرمش و هون جاها باشم اگر گریه و ناراحتی کرد بیارمش خونه. شاید هم یک روز زودتر بفرستیمش .. نمی دونم. عاشورای خودم می رم ثبت نام.
چقدر بچه داشتن فکر داره. هر چقدر هم آدم سعی می کنه باز آخرش يک گندی می زنه و بچه آدم هم هميشه ناراضی ايه. حالا که يادم می آد چقدر مامان و مخصوصا بابابم برای مدرسه رفتن ها و کلاس رفتن ها و .. زحمت کشيدن و من ميشه هم طلب کار بودم!
حتما دل قدقدی برای مادربزرگش خیلی تنگ خواهد شد. باید برنامه ریزی کنیم برای جمعه و شنبه که دلتنگ نشه. این غربت رو به بچمون تحمیل کردیم، دور از همه فامیلش و همه کسانی که دوستش دارن. کار درستی کردیم؟ مامانم و مادرجون همش می گن حالا که بچه دارید، برگردید. اینقدر به بچه سختی ندید. عزیزترین می گه حالا که بچه داریم که امکان نداره برگردیم، اصلا به خاطر شرایط اینجا بود که بچه دار شدیم. نمی دونم کار درست چیه؟ اصلا نمی دونم. من اين وسط موندم و حرف هر دو رو تاييد می کنم. چون هر دو توش حقيقت هست. نمی دونم قدقد وقتی بزرگ بشه چه نظری خواهد داشت.

heart breaking

2007-01-22T11:03:00.000+04:00

۱- صبح ها هر کاری می کنم که قدقد، قبل از خونه بیرون اومدن ما از خواب بيدار نشه، نمی شه. امروز صبح تا راهرو سراغمون اومده و وقتی سوار آسانسور شديم، ۱۰ دقيقه مونده توی راهرو و گریه کرده و هی زده به در آسانسور و گفته مامان مامان ...
۲- مامانم به شماره مستقيمم توی شرکت زنگ زده، قبل از اینکه بخوام به خاطر این موضوع خوشحال بشم، بهم گفته اون قرص های مفيدی که برای کمرش می گيرم ۳ ماهه تموم شده و حالا کمرش خيلی درد می کنه. زودتر بهم نگفته چون اون قرص ها خيلی گرونن.

2007-01-18T10:53:00.000+04:00

حالم خيلی بده. سر کارم فونت فارسی ندارم دست هاله سرزمين آفتاب درد نکنه بابت اديتورش. تایپ فارسی خيلی مزه می ده الان.
برای دوست عزيزی نوشتم که وبلاگ نويسی هر کسی به يک نيازی از او پاسخ می ده. از همون روز دارم فکر می کنم نياز من چيه؟ حالا می بينم که نیاز من نياز به حرف زدن بی صداست که داره بر آورده می شه.
الان دلم خيلی شديد گرفته، اشکم الانه که سرازير بشه و خيی نياز به حرف زدن دارم. دلم می خواست پيش مامانم بودم (تلفن به درد حالم نمی خوره) و با هم حرف می زديم و او کمکم می کرد و راهنماييم می کرد ولی حالا که نمی شه خوب بايد به همين تایپ فارسی و وبلاگ نويسی دل خوش کنم.
تمام روزم و ساعات خوبش رو توی شرکت هدر می دم و وقتی به قدقدکم می رسم خسته ام و دلم می خواد بخوابم. نه دلم می خواد باهاش بازی کنم. باهاش حرف بزنم بغلش کنم با هم بريم بيرون راه بريم ... ولی خسته ام و خوابم می بره ..
بچه ام چه گريه ای کرد ديشب .. به عق زدن رسيد. همش می گفت مامان مامان ..
کاشکی می شد کوچولوش کنم بزارمش توی دلم دوباره و هيچ وقت ازش جدا نشم. دلم می خواد پیشش باشم تمام مدت. دلم می خواد صبحامون رو با هم شروع کنیم ..دلم می خواد دوتایی فقط با هم باشیم. چقدر خوشبخت بودم این دو سال و نیم که تو خونه بودم و تمام مدت با قدقدم بودم و نمی دونستم.
اصلا دلم نمی خواد از این مامان هایی بشم که فقط استرس و خستگی کارشون رو برای بچه هاشون می آرن.
هفته کاریمون از یک شنبه شروع می شه و من رسما پنج شنبه رو، می بٌرم. خیلی خیلی دلم دخترکم و خونه رو می خواد. خونه دوتاییمون رو. صبحانه خوردن .. بارنی تماشا کردن و قدم زدنهامون تا پیش گل ها رو .. حالا همه این کارها رو با دیگران می کنه .. هردومون آرزو داریم با هم باشیم. از اینکه نمی شه من شدیدا غمگین و عصبی ام و قدقدم هم همین طور .. وقتی عصری به هم می رسیم نمی دونیم چیکار کنیم .. اون می خواد از اتفاقات روزش بگه من می خوام فقط بغلش کنم. اون می خواد با من باشه ولی بازی کنه. من تا از پیشم تکون می خوره می رم سراغ یک کاری .. بر می گرده می بینه نیستم، گریه می کنه و بهونه می گیره.
دیشب که هی گریه می کرد بهش گفتم اگر باز هم گریه کنی می رم سر کار ها .. خیلی خرم خیلی بدم و احمقم. سرکار رفتن من که برای تنبیه او نیست که بهش اینطور می گم ..
طفلک بچه ام. مهمترین چیز برای بچه ها اینه که نباید براشون میکسد سیگنال فرستاد چون گیج می شن. حالا هر دو گیجیم.
نمی خوام از بچه ام دور باشم کل روز رو .. چی کار کنم؟؟
دنبال مهد گشتم نزديک شرکت که بتونم چند بار در روز برم بهش سر بزنم، جايی پيدا نکردم. اگر کمی دندون رو جيگر بذارم بعد از دوره آزمایشی خيلی راحت می شم. می تونم وسط روز برم خونه ببينمش بيام و يا عصر زود برم .. ولی حالا دلم می خواد و حالا بهتره نرم .. متنفرم از اين وضع. اصلا نمی فهمم چی کار بايد بکنم غير از پاک کردن صورت مساله و سر کار نرفتن فکر ديگری به کله پوکم نمی رسه.
از حالا به بعد همين طوری خواهد بود؟ کم کم بچه ام عوض می شه و من ديگه نمی شناسمش؟ کارهای جديد ياد می گيره و می کنه و من نمی فهمم؟ برنامه اش عوض می شه و من نمی دونم؟
دلم گرفته و ناراحتم ولی این اصلا مهم نیست نمی خوام بچه ام دلش گرفته باشه و ناراحت باشه .. نمی خوام مامانش رو یک موجود دمدمی مزاج و غیر قابل اطمینان بدونه. می خوام بهم اعتماد داشته باشه.

اين روزها

2007-01-10T15:15:00.000+04:00

خوب این حتما خیلی کلیشه است اما عکس قدقدم توی دسک تاپ لپ تاپمه، سر کار.
امروز که يک فايلی رو بستم و صورت قشنگش ظاهر شد با اون اخمی که (توی اين عکس) کرده، دلم به شدت براش تنگ شد.
بدجوری به لطافت وجودش احتياج داشتم. خيلی دلم می خواست در آغوش بکشمش (بکشم نه بگيرم).
خوبيم .. هر دو. شايد قدقد از من بهتر باشه. از ديروز پرستار براش اومده. بچه ام دوستش داره. تا می آد می ره توی بغلش و با زلم زيمبوهای آويزون به موبايلش بازی می کنه. اون هم خوبه. حرفه ای و مسلط با بچه طرف می شه. همچنين با يک لبخند بزرگ و مهربون. اميدوارم وقتی دو تايی تنهان هم باهاش مهربون باشه از ته دل.
وب کم جواب نمی داد برای نيازمون. قرار شد دوربين بذاريم، از اين دوربين های مراقبت (سویلنس؟). قراره دوربينه به ای دی اس ال نصب باشه و بتونيم از طريق اينترنت خونه رو ببينيم. (فکر کنم من زيادی اپرا تماشا کردم. ولی خب دست خودم نيست؛ تمام جونم می لرزه از تصور تنها گذاشتن بچه ام با کسی که بهش اعتماد صد در صد ندارم.)
وقتی می رم خونه زودی می آد پيشم، قهر و ناز و اينا نمی کنه. هرچی دستش باشه بهم نشون می ده و وقتی ازش می پرسم چی کارها کرديد؟ به زبون خودش (به قول عزیزترين) چند پاراگراف حرف می زنه. بعد هم فقط شير می خواد. به شدت بهم می چسبه و هی شير می خوره و هی نازم می کنه. وسط شير خوردن هم نگاهم می کنه و به تعریفاش که عبارته از تکرار کردن لغات توپا و آبا و گل و پی تیکو=اسب(اسباب بازی یا واقعی) و توتو=پرنده، ادامه می ده.
خيلی خوب شد که از شير نگرفتمش. وقتی نيستم غذا می خوره و شب تا صبح هم به بهانه شير توی بغلم می خوابه. نمی دونين چه لذتی داره. عمر من!
يک شب در ميون برای نهار غذا درست می کنم. عزيزترين هم شام ها رو آماده می کنه. انصافا آشپزيش از من بهتره. مادرجون هم که همش در حال کمک و جمع و جور و رسيدن به قدقده.
هنوز نمی دونم پرستار قدقد چه کارهايی رو می تونه تو خونه، برام انجام بده. نمی دونم در آينده وقتی مادرجون نيستن و مامانم هم رفته اند، چی می شه .. ولی خب بهش فکر نمی کنم. روز به روز پیش می ریم تا ببینیم خدا چی می خواد.
تازه قراره مامانم بعد از تاسوعا و عاشورا بیان پیشمون. بعدش هم قدقد می ره مهد. فکر کنم تو مهد بهش خوش بگذره چون به دوری من که تقریبا عادت کرده. روزها خیلی دوست داره قبل از ظهر و تو آفتاب بره بيرون از خونه برای پياده روی و گل چينی از همسايه! اين نيازش توی مهد برآورده می شه. بعد از ظهر هم می خوابه و بارنی و تلی تابيز تماشا می کنه. عصر هم با پرستار می ره به زمين بازی ساختمون. اگر پرستارش ناگهان ترکمون نکنه و از ته دل با قدقد خوب باشه، همه چیز خوب خواهد بود. البته هچ چیز در این دنیا نمی تونه پرفکت باشه و من دعا می کنم به عزیزان هیچی نشه و هر نقصانی قراره باشه برای من باشه.
فعلا همین، تا ببینیم بعد چی پیش می آد.

پاره ای از دلتنگی های مادرانه

2007-01-07T18:14:00.000+04:00

هفته واقعی کاريم از امروز شروع شده و من از قدقدم دورم. تا اونجايی که خبر دارم بهش سخت گذشته و بی تابی کرده. من هم خيلی دلم براش تنگ شده. امروز واقعا يازده ساعت نمی بينمش.
خيلی غصه دارم ولی کاری از دستم بر نمی آد عين دوری از مامانم. فقط بايد صبر کرد. نمی دونم کارم درسته يا نه نمی دونم .. هيچی نمی دونم. فکر می کنم انسان از مجموعه ای از نا آگاهی ها ساخته شده. مجموعه ای از بلا تکليفی ها. مجموعه ای از نادانی ها و نا توانايی ها و خودخوری ها. فردا مامانم مهمونی دارن و من نیستم پیششون. هیچ وقت نیستم. هر دو همیشه تنهاییم. حالا می فهمم وقتی خالم می گفت چرا من باید عروسی کنم برم انگلیس زندگی کنم و شما همه اینجا دور هم باشید چی می گفت. دلم تنگه برای همه و همه. اما نه برای تهران. نه برای هواش و نه برای شلوغیش. دلم می خواد قدقد رو بغل کنم و با هم پرواز کنیم ( نه با هواپیما) و بریم پیش مامانم و بعد با مامانم پرواز کنیم بریم به خونه کودکی های من پیش مامان بزرگم که سرحال باشه نه مریض احوال و دور هم باشیم و همه قربون صدقه قدقدم برن و من همین طوری الکی هی دلم بلرزه که نکنه قدقدم از بغل یکیشون بیافته و مطمئن باشم که نمی افته!
غمگينم و دلم گرفته. دلم برای نگار و نوشته هاش تنگ شده و وقتی وبلاگم رو باز می کنم و لينکش آپديت نمی شه. دلم می گيره و هيچ کاری نمی شه کرد.
امروز عزيزکم خيلی اذيت شد. وقتی می رم خونه هم همش به فکر شام و کارهای خونه ام و نمی تونم همش بغلش کنم. اما نه امشب. امشب هيچ کاری نخواهم کرد و فقط قدقدم رو بغل می کنم.
مادر بودن چه قدر عجيبه. آدم چقدر عوض می شه. من همش راه می رم و فکر می کنم اگر الان با قدقد بودم تا يک چيز گرد می ديد با اون صدا و لهجه قشنگش می گفت توپا .. و گلدون که می ديد می گفت گله گله .. عزيزکم.
آدم که مادر می شه ديگه خودش نيست. انگار تموم می شه و يک چيز ديگه می شه. حضور قدقدم برای من خيلی خوب بوده و من رو آدم بهتری کرده. آدم آروم تری کرده. خيلی ازش ممنونم.
اما من رو آدم شادتری نکرده آدم نگران تری کرده و حالا آدم غمگين تری.

پاره ای از مشکلات مادرانه-۲

2007-01-03T15:08:00.000+04:00

اولين روز کاريمه و من از ساعت هشت و نيم صبح تا دو و نيم بعدازظهر قدقد عزيزم رو نديدم. اين رکورد دوريمون بوده تا حالا. شش ساعت تمام. جالبه که قدقد نازم بی تابی نکرده فقط به قول مادرجون غمگين و پکر بوده.
برای اينکه قدقدی از برنامه جديد زندگی مون و دوری از من، خيلی اذيت نشه. مادر جون(مادر نازنين عزيزترين) پيشنهاد کردن که از تهران بيان و پيش قدقد بمونن تا راحت تر عادت کنه.
اين طوری خيالم خيلی راحته و همه چيز خيلی آروم و خوب برگزار شد. حتی صبح هم قدقدی گريه نکرده و ظهر هم راحت خوابيده و فقط کمی غصه دار بوده. دوبار هم رفته دم دستشويی در زده و مامانش رو صدا کرده! عزيزدلم.
صبح با بغض اومدم سر کار تو ورودی ساختمون با ديدن فواره ها( به قول قدقدم آبا) دلم عجيب تنگ شد برای عزيزکم و فهميدم که از حالا به بعد همون طور که دلم به خاطر دوری از مادرم مالش مي ره برای دخترم هم تنگ خواهد شد. به قول مادربزرگ مهربون عزیزترین که برای قدقد میگفت، یک فراق دیگه هم به فراق هامون اضافه شد.
چاره ای نيست دنيا همينه. ممنونم از مادر و پدر عزيزترين که با محبتشون شرايط رو قابل تحمل تر کردند.
عزيزترين و مادرجون قدقد رو آوردند و توی نیم ساعت نهاريم ديدمش و بهش شير دادم و بغلش کردم خيلی خوب بود. قدقدی با تعجب و خجالت نگاهم می کرد و خيلی آروم بود.
از هفته آينده خدمتکار هم می آد (اميدوارم) و همه چيز باز هم راحت تر می شه. تا اون موقع بايد وب کم نصب کنيم که بتونيم قدقد رو آنلاين ببينيم و صندوق امانات بگيريم و اسناد و چيزهای قيمتی رو بهش منتقل کنيم.
در مورد مهدش هم تصميم گرفتم به يکيشون که نزديک خونمونه و خيلی خوب و تميزه و از ماه ديگه که ترمشون شروع می شه می فرستيمش. ممکنه بعد از رفتن مادرجون مامانم هم برای ماه بعد بيان پيشمون. همه اين کارها رو می کنيم که به قول دوست عزيزم کمترين سطح استرس به قدقد نازنينم وارد بشه و همه تغییرات قدم به قدم پيش بيان.
ولی خب من از همون بيست روز پيش تا الان يک مشت آهنی داره قلبم رو فشار می ده و بغض همش داره ته گلوم رو قلقلک می ده و من هی سعی می کنم لبخند بزنم.
خدايا قدقدم رو به تو می سپارم. خودت هميشه در پناه امن و امانت بگيرش.

2006-12-30T10:57:00.000+04:00

صدام اعدام شد.
همش نگران بودم که حالاست که به بهانه های شیک، بفرستنش توی یک زندان تر و تمیز تا بقیه عمر ننگینش رو استراحت کنه و ستایش بشه و زندگی نامه بنویسه و حرف بزنه؛ حقی که وحشیانه از انسان های زیادی گرفت.
امیدوارم حداقل کمی از دردی رو که برای بسیاری انسان دیگر ایجاد کرده بود رو کشیده باشه. درد بی کسی، تنهایی، بی عدالتی، ترس از مرگ و نابودی رو کشیده باشه.
فکر نمی کنم این مرگ ذره ای مرهم باشه روی زخم خانواده های چشم انتظار عزیزان مفقود الاثرشون که حالا با مرگ این موجود دیگه جوابی برای سوالاتشون نخواهند داشت.
یا ذره ای تلافی تمام زندگی های هدر رفته به دست این بشر باشه.
ولی همین که مرده مهمه. خوبه که مرده، خوبه که کشته شده، خوبه که ذلیل شده. حقش بود و حق زمین بود که این موجود پا روش نذاره و هواش رو تنفس نکنه.

خیانت و فلسفه بافی های من

2006-12-27T23:36:00.000+04:00

چند ماهی بود نگران دوستی بودم. متاسفانه دیروز خبردار شدم واقعا زندگیش در نشیب بدی بوده و موضوع خیانت شوهرش بوده و سردرگمی خودش.
حدس می زدم چون 2 سال پیش که شوهرش رو دیدم توی نگاهش چیز بدی دیدم که متعجب بودم چطور دوستم ندیده.
در مورد خیانت چیزی که بیشتر از همه من رو اذیت می کنه قسمت دروغ و پنهان کاریشه. دروغ به معنای نگفتن همه حقیقت هم هست. به نظر من این از ترسو و زبون بودن یک آدمه که این طوری پشت سر زنش رابطه برقرار کنه و دوست دختر بگیره! دلیلش هم اینه که اگر کسی در زندگیش شاد نیست اولا که باید اون رابطه رو ترمیم کنه وگرنه که حداقل اینقدر وجود و شخصیت داشته باشه که اول اون رابطه و زندگی رو به انجامی برسونه و بعد بره سراغ رابطه دیگری.
در واقع مساله چندش آور اینه که در بیشتر موارد طرف هم می خواد زنی که مادر بچه اش هست و کار می کنه و وام کلون گرفته و خونه بزرگ خریده (در یک کلام زندگی ساخته!) رو نگه داره و هم در کنارش به هوس و تفریحش برسه. اصلا براش مهم هم نیست که شریک زندگیش چقدر داره سختی می کشه و تمام این زحمات رو هم داره برای یک سراب دروغین متحمل می شه.
اصلا هم نمی تونم نقش اون دختر دانشجوی پزشکی رو درک کنم که زندگی دوستم رو به هم ریخته. واقعا اینقدر طبیعی شده که دوست پسر آدم شوهر یک نفر و پدر فرزندش باشه؟؟
به عزیزترین می گم اگر واقعا از کسی خوشت اومد بیا و بهم بگو پشت سرم کاری نکن. عزیزترین هم می گه من از یک نفر خوشم اومده اما مشکلم تو نیستی مایکل داگلاسه! من هم می گم کاترین زتاجونز رو که بیار همه با هم به خوشی زندگی می کنیم مشکلی نیست!

2006-12-23T09:03:00.000+04:00

نگار عزیزم خیلی ممنون از دعوتت برای بازی شب یلدا. دیشب آخر شب بود که پستت رو دیدم (این چند وقته کامپیوترمون خراب بود و من نمی تونستم چیزی بنویسم). قبل از خواب کلی با عزیزترین در مورد اینکه چی بنویسم و چی ننویسم حرف زدیم. خلاصه که:
1- من عینکی هستم. از 18 سالگی عینک می زنم بدون عینک از فاصله 75 سانتی به اون ور رو اصلا نمی تونم بببینم. حوصله لنز گذاشتن هم ندارم.
2- با وجود تمام عاشقانه هایی که برای قدقد عزیزتر از جانم می نویسم ولی وقتی توی سوپرمارکت نمی ذاره با آرامش خرید کنیم و هی غر می زنه و توی کالسکه یا شاپینگ کار بند نمی شه یا اصلا حاضر نیست خودش دو قدم برداره و فقط و فقط می خواد توی بغل من بمونه و کمرم می خواد از درد بشکنه .. واقعا می خوام سر به تنش نباشه.!
3- همیشه از بچگی فکر می کردم (این قدیمی ترین فکر منه) که من از یک جای دیگه به این دنیا و این کره خاکی آورده شده ام و من اصلا اهل اینجا نیستم و اینجا غریبه ی غریبه ام.
4- خیلی خیلی آدم ساده ای هستم جوری که به خنگی می زنه! هرگز نمی تونم منظور پنهان حرف و کارها رو بفهمم و زرنگی ها گیجم می کنه. توی بازی های دیگران هم نمی تونم سهیم بشم نه تو محیط کار و نه محیط های دوستانه و فامیلی.
5- هیچ وقت در مورد هیچ کسی فکر بدی نمی کنم اگر کسی بهم بدی کنه برای بخشش و یا فراموش کردنش خیلی مشکل دارم. هی که سنم بالا می ره هم سخت ترم می شه.
6- اصلا جهت یابی بلد نیستم و به راحتی گم می شم و حافظه تصویریم صفره و این کفر عزیزترین رو در می آره. مخصوصا تو شهر بی پستی و بلندی ای مثل دبی.
7- آدم محبوبی نیستم و هیچ دوست دختری ندارم. اگر احتیاج مبرم به دوست پیدا کنم توی ذهنم فقط اسم چند تا پسر می یاد! اونوقت دلم می خواد گریه کنم.
8- از نگاه های مراقب و زیر نظر گیرنده مردها به خودم خیلی خیلی خیلی بدم می آد (خوشبختانه این نگاه ها اینجا کمتره و من هم دیگه دارم پیر می شم)
خیلی بیشتر از 5 تا شد که.
9- راستی عاشق کامنت های شما هم هستم و برای پست های تلخم که می نویسید، بی تعارف زندگیم رو شیرین می کنید .

پاره ای از مشکلات مادرانه

2006-12-13T10:22:00.000+04:00

انگار رسما قراره 20 روز دیگه بمیرم، همش گریه ام می گیره. هی قدقدم رو بغل می کنم و بوهسش می کنم و هی فکر می کنم باید ذخیره کنم؛ اینها برگشت ناپذیره ..
به جای مردن قراره از 20 روز دیگه برم سرکار. از خودم متنفرم که روزی 11 ساعت قدقدم رو نمی بینم.
مطمئنم که یک روز مونده به شروع کارم زنگ می زنم و می گم نمی آم!!
دیروز با قدقدی رفتیم مهدکودک دیدیم. تا وارد شد ذوق کرد و توپا گویان(به خاطر تزیینات گرد درخت کریسمس!) و فیش فیش کنان (برای آکواریم!) می خواست همه جا رو زیر پا بگذاره و کشف کنه و من می خواستم همون وسط زار بزنم.
چطوری می تونم بچه ام رو به یک غریبه غریبه غریبه بسپرم، در یک محیط کاملا غریبه. اگه دلش بگیره چی؟ اگر بچه ای کتکش بزنه یا گازش بگیره چی؟ اگر معلمش مهربون نباشه یا خسته باشه و محلش نذاره چی؟ اگر پوشکش رو دیر عوض کنه یا بی دقت باشه تو بستنش چی؟
اگر بچه ام گرسنه بمونه یا ولش کنه گریه کنه یا محلش نذاره چی؟
اگر بخواد مامانش بغلش کنه و مامانش نباشه چی؟ هنوز حرف هم که نمی زنه عمرکم ..
اگر قرار بود بمیرم راحتتر بود؛ چون قدقدم رو می دادیم دست مامانم و می دونم که مامانم چقدر مهربونه و دوستش داره..
فعلا قراره برای صبح بره مهد و بعد از ظهر هم براش بیبی سیتر بگیریم. تمام حرف های بالا در مورد این فرد هم صدق می کنه.
تازه باید کلید خونمون رو هم بدیم دستش و بهش اعتماد کنیم.
البته فعلا که قراره وب کم بذاریم تو خونه تا حداقل من بتونم قدقدی رو ببینم همش.
دلم می خواد سرم رو بذارم زمین و بمیرم.
خیلی خیلی سختمه. باید واکسن یک سال و نیمگیش رو بزنیم.
هنوز بهش شیر می دم اصلا نمی دونم (و نمی تونم) از شیر بگیرمش. آرزوم بود همیشه که به بچه ام تا 2 سالگی شیر بدم.
از خودم متنفرم.
حالا نمی دونم می شه تا 2 سالگی بهش فقط شب ها شیر بدم و آیا می تونه در طول روز هم دوری مامان و هم بی شیری رو تحمل کنه یا نه؟
تازه این عسل من که فقط در حال شیر خوردن خوابش می بره. این دو تا آدم غریبه چه جوری می خوان بخوابوننش؟ بذارن اینقدر گریه کنه تا خوابش ببره؟ کاری که اینقدر ازش بدمون می آد؟
تازه با این برنامه ما که بچه ام صبح ها تا 11 می خوابه چه جوری باید ساعت 8 بیدارش کنم ببرمش مهد بذارمش؟
الان که پیشش دراز کشیده بودم داشت تو خواب می خندید و حرف می زد و بوس می کرد .. می ارزه که خوابش کابوس بشه .. گریه بکنه و ضجه بزنه که من برم سر کار؟
من بچه ام رو چه جوری تنها بذارم؟؟ مامان هایی که این کار رو کردند چه جوری کردند؟؟
شب دلم نمی خواست بخوابم فقط می خوام بغلش کنم و نازش کنم. راستی راستی انگار قراره 20 روز دیگه بمیرم.

قدقدانه

2006-12-07T20:03:00.000+04:00

هر روز صبح، قدقدم پنیر خامه ای پوک، یک بیسکویت کراکر، و یک استکان شیر شکلاتی مدهش می خوره.
زودتر از من بیدار می شه و هی من رو بوس می کنه و دستم رو از روی چشمم کنار می زنه که بیدار شم. اگر هم پشتم بهش باشه موهام رو می کشه که برگردم!
موهاش کمی بلند شده طوری که نوک اونهایی که می ریزه روی پیشونیش می ره توی چشمش. گاهی هم وقتی دارم بهش شیر می دم، از پشت سرش می مونه زیر دست من. آخ!
موهاش فر و درهم پیچیده است اما بی نهایت نرمه. روزی سه چهار بار خیلی آروم شونه می کنمشون ولی همش همون آش و همون کاسه است.
هنوز گوشهاش رو سوراخ نکردیم که گوشواره گوشش کنم. یکی از دوستهای عزیزترین براش یک دستبند خیلی خوشگل بافتنی از تایوان آورده اون رو دستش می کنه خیلی خوشگل می شه مثل خانوم بزرگ ها می شه دست تپلش.
دیشب عزیزترین لپ تاپش رو روشن کرد و براش "وینی د پو" گذاشت. بلافاصله از روی آهنگش شناختش. با خوشحالی فراوان شلپ شلپ در حال هم آوازی با آهنگ کارتون رفت سمت لپ تاپ. در این طور مواقع هم عزیزترین کارتون رو استاپ می کنه و به قدقد می گه بوس بده تا بذارم! اون هم یک بوس آبدارش می کنه تا بقیه کارتونش رو تماشا کنه!!
وقتی هم ما پای کامپیوتریم دلش می خواد بیاد بشینه روی میز کامپیوتر جلوی مونیتور. دوباره عزیزترین یادش داده بوس بده تا برات وب سایت بارنی یا مدهش رو بیارم!
وقتی هم بوس می کنه باید حتما لبمون باشه .. خم می شه و لبمون رو می بوسه .. اینقدر شیریننننننننننننننننننننننه حد نداره.
چشم های خیلی درشت و قشنگی داره. کلا شبیه عزیزترین و خانواده اونه. من که هی هر دوشون نگاه می کنم و فکر می کنم خدایا چقدر شبیه همید!
با احتیاط زیاد راه رفتن رو تمرین می کنه. هنوز کامل راه نمی ره اما دیروز تو زمین بازی به عشق اسباب بازی یک بچه دیگه 33 قدم راه رفت :)
اونروز داشتیم از خرید بر می گشتیم و می خواستیم سریع سوار ماشین بشیم و عزیزترین قدقد رو بغل کرد تند بیاره بذارتش تو ماشین، دیدیم هی داره می گه پاش پاش (این رو جدیدا به جای کیفش به کفش می گه!) عزیزترین گفت نه دیگه بابا وقت رفتنه نمی تونیم با هم راه بریم. بعد که دادش بغل من تو ماشین دیدیم یک کفشش نیست حالا این هم همش داره می گه " پاش پاش!"
نگو کفشش افتاده و داره به ما اطلاع می ده!!

الان دیدم صورت خرسش رو ماستی کرده آخه ماست گذاشته بودم جلوش بخوره یک قاشق خودش می خورد یکی می داد به خرسش!

راستی برای کاریابی توی امارت می تونید به سایت های زیر برید:
- روزنامه گلف نیوزبخش کاریابی
این وب سایت رو هم اخیرا دیدم
- این هم یک وب سایته که می تونید رزومه تون رو روش بذارید و شاید کسی ببینه و بخوادتون
موفق باشید

2006-12-04T16:14:00.000+04:00

قدقد عزیزم بالاخره شروع به راه رفتن کرد.
پریشب توی امارات مال به شوق دوستهامون و آدمها و شلوغی 4 قدم برداشت. از همون موقع دارم سعی می کنم به مامان بزرگ ها خبر بدم اما خط ها راه نمی دن، شاید به خاطر بارندگی باشه؟!
امروز هم پاشد با احتیاط فراوان وایساد و بعد هم خیلی آروم و مثل عروسک یک قدم و بعد دو قدم برداشت .. عمرکم.
هوا خیلی خوب شده، بالاخره تو دبی هم پاییز اومده با خنکی دلچسب و بارون زیبا که حتی عزیزترین رو هم علاقه مند کرد و قدقد رو خیلی شاد و من رو دوباره عاشق.
روز شنبه روز ملی امارات و تعطیل بود. رفتیم سه تایی حسابی زیر بارون قدم زدیم و با هم بودن رو مزمزه کردیم و از چشم انداز آسمان خراشهای دبی که سرهاشون توی مه بود، لذت بردیم و خندیدیم و خیس شدیم و سردمون شد و رفتیم توی ماشینمون و بخاری زدیم و خندیدیم و گرم شدیم و نهار خوب و خوشی خوردیم و خندیدم و گرم شدیم و خیس از بارون شدیم و دوست شدیم و دوست تر شدیم ... من عاشق این دو تا آدم دوست داشتنی و عزیز هستم که دستهاشون رو می گیرم و می بوسمشون و می بوهسمشون.و دبی خوبه خونمون خوبه من خوبم قدقد عالیه و عزیزترین بهترینه.

2006-11-30T10:27:00.000+04:00

آدم که دور از همه است و خبری ازشون نداره و تماس تلفنی ای هم برقرار نیست، همش می افته به فکر و خیال و حتی خواب و خیال!
دوماه و چند روزه که از تهران اومدم، هیچکس از فامیل رو نتونستم ببینم. دلم برای همه تنگ شده حتی کسانی که به طور معمول فکر می کنم دوستشون ندارم.
همش یاد خاطرات کودکی و مهمونی ها خونه این و اون می افتم و دلم تنگ می شه. حالا اگر حتی دوباره برم ایران هم نمی رم خونشون ها ولی دلم هواشون رو کرده.
کاشکی این فاصله های زمانی و مکانی و قلبی نبودند. کاشکی می شد الان تلفن رو بردارم و به عموم زنگ بزنم و بهش بگم چقدر چقدر متاسفم که خانومش اینقدر زود از بین رفت و به ثمر نشستن هیچکدوم از بچه هاش رو ندید. خانوم عموم 5 سال کم و زیاد، همش مریض بود و توی بیمارستان یا تو خونه بستری بود. عموم آدم دمدمی مزاجی ایه و کسی در موردش نمی گه که آدم خوش قلبی ایه اما این آدم که دیگران می گفتند به راحتی به محض اینکه زنش مریض شه به دیگری فکر خواهد کرد، تمام این 5 سال رو یک چشم خون و یک چشم اشک موند کنار زنش و بچه هاش رو هم به دندون کشید و نگهداریشون کرد اون هم با چه محبتی ...
آخر هم با حس عجیبی زنش رو به خاک سپرد و مراسمش رو برگذار کرد .. انسان موجود خیلی عجیبی ایه و هر چیزی از هر کسی امکان پذیره
دل من هم برای من بهانه های دل تنگی می تراشه
این ها همش تو فکرم بود و این مطلب گوشزد باعث شد بنویسمشون.
من هم که همش تو وبلاگ خونی تاخیر دارم.

girl talk

2006-11-22T16:02:00.000+04:00

آدمهای خوب همیشه سر مسایل جزئی با هم اختلاف نظر دارند و نمی دونند هدف مشترکی دارند که باید به خاطرش با هم اتحاد داشته باشند. آدمهای بد همیشه با هم اتحاد دارند و به هدف مشترکشون فکر می کنند: دخل آدمهای خوب را در آوردن.

دیروز مهمونی شام شرکت عزیزترین بود. پریروز با قدقدی رفتیم موهام رو کوتاه کوتاه کوتاه کردم. هردفعه به خودم توی آینه نگاه می کنم فکر می کنم وای چقدر زشت شدم. یک 5-6 ماهی لازمه تا دوباره موهام اندازه قبل بشه. ولی عزیزترین معتقده خیلی خوب شده. دیروز هم از صبح ساعت 11 تا عصر ساعت 6 ما دو تا دختر! در حال آماده شدن بودیم! برای وصف حالمون لغت های زیر رو می شه به کار برد:
لاک، سوهان، شیو، اپیل، ابرو، سبیل، دکلره، حموم، 10 بار امتحان لباس، با و بی شال، با و بی ژاکت، با و بی جوراب، این جوراب و اون جوراب!،
ریمل مو، لوازم آرایش، لنز(طبی)، کفش پاشنه بلند، کیف مناسب، ساک مناسب و .. خیلی خوش گذشت. خوبه گاهی (برای من شاید سالی یک بار) آدم فقط به خودش برسه.
خب البته کامپلمنت هایی که گرفتیم تلافی زحماتمون رو در آورد(98 درصد برای قدقد 2 درصد مامان قدقد!)
این هفته از بس با قدقد رفتیم بیرون و من کم غذا خوردم چون عزیزترین نبود، 3 کیلو لاغر شدم و تونستم یکی از لباس های قبل از حاملگیم رو بپوشم. خیلی خوشحال شدم.
حواسم به عکس العمل ها به موهام بود اگرچه بعضی آقایون جوونتر معتقد بودن باحال شده ولی مطمئنم همه خانوم ها و آقایون مسن تر فکر می کردن این خانومه دیوونه است که با داشتن یک قدقد رفته موهاش رو پسروونه زده!!
خلاصه طول می کشه به قیافه جدید خودم عادت کنم.

دیشب به قدقد خیلی خوش گذشت از محیط هتل و بزرگیش و نورپردازیش و همه چیزش خوشش اومده بود. البته اولش با گریه و اوقات تلخی به همه یادآور شد که از هرگونه تماس بدنی اعم از لپ کشی و ناز و نوازش خیلی بدش می آد. بعد که همه درسشون رو گرفتند! شروع کرد به کشف کردن. من هم شدم واکرش از این سر سالن به اون سر و برگشت .. پام مُرد با اون کفش ها!
عزیزترین هاست مراسم بود و هردفعه که می رفت پشت بلندگو روی سن، سالن ساکت که ببینند چی می گه بعد قدقد داد می زد: بابا بابا .. از بس که دلش این هفته براش تنگ شده بود.

فردا و پس فردا رو هم قرار بریم عجمان کمپینسکی هتل تا عزیزترین استراحت کنه و خستگی درکنه. مطمئنم به قدقد خوش می گذره برای اینکه به من هم خوش بگذره باید براش واکر بخریم :)

2006-11-17T22:57:00.000+04:00

عزیزترین سخت درگیر جیتکسه. من و قدقدی تنها موندیم دوباره.
من هم عوضش امروز یک روز خیلی پربرنامه برای خودمون ساختم. صبح قدقد رو بردم پیاده روی و زمین بازی، بعد از ظهر استخر عصر هم رفتیم بیبی شاپ که هم یک عالمه بچه ببینه و هم اسباب بازی؛ تازه رایگان بازی هم بکنه :)
اونهم کلی ذوق کرد و جیغ شادی زد و بعد هم با واکر کودکان صد بار توی مغازه دور زد، خیلی خوشمل بود.
توی استخر هم خیلی بامزه است اول که هی اشاره می کنه به آب و هی می گه آبا .. آبا. بعد هم توی آب هی می خواد خودش رو از دست من رها بکنه و بره توی آب . حتی فکر می کنه می تونه اونطور که تو خشکی دست من رو می گیره و راه می ره توی آب هم همون کار رو بکنه!
وای که چقدر بچه ها خنگند :)
تازه شام هم درست کردم که معمولن کار عزیزترینه. سوپ درست کردم یک مطلبی توی یک وبلاگی در مورد لذت سوپ هم زدن خونده بودم که خیلی قشنگ بود، من هم هوس سوپ هم زدن کردم.
راستی که بعضی ها چقدر قشنگ وبلاگ می نویسن آدم مجبوره همه آرشیوشون رو بخونه. بعد هم معمولن منِ خنگ صفحه رو همین طوری می بندم و نمی دونم که این کی بود چی شد. شاید بعدها دوباره پیداشون کنم.

قراره 2 تا از خیابون های اصلی دبی رو (سر جمع چهار تا خیابون بیشتر نداره!) پولی بکنن. دیگه واقعا دبی جای زندگی نیست. تازه افراد بی مهارت رو بعد از شش سال کار کردن توی دبی اخراجشون می کنن! جالبه توی کشورهای دیگه بعد از شش سال آدم صابخونه می شه!
خلاصه که از من به شما وصیت برای دبی اقدام نکنید نیرو و پولتون رو درست و حسابی بذارید برای جایی که بهتون پاسپورت می ده. بعدش اگر خیلی دوست دارید بیایید دبی کار کنید با پاسپورت غربی حقوقتون حداقل 5 برابره. بدیشم اینه که آدم یک جور بدی توی دبی زمین گیر می شه. ما یک دوستی داریم که 4 ساله (اگر بیشتر نباشه) قراره بره یک جای دیگه و هنوز ..

قدقدم عروسکی رو که دوست داره با صدا و محبت تمام بوس می کنه بعدش هم می گه ":آیش" یعنی آخیش!

2006-11-14T10:22:00.000+04:00

خوراکی مورد علاقه قدقدی ماسته! کافیه بهش بگی بیا ماست بخور! تند تند (شلپ شلپ) با کوبیدن دستهاش روی زمین به صورت چهار دست و پا می آد که ماست بخوره تو راه هم واسه خودش می خونه:" مایشت مایشت .. مایشت!" وقتی می ریم سوپرمارکت به قسمت ماست ها که می رسیم نشون می ده و با خوشحالی می گه:"مایشت"
ماشین باباش رو می شناسه، وقتی می خوایم بریم بیرون کلید ماشین رو می گیره به سمت ماشین و می خواد روشنش کنه. به ماشین هم می گه: "مایشی!" (به شباهت مایشت و مایشی توجه کنید!)
یک کفش واقعی از این کفش دخترونه های خیلی خوشگل براش خریدیم. بعد دیدیم کشون کشون (چهار دست و پا، تو هر دستش هم یک کفش!) آوردشون و هی داره سعی می کنه پاش رو بکنه توشون! بهشون هم می گه:"کَیفش!" (با فتح ک)
تا می بینه داریم لباس می پوشیم بریم بیرون همون کفش رو با چنگ و دندون می کشه می آره که من هم می آم بریم! قربون دختر پایه ام برم من!
اگر کفش های دیگه اش رو هم پاش کنم گریه می کنه و در می آره و به "کیفش" اشاره می کنه که اون! اولین پوشیدنیشه که بهش تعلق خاطر داره!
جلوی تلویزیون پا می شه وایمیسته و دست می زنه. من هم هی تشویقش می کنم و می خونم" قد قد بلده وایسه .. قدقد بلده وایسه"!
این طور که می گم یک نگاه مغرور و خوشحالی به دور و ور خودش می کنه که بعله، بلدم .. بعد تالاپی می آد پایین .. ای بابا بچه وایسا دیگه حوصله مون سر رفت.
فکر می کنم چون دور و ورش بچه دیگه ندیده رقابت و هیجانی نداره که زودتر وایسه و راه بره و شاید هر چه که می گذره هم سخت ترش می شه.
وقتی می ریم بیرون و یا حتی تو خونه هی دلش می خواد که دستش رو بگیریم راه ببریمش اما اگر سعی کنیم دستش رو ول کنیم هول می کنه.
یک پیشرفت داشته از دیشب، با عزیزترین یک دستی قدم زده.
اینقدر اینقدر این تصویر قدقد دست در دست عزیزترین قشنگه قشنگه قشنگه ..

2006-11-08T18:37:00.000+04:00

یک دختر کوچولوی خیلی ناز با صورت تمیز و خندان، لباس خوشگل و دامن پفی نتیجه یک روز کامل زحمت یک مادره. این تصویر کامل و بی نقص می تونه در عرض 5 دقیقه آب بشه و از بین بره. چون اون کوچولو گریه میکنه، لباسش رو یا دستش رو یا دور دهنش رو کثیف می کنه یا گرسنه اش می شه یا پوشکش باید عوض شه یا خوابش می آد یا حوصله اش سر رفته. حرف هم که نمی تونه بزنه ...
الان یک سال و نیمه که من نتونستم سه ساعت پشت سر هم و بدون وقفه بخوابم. تازه من آدمی بودم که اگر یک ساعت از خوابم کم می شد سرگیجه و حالت تهوع داشتم، چه جوری طاقت آوردم خودم هم نمی دونم.
من نمی خوام با نوشتن از عسلیات! قدقد، مامان یک دختر کوچولو بودن رو یک چیز فوق العاده و فرشته گونه نشون بدم. در واقع همون طور که قبلا هم گفته ام نگه داری کردن از یک بچه کوچولو خیلی سخته و آدم اصلا نباید قبل از اینکه آمادگی صد در صد داشته باشه بچه دار بشه. قبلا هم گفتم بچه دار شدن یک کاری نیست که آدم انجام بده و تموم بشه، کاری ایه که وقتی انجامش دادی (اگر خوشبخت باشی) تا آخر عمرت گرفتارشی.
منتها از یک نظر دیگه نمی شه که بچه دار نشد یعنی خیلی حیفه که ادم بچه نداشته باشه، خیلی حیفه که این همه احساس عجیب و این همه عشق و زحمت رو آدم درک نکنه.
خب پس اگه آدم می خواد که بچه دار بشه بهتره که قبل از این که سنش بگذره و توان جسمی و روحیش تحلیل بره اقدام بکنه. تازه ممکنه بعد از دیدن قدقدِ عسل به این نتیجه برسه که یک قدقد دیگه هم می خوام
اونوقت مثل من هی مجبور می شه سال های عمرش رو بشماره که چطور می شه هر چه نزدیکتر به 30 سالگی و هر چه قبل از 35 سالگی یک دوست کوچولو برای خودم و قدقد و عزیزترین بیارم!
خب زن حسابی زود تر فکرش رو می کردی! قبل از اینکه اینقدر حس پیر شدگی بهت دست بده.
عجیبه که انسان همه کارهای مهمش رو باید یا بهتره که بین بیست و سی سالگی انجام بده زمانی که در اوج قدرت روحی و جسمی ایه اعم از درس خوندن، ازدواج کردن، بچه دارشدن، حرفه تعیین کردن .. آخه چطور می شه آدم همش رو درست و عالی با هم انجام بده؟؟
شاید هم من اشتباه می کنم.

2006-11-06T16:23:00.000+04:00

قدقد عزیزم از روز تولد من یاد گرفته که پاشه و به مدت یک دقیقه وایسه. به نظرم بهم هدیه تولد داده!
خیلی با احتیاطه و اصلا حاضر نیست بی مهابا قدم از قدم برداره. دوست داره دستاش رو بگیریم و تاتی ببریمش. اونوقت دلش می خواد خودش جهت بده ، دوست داره از خیابون رد شه و بره توی زمین خالی روبروی خونه سراغ توتوها!
عاشق حیون هاست مثل توتو و هاپو و پیشی!
به پیشی هم اول می گفت هاپو! وقتی فیلم حیوانات جنگل مثل شیر و ببر رو نشون می ده می گه: خه خه" . این صدایی که باباش وقتی می خواد بخوردش در می آره!!
عاشق اینه که باباش بیاد بخواد بخوردش و اون هم در بره و بپره توی بغل من. دوست داره سه تایی با هم باشیم همش. مثلا اگر یک کاری کنه که باباش تشویقش کنه منو نگاه می کنه ببینه من هم حواسم هست و دارم براش دست می زنم یا نه؟
فیلیپینی ها رو دوست داره، عزیزترین می گه شانس منه، فکر کردم دخترهای خوشگل بخوان سر حرف باهام باز کنن به خاطر بچه توی بغلم. ولی این بچه ما فقط دخترهای زشت فیلیپینی رو دوست داره!
با خانوم ها تا حدودی خوبه ولی از آقایون فعلا خوشش نمی آد. البته همش رفتارهاش عوش می شه.
حدود یک ماهه که به تلوزیون علاقه مند شده و برنامه های مختلف رو تماشا می کنه و اگر اردک ببینه می گه قا قا!
این اسم خودشه برای پرنده های آبی و اگر صحنه خنده داری باشه می فهمه و باهاش می خنده، اگر احیانا بچه ای گریه کنه اخمشا می ره تو هم و اگر صدا رو کم نکنم یا کانال رو عوض نکنم گریه می کنه.
اما جالب ترین عکس العملش اینه که از بعضی موسیقی ها به شدت می ترسه مثلا وقتی آهنگ "کیل بیل!" پخش می شه از ثانیه اولش چنان هول می کنه و می پره بغل من و به شدت گریه می کنه و حتی بعد از عوض کردن کانال تا مدتی با ترس و لرز تلوزیون رو زیر نظر می گیره.
وقتی آهنگ قری تو برنامه کودک پخش می شه، سعی می کنه پاشه وایسه و یک قر خوشگلی بده که در همین ضمن تالاپی رو پوشکش می آد زمین!

2006-11-03T16:29:00.000+04:00

ایر اربیا تا 7 نوامبر برای بلیط تهران تخفیف ویژه داره البته نه زیاد یک چیزی حدود 50، 60 درهم ارزونتره، گفتم شاید به درد اماراتی های عزیز بخوره

بالاخره امروز برای تولدم کیک درست کردم! همین الان برش گردوندم بوش که خوبه! چیز خاصی نیست کیک اسفنجی ساده است که با پودر کیک آماده درست شده.
جالبه که برای یک خانوم همین نوع کیک رو درست کردم تا به درخواست شوهرش از عزیزترین سورپرایزش کنیم اون خانوم هم خیلی راحت برگشت به دوستش به عربی (فکر کرد من نمی فهمم)گفت " نیگا، نکردن حداقل یک کیک واقعی برام بگیرن از سوپرمارکتی جایی 20، 25 درهم! همین کیک اسفنجی آماده رو درست کردن!"
حتما به نظر اون خانوم پختن کیک راحت تر از خریدن آماده اش است!
البته این حرف نمی دونم چرا عجیب ته دلم قلمبه شد شاید چون تا حدودی به ایشون حق می دم. ما که شیرینی و کیک های خیلی خوشمزه ایرونی رو خورده ایم؛ اصلا طعم شیرینی های اینجا رو دوست نداریم و همین کیک تقلبی ای رو که خودم می پزم دوست تر داریم ولی خوب ایشون حتما دلش می خواسته کیکش کمی تزیین و زیبایی داشته باشه که مال ما فقط کمی مربای آلبالو به سبک کوبیسم روش ریخته بود!
ولی خوب درسته که به ایشون حق می دم ولی اینکه فکر کرده بود که بعد از 4 سال زندگی در مملکت عربی من جمله ای که 3 تا کلمه مهمش هم انگلیسی باشه رو نفهمم کم لطفی ایه نه؟؟
خلاصه که برای خودم هم از همین کیک های به شدت معمولی درست کرده ام تازه بدون مربای آلبالو

دیشب برای قدقدی عروسک بارنی خریدیم یک سه ماهی بود دنبالش می گشتیم دیشب نصفه شبی توی اولین سری که رسیده بود به مغازه هه و تازه می خواستن شروع به چیدن کنند پیداش کردیم خلاصه که مامان قدقد بیشتر از قدقد خوشحال شد!

دوستی دوستان عزیز در این دوران دلتنگی خیلی چسبید ممنونم

پی نوشت: کسی می دونه این دوست عزیز کجا می نویسه دلم براش تنگ شده.

2006-10-31T10:25:00.000+04:00

امروز روز تولد منه، من 54 ای هستم مطمئن نیستم 31 سالم تموم شد؟
باورم نمی شه که به این زودی وارد دهه چهارم زندگیم شدم و در حالی که
بالاخره فوق لیسانسم رو نگرفتم
کار و حرفه درستی ندارم و امیدی هم ندارم که توی دبی بتونم کار خوبی مرتبط با رشته ام پیدا کنم
مطمئن نیستم که در مورد رشته تحصیلم هم سواد درست و حسابی ای داشته باشم
هنوز انگلیسیم کامل نیست
نه تافل دارم نه آیلتس و نه هیچ کوفت دیگه ای
هیچ زبان دیگه ای بلد نیستم
هیچ سازی بلد نیستم بزنم که سهله نمی تونم یک آواز ساده رو برای بچه ام بخونم
دو سال و نیمه که تبدیل شده ام به یک خانوم خونه دار و تنها کار مثبتم یک بچه کوچولوئه
پارسال تولدم به دوستام می گفتم که خوب شد حداقل بچه دار شدم حالا اقلا یک ثمره داره زندگیم!
احساس تهی بودن می کنم، خالی خالی شده ام.
مدتها بود که این طور فکر نمی کردم ولی جملات زیر حال نه چندان خوبم رو خراب خراب کرد:
- تقصیر خودته، یادته می گفتی اینجا خیلی بزرگه ما حق یکی دیگه رو خوردیم ناشکری کردی اینطوری شد
عجیبه که این جمله رو یک دوست بگه که آدم از نظر احساسی بهش تکیه کرده و عجیب تر اینه که تو هم با یک منطق شلخته باهاش موافق باشی.
-خوبه دیگه بمون کنار بچه ات حالش رو ببر نمی خواد هیچ کار دیگه ای بکنی.
گفتن این جمله مثل اینکه کار بدی داری می کنی یا اینکه با این کار دچار تنبلی ای شدی که خیلی بده و یا تو گریزی ازش داری اما دست روی دست گذاشتی
بدون هیچ دوست و هیچ فامیل تنهای تنهای تنها دارم سعی می کنم که بچه ام تا اونجایی که می شه تنهایی نکشه و سعی می کنه توازنی بین دوست و مادر و مراقب برای اون ایجاد کنم.
خیلی سخته، دوری و تنهایی خیلی سخته، مسخره اینه که من هیچوقت همچین احساسی نسبت به پدر و مادرم نداشتم ولی غربت آدم رو عوض می کنه آدم رو پیر می کنه.
بدترین قسمت ماجرا اینه که اصلا و ابدا نمی دونم چی می خوام و چی نمی خوام.
اصلا دلم نمی خواد تهران زندگی کنم حقیقتش دیگه طاقت اون ترافیک های وحشتناک و رانندگی مسابقات سرعت رو ندارم
ولی دلم می خواد آدم ببینم آدم هایی که بتونم بی دغدغه بهشون اعتماد و اتکا کنم بدونم که دوستم دارند و همین
لعنت بر اتصالات که تماس های تلفنی ما رو هم کوتاه و کوتاه تر کرده
دلم خیلی خیلی تنگه ولی اصلا نمی فهمم برای چی و برای کی ... فقط دلم می خواد تنها نباشم همین

2006-10-27T09:53:00.000+04:00

قدقد قشنگم، با وجود اینکه 16 ماهش تموم شده هنوز نه می ایسته و نه راه می ره. ولی تا دلتون بخواد خنده قشنگی داره! عاشق باباشه حتی، برای عزیزترین یک آهنگ ساخته که عبارته از " بَه بَه دَ .. بَه بَه دَ
دَدَ بابا .. بابایه "
بیست روزی توی شهریور قدقد و من رفتیم تهران، رسما دلش برای باباش تنگ شده بود و دلتنگی می کرد.طوری که هر روز مجبور بودم به عزیزترین زنگ بزنم که چند دقیقه ای برای قدقد حرف بزنه تا یک خورده دلش آروم بشه.
چند کلمه یاد گرفته که اونها رو می گه، مثل: بارنی! هاپو، جیز، مامان و بابا، گل، آبا، توتو و تازگی ها پیشی
اولین لغتی که گفت بابا بود و اون هم توی هفت ماهگی. وقتی باباش برای نهار اومد خونه ، در رو که باز کرد قدقد هم با زحمت زیاد گفت بَ بَ
بعد از اون هم عاشق بارنی شده و از بَنی گفتن شروع کرد تا اینکه الان قشنگ می گه بارنی!
عشق قبلیش مدهش رو هم به سختی اسمش رو می گه یک چیزی تو مایه های مَهش می گه بهش!
خیلی قد کشیده، قیافه اش هم دخترونه تر شده (البته هنوز هم باید هی به سوال دختره یا پسره جواب بدم!) آخه گوشش رو سوراخ نکردیم. عزیزترین معتقده هر وقت خودش خواست گوشش رو سوراخ می کنه؛ نمی خواد ما براش در این مورد تصمیم بگیریم.
دو شب پیش تا صبح نخوابید همش بیتابی می کرد من هم یاد 2 ماه پیش افتاده بودم که من که هر روز عصر قهوه می خوردم باعث شده بود شبها قدقد خوابش نبره(به خاطر انتقال از شیر!!) و همین طور چشم باز دراز می کشید و داشتم فکر می کردم خدایا مگه من دوباره چی چی خوردم؟
خلاصه یادم نیافتاد تا اینکه فردا صبحش یکهو دیدم یک دندون تازه تو دهنش سبز شده.
هر وقت ناراحتی و اذیت بکنه بعدش می فهمیم که یک مشکلی داشته و بیخودی نبوده.
اخلاق عجیبی داره مثلا انگشت کوچولوی خوشگلش رو می ذاره لای در کابینت بعد با چشم پر درد به من نگاه می کنه که اجازه دارم گریه کنم و بگم که دردم اومده!!!
از این نظر عین عزیزترینه که کوچولو که بوده پاش رفته لای میله های جوب و حسابی زخم و کبود شده
، مامانش چند روز بعد توی حموم دیده و خب معلومه که غش کرده!
از این اخلاقش خیلی می ترسم، می ترسم کسی اذیتش کنه و به من نگه ..
دختر کوچولوی خیلی نازنینی ایه، خیلی خوشگل و کپل! و خوش اخلاق، اما از ساعت نه شب شروع به غر زدن می کنه که من خوابم می آد، بنابراین هیچ قرار شبانه ای نمی تونیم با کسی بذاریم و چون راه نمی ره و سنگینه من رو دچار پادرد و دست درد و عزیزترین رو دچار کمر درد کرده ...

بارنی و آوازهاش رو خیلی دوست داره و آهنگ آخر بارنی رو برای خودش با نت درست زمزمه می کنه! که هست:
I love you, you love me ...

2006-08-07T17:10:00.000+04:00

دیشب خوندن کتب هری پاتر و شاهزاده دورگه رو تموم کردم و خیلی ناراحت شدم که دامبدور کشته شد .. داشتم گریه می کردم عزیزترین حتما فکر کرده که خل شده ام! من خیلی کتاب های هری پاتر رو دوست دارم و دنیای جادوگری که نویسنده خلق کرده رو کاملا باور می کنم.
ولی اون اوایل به خاطر جوگرفتی شدید و پرفروش بودن این کتاب ها، اصلا سراغشون نرفتم. ولی با توجه به همه چیزهایی که از گوشه و کنار می دونستم کاملا برام این دنیا آشنا بود.
تا اینکه بالاخره یک نفر به زور هری پاتر و زندانی آزکابان رو داد خوندم و عاشق سیریوس بلک شدم!
حالا هم این دومین کتابی بود که خوندم و با پریدن از دو تا کتاب این وسط فهمیدم که سیریوس این وسط ها مرده و حالا هم دامبلدور .. خیلی دلم گرفت ..اعتماد کردن به یک بدذات بالفطره ..
-------------------------------------------------------
قدقد عزیزم سعی می کنه خودش با قاشق کوچولو غذا بخوره از هیجانش خوشش می آد و از تشویق ما، ولی وسطش حوصله اش سر می ره و راحت با دست غذاش رو بر می داره و توی دهنش می ذاره!
عزیزترینش بهش بالش بازی یاد داده که خیلی هم محبوبشه. تمام بالش ها و کوسن های موجود رو بر می داره و دورش می چینه اگر هم یکیش رو بهش ندیم جیغ می زنه و با اشاره انگشت می خوادش! بعد هم هی سرش رو توشون فرو می کنه و نَرمال بازی می کنه!
بعد هم عزیزترین یک اسباب بازی کوچولوش رو زیرشون قایم می کنه و قدقد هم با جدیت می گرده و پیداش می کنه و هردومون رو نگاه می کنه که تشویقش کنیم!
نهایت سعی اش رو می کنه که پاشه وایسه اما نتیجه یک چیزی ایه مثل کله معلق زدن و بعد هم کلی می خنده!
دودل بودیم که موهاش رو کوتاه کنیم یا از ته بتراشیم یا نمی دونم بالاخره یک کاری با موهاش که یک ساله قیچی نخوردن بکنیم .. سوال از بزرگترها هم کمکی نکرد و موهاش همین طوری موند.
من یک فکر احمقانه دارم که می ترسم موهاش رو کوتاه کنیم و جای موهای نرم قهوه ای روشنش یک مو سیاه زبری در بیاد .. ولی خب شاید هم به جای این موی فرفری الانش صاحب یک موی صاف بشه! شاید هم همه این حرف ها مسخره است و جنس موش با تراشیدن عوض نمی شه! ... نمی دونم
اینقدر حرف های خاله زنکی در مورد هر کاری که مربوط به بچه می شه وجود داره که حد نداره و واقعا اوقات زیادی وجود داره که آدم اصلا نمی دونه داره چی کار می کنه و چه کار باید بکنه و هرکسی "هر کسی" برای خودش نظری داره و فکر می کنه راه اون درسته و ما حتما داریم اشتباه می کنیم ...
حالا اگر دوست داشتید شما هم نظرتون رو بگید، شاید بهش عمل کردیم!!

2006-07-26T15:02:00.001+04:00

قدقد قشنگم دیگه برای خودش خانمی شده، حسابی قد کشیده و خوشگل شده. موهای خیلی نازی داره به رنگ قهوه ای روشن که توی آفتاب برق می زنه. یک کمی عزیزترین پکر بود که چرا موهاش مشکی نیست! چشمهای خیلی نازی داره با مژه هایی خیلی بلند. دست های تپلی داره با انگشت های باریک و بلند. دیگه وقتی باهاش حرف می زنیم زبونمون رو می فهمه. باباش ازش می پرسه نفیسه (عروسک محبوبش، انتخاب اسم ازعزیزترین است!) کجاست ؟ چشمهاش رو تنگ می کنه و لبهاش غنچه و می گه: کوووو کوووو و دنبالش می گرده و وقتی پیداش کرد به ما نگاه می کنه و با ذوق زدگی می خنده.
عشق جدیدش مدهش ئه. عروسکش رو هم براش خریدیم ولی از دوبعدیش بیشتر خوشش می آد. کم کم از تماشای کارتون لذت می بره و با لولک و بولک حسابی حال می کنه!
از حیوانات هم خوشش می آد مثل سگ و پرنده که وقتی می ریم پیاده روی بهش نشونشون می دم و ذوق می کنه و وقتی پرنده هه می پره یا سگه رو صاحبش دور می کنه، واسش گریه می کنه!
با آدم های دیگه هم دوست می شه و لی هنوز علاقه ای نداره بغل کس دیگه ای بره. عاشق فواره و آب و ترکیب آب و نور که توی دبی توی مال ها زیاده است. هرجا که می ریم یک فواره ای، حوضی چیزی کار گذاشتند و قدقدی علاقه داره وایسه تماشا!
خیلی خوب غذا می خوره و خیلی خوب می خوابه. از این نظر مثل بچه های دیگه نیست. اصولا بچه خیلی خوبیه. عاشق کتاب و کتاب خوندنه. کتابش رو می گیره به یک دستش و چهار دست و پا می آد که زود باش برام این رو بخون! خودش ورق می زنه و ما هم براش می خونیم. بعد از دو سه بار تکرار، خودش شروع می کنه به خوندن و ادای ما رو در می آره! خیلی خیلی خیلی کتاب خوندنش نازه. من و باباش هر دو کرم کتابیم ، قدقدی هم بیشترین اسباب بازیش کتابه!
یک ماه از تولدش گذشته و الان 13 ماهشه. دقیقا روز تولدش حرکت کردنش از خزیدن به چهار دست و پا رفتن تغییر کرد و توی این یک ماه توی این کار سریع شده. ولی خب کلا از نظر تحرک خیلی کنده. احتمالا چون بچه سنگینی بود و همچنین خونه ما کوچیکه و خیلی جای مانور نداره، ترجیح می داد خیلی سرسنگین بشینه سر جاش!
حالا اما همش می اد پیش من توی آشپزخونه و وقتی که می خواد من بغلش کنم، پاهام رو از پشت بغل می کنه. وای که چقدر شیرینه!
سعی می کنه پاشه وایسه ولی زود می افته و کلی می خنده. البته خیلی با احتیاطه این کار رو فقط روی تشک نرم می کنه! از پارچه بازی خوشش می آد ملافه ها رو می ریزه دورش و هی می ره زیرشون و قایم موشک بازی می کنه و همش می خنده، شاید برای اینکه من رو وادار به خنده کنه چون من اصولا آدم خوش خنده ای نیستم. اصولا قدقدی باعث شده من هم کمی اخلاقم خوب بشه. خیلی ازش ممنونم!
اما خب کلا مادر بودن کار خیلی خیلی سختی ایه. هم روزهای خوب و خوشبخت داره و هم روزها (یا بهتر بگم شب ها)ی سخت سخته. اما اگر آدم زندگی رو سخت نگیره و سعی کنه قدر لحظاتش رو بدونه خیلی خیلی خیلی شیرینه.

2006-06-10T17:42:00.000+04:00

باورم نمی شه که قدقدی خوشگلم 14 روز دیگه یک سالش تموم می شه .. در عین شیرینی خیلی زیاد، سال خیلی سختی هم بود.
بچه داشتن مسولیت بسیار سنگین و کار بسیار سختی ایه. در بین همه کارهایی که من تا حالا انجام دادم سخت ترینش بوده. کلا به هم توصیه می کنم زمانی برای بچه دارشدن اقدام کنن که با تمام وجود بخوانش. یک جورهایی مثل ازدواج می مونه، من معتقدم فقط زمانی باید ازدواج کرد که عمیقا عاشق بود ...
قدقدی بچه نازنینی ایه، یاد گرفته که خودش خودش رو سرگرم کنه . تصویر آشنای این روزهای خونه ما این فرشته کوچولوئه که نشسته روی زمین و اسباب بازیهاش رو دونه دونه از توی جعبه در می آره کمی نگاهشون می کنه، کمی با انگشت های خیلی خیلی ظریفش باهاشون بازی می کنه و بعد رهاشون می کنه و می ره سراغ اسباب بازی بعدی.
از بین تقریبا 100 آیتم اسباب بازیش 5 یا 6 تاشون رو خیلی دوست داره ولی کلا هرچیز غیر اسباب بازی رو بیشتر دوست داره. فعلا عاشق تلفنه، عشق قبلیش موبایل بود و قبل از اون ریموت کنترل .
تحرک زیادی نداره خیلی کم فقط برای چیزی که به نظرش خیلی مهم برسه می خزه و به سمتش می ره. این البته برای من که همش باید حواسم بهش باشه کار رو راحت کرده!
الان من تبدیل شدم به یک آدم 80 درصدی برای این که در هر لحظه و همش 20درصد حواسم پیش قدقده. به عزیزترین می گم مثل رانندگی که آدم باید هر 10 ثانیه آینه رو نگاه کنه من هم هر ده ثانیه قدقد رو چک می کنم که داره چه کار می کنه و می دونید معمولا داره چی کار می کنه؟
خدایا! داره مو می خوره یا پود یا دستمال کاغذی!
موهای عروسک های بیچاره اش رو می کنه با ظرافت با دو انگشت سبابه اش می گیردشون و اینقدر اون موی ظریف معمولا طلایی رو برای دیدن، می آره نزدیک صورتش که چشماش چپ می شه! و هی نگاهشون می کنه و لیسشون می زنه اینقدر که آب دهانش سرازیر می شه و بعد سعی می کنه قورتش بده موی به اون درازی رو!
چی کار باید بکنم؟ نمی دونم!

2006-05-09T17:08:00.000+04:00

داشتم فکر می کردم دختر کوچولوی ده ماه و نیمه ام رو در این صفحه چی خطاب کنم ؟؟ بعد فکر کردم همون قدقد خوبه .. امیدوارم بعد ها شاکی نشه از این اسم!
جمعه بردیمش به پارک ابی Dream Land خیلی بهش خوش گذشت چون پر از آب و درخت و صد البته بچه بود! آخه عاشق بچه هاست .. به گمونم باید به فکر بچه بعدی باشیم :)
حسابی آفتاب سوخته شده طوری که چین چین های دستش قرمز قهوه ای شده و توی چین ها سفید مونده! کپلی بامزه اییه :)
خیلی هم قد بلند 15 روز پیش 76 سانت بود باید براش لباس های 12 تا 18 ماه بخریم تا اندازه اش بشه.
اگر همین طور قدبلند بمونه من دوست دارم مدل بشه و اگر چپ دست بمونه عزیزترین دوست داره تنیسور بشه!
به قولی، ما که پدر و مادرهامون آرزو داشتند دکتر مهندس بشیم این شدیم حالا ببین بچه ما چی بشه :))
قصد دارم (حالا چقدر بتونم بهش عمل کنم بماند) آزاد بزارمش برای انتخاب هر چیز. خیلی دلم می خواد بزرگ که شد دوستم داشته باشه و بهم احترام بذاره نمی دونم بشه یا نه؟؟
آخرین خبر هم اینه که زکام شده و فین فینش به راهه و همش هم تقصیر منه که بعد حموم با موی خیس ( آخه یک کمکی مو داره!) بردمش پیاده روی. توی این دبی به این گرمی باد خورد به سرش.. بمیرم الهی
همین الان از خواب همراه خرخر پاشد سرک کشیده داره من رو نگاه می کنه
از همین امروز بعد از ظهر هم یاد گرفته که از حالت خوابیده به پهلو با تکیه گاه کردن دستش بشینه ..
الان صاحب 4 تا دندونه که خیلی بامزه اش کرده، دندون های بالاش از هم فاصله دارن .. امیدوارم این طور باقی نمونه! دندونهای 3 و 4 بالا هم دارن در می آن و لثه اش حسابی می خاره و آب دهنش به راهه.
حال من عجیبه اصلا یادم نمی آد که وقتی قدقدی نبود من کی بودم و چی کار می کردم و به چی فکر می کردم. بعضی وقت ها هم با عزیزترین به هم نشونش می دیم و از هم می پرسیم این فرشته کوچولوی نازنین کیه؟ و این جا چه کار می کنه؟ ..
راستی می دونید بالاترین لذت دنیا چیه؟ قدقدی خوابیده باشه و آدم بخواد یواشکی از اتاق بره بیرون که چشمش بیافته به دو تا جوراب خیلی ظریف و کوچولو به رنگ صورتی یا بنفش که همین طوری اون گوشه روی زمین افتاده ..

زندگی در دبی -1

2006-05-01T16:50:00.000+04:00

دوستان زیادی در مورد زندگی در دبی از من سوال کرده اند، ببخشید که جواب دادن بهشون اینقدر طول کشید من خیلی خیلی سرم با قدقدی شلوغه.
همین سوال رو دوستی از عزیزترین پرسیده بود و مطلب زیر جواب عزیزترین هست که به طور اجمالی همه اونچه که من می خواستم بهتون بگم اعم از 1-توجه اخیر و زیاد عمومی به زندگی در دبی 2- شرایط کار در دبی 3- مشکل اصلی زندگی در دبی 4-پیشنهاد بهتر 5- برنامه آینده ما! 6- پیش به سوی استرالیا!!رو دربر می گیره

1) از دست این مردک م ش ن گ همه می خوان فرار کنن، حجم ایرانی هایی که این مدت از ایران به دبی آمدن و سرمایه اشون رو با خودشون آورد واقعا زیاده. سال گذشته مراسم سیزده بدر دبی حدودا 5 هزار نفر رو جمع کرده بود ولی امسال می گن حدود 35 تا 40 هزار نفر توی این مراسم بودن.!!! واقعا تعداد ایرانی ها زیاد شده.

2) بازار کار دبی به چند رده تقسیم می شه،

a. یا نیروی کار ارزان برای شرکت های تجاری: که در زمینه IT هندی ها بازار رو با قیمت های ارزون خودشون قرق کردن. حقوق یه نرم افزار نویس عالی هندی که همه ی اون مدارک چاخان بیل گیتس رو داره، هست 2500 تا 3000 درهم. که برای زندگی معادل 200 هزار تومنِ ایران هست. که واقعا نمی صرفه.

b. تجارت شخصی افراد با کشور های منطقه: که در این زمینه اگر بتونی کار کنی خوبه، تجارت با ایران و از این حرف ها، که البته سرمایه می خواد.

c. من رو هم که می بینی عملا خیل خوش شانس بودم که یه مجموعه ای گیر آوردم که به تخصصم نیاز داشت، تازه بهت بگم که هنوز سطح در آمد و پس انداز من به وقتی که ایران بودم نمی رسه، البته خوب زندگی بی تنش تر و بی استرس تری دارم.

3) مشکل دبی این هست که تو صد سال هم این جا باشی، هیچ آینده ای نداری، بیمه وجود نداره، نمی تونی پاسپورت یا اقامت دایم بگیری، و خلاصه یه جایی هست که فقط بیای کار کنی و بعدا هم خداحافظ.

4) حالا که هنوز بچه دار نشدین و می تونین یه خورده به خودتون سختی بدین، به نظر من بهتره که یه جایی مثل استرالیا رو اقدام کنی، به نظر می یاد که یک سال زمان گذاشتن برای گرفتن پذیرش زیاد باشه، ولی می دونی که این طور چیزا مثل برق می گذره.

5) ما هم مشکلمون اینه که فضای زندگی اینجا خیلی گرم و نرم و راحته و ما رو ... گشاد کرده، اگر نه ما هم تا حالا برای یه کشور دیگه اقدام می کردیم، که البته برنامه اش رو هم داریم و احتمالا حدود دو سال دیگه شروع می کنیم برای اقدام کردن.

6) تازگی (توی شیش هفت ماه گذشته) تعداد زیادی از دوستام رو دیدم که برای استرالیا اقدام کردن و تحقیقاتی که من هم کردم نشون می ده که خیلی خوبه، به نظرم بد نیست که با یه وکیل خوب مشورت کنی و حوصله کنی و آروم آروم همه ی مدارک رو براش جمع کنی. می دونم، تو هم مثل منی و حوصله این دردسر های اداری رو نداری، ولی دیگه برای آینده امون مجبوریم، چاره ای نیست

اگر باز هم سوالی داشتید لطفا بپرسید سعی می کنم هرچه زودتر که تونستم جواب بدم.
من یک مشکلی دارم کسی می تونه بهم کمک کنه؟ این کامنت بلاگر رو فعال کرده ام ولی نمی آد! می شه بهم بگین چرا؟ ممنونم.

2005-11-12T15:49:00.000+04:00

دختر کوچولوی نازنینم به همین زودی چهار و نیم ماهه شده. زندگی به قشنگ ترین شکل ممکن دراومده. تنها تاسف من و عزیزترین اینه که همین طور این روزهای قشنگ و غیر قابل برگشت می گذرند و می رند. البته ما سعی می کنیم با فیلم و عکس و یادداشت کردن روزنگار تا اونجایی که می تونیم از این سرمایه بی جایگزین و منحصر به فرد توشه برداریم برای آینده.قدقدی ما خیلی بامزه است، تصویر آشنای این روزهاش وقتی ایه که شست های پاهاش رو با دستهاش گرفته و به سمت خودش و طبعا دهنش می کشه!
خیلی جالبه که این انسان کوچولو چقدر شخصیت و ویژگی خاص خودش داره و مثلا برای انتخاب اسباب بازیش خودش تصمیم می گیره و حتی نوار موسیقی و داستانش رو می ذارم که خودش موقع خرید انتخاب کنه. و از اونجایی که هنوز حرف نمی زنه وقتی به سمت چیزی پرواز کرد یعنی اون رو می خواد ... عزیزترین بهش می گه دختر پر باز من ..
حالا که در کنامونه نمی دونیم که اصلا کی بوده که نبوده .. انگار از اول باهامون بوده و همیشه هم قرار بوده که باشه .. یعنی وقتی بغلش می کنیم و توی چشم هاش نگاه می کنیم، می دونیم که همیشه قرار بوده که این فسقلی با ما باشه همین .. توضیحش سخته
دیگه حالا همش خودم رو در قالب همون تصویر تکراری و همیشگی مادرانه می بینم که نمی تونم درباره چیز دیگری غیر از قدقد قشنگم حرف بزنم و در واقع در کنار قدقد نازنینم همه چیز (غیر از عزیزترین) به اولویت بعدی موکول شده .. زندگی شیرینه و برای من به دو مرحله تقسیم می شه قبل و بعد از مادر شدن.. و اینقدر مادربودن سخته که هر کاری در مقایسه با اون آسون به نظر می رسه. خلاصه بهشت رو که به مادرها وعده داده اند نه تنها یک جایزه گول زنکه بلکه برای چنین زحمت و نگرانی خاطری خیلی هم کمه ... در واقع تنها پاداش واقعی و البته بسیار باارزش شکفتگی صورت این نازنین کوچولوئه وقتی ما رو می بینه. که با هیچ چیزی قابل مقایسه نیست.
در چشم بامدادان به بهشت برگشودن نه چنین لطیف باشد که به دوست برگشایی

قدقد ما

2005-08-26T16:28:00.000+04:00

بالاخره قدقد عزیزم به دنیا اومد با سه روز تاخیر و به زور ایجاد درد مصنوعی
دیروز هم 2 ماهه شده و واکسن های 2 ماهگیش رو زده
این 2 ماه خیلی خیلی سخت گذشته و در عین حال بسیار هم شیرین بوده. قدقد ما دچار کولیک نوزادی بوده که رسما بیماری محسوب نمی شه فقط باعث بی قراری و گریه بچه می شه که خب البته خیلی باعث زحمت پدر و مادره ... البته معمولا این بیماری 3 ماه طول می کشه اما قدقد ما حالا بهتره ...
خلاصه زندگی سه نفره با تمام شیرینی ها و سختی ها ادامه داره. امیدوارم زودتر بتونم دوباره بنویسم.

ممنون از محبت هاتون

2005-05-29T13:20:00.000+04:00

Human Rights

اکبر گنجی را آزاد کنید.

اگر شکم برآمده ام اجازه بده (با توجه به اینکه 31 خرداد روز احتمالی به دنیا آمدن قدقد عزیزم هست)، در روز 27 خرداد به معین رای خواهم داد.
احتیاجی به بحث کردن و توضیح دادن نمی بینم چون خیلی ها خیلی بهتر از من دلایل شرکت کردن یا نکردنشون رو توی انتخابات نوشته اند و همچنین دلایل رای دادنشون به معین رو هم توضیح داده اند. من هم با خواندن همه آنها و با یک عالمه فکر کردن به این نتیجه رسیده ام.
چند تا دلیل شخصی هم دارم که یکیش مثلا اینه که دلم نمی خواد وقتی عکس رییس جمهور کشورم توی روزنامه های خارج از ایران چاپ شد از دیدنش حالم بهم بخوره. دلم می خواد
مثل خاتمی هر بار که عکس رییس جمهور کشورم رو می بینم لبخند بزنم.
یک دلیل دیگه هم شوک عدم تایید صلاحیت معین بود که یکهو بهم نشون داد که روی اون صندلی معروف به جای خاتمی پاک و شریف ممکنه یکی از اون 6 نفر بشینه و خب این خیلی موثر بود. (الان موافقان تحریم می گن دیدید گفتیم همه اینها بازی حکومت بود برای بالا بردن مشارکت مردم!) و جواب من دقیقا جمله ای از ابراهیم نبوی است که در پایین مطلب بهش لینک داده ام
" حامیان تحریم انتخابات خواستار آن هستند که با تشویق مردم به عدم مشارکت در انتخابات نشان بدهند که تا چه حد مردم با حکومت مخالفند. اگر معین به جای کناره گیری
از انتخابات و تحریم آن، از مردم بخواهد به او به عنوان یک مخالف وضع موجود و برای تغییر قانون اساسی رای بدهند، در این صورت به جای اکثریت خاموش و منفعل مخالف حکومت، میزان اکثریت آشکار و فعال مخالف حکومت شمارش می شود. ممکن است طرفداران تحریم بگویند که اگر مردم به شعارهای مخالفت معین رای بدهند و او رئیس جمهور شود، ممکن است معین نیز پس از مدتی به شعار هایش و به مردم خیانت کند. اگر این فرض را بپذیریم اصل را بر آن گذاشته ایم که یا فردای 27 خرداد هیچ کس رئیس جمهور نیست، یا این که معتقدیم یکی از آن هفت نامزد دیگر بهتر از معین است و اگر یکی از آنان روی کار بیاید به مردم خیانت نخواهد کرد. این استدلال انکار موضع تحریم است."

کلا مطالبی که خیلی در تصمیم گیری بهم کمک کردند 2 مطلب زیر هستند
حکم حکومتی، آماتورها و حرفه ای ها
بیانیه مصطفی معین: برای رفع خطر بازگشت خودكامگی، می‌آیم

-------------------------------------------

از اول خرداد وارد ماه نهم شده ام و یک غول پیکر واقعی هستم. ولی با وجود این از پوشیدن بیکینی ابایی ندارم و شکم خیلی گنده ام! رو با افتخار در پارک آبی dream land و استخر ساختمون در معرض نور خورشید گذاشته ام. حاملگی زیباست و من خوشحالم که بالاخره به این درک رسیدم و زیبایی و عمقِ زن بودن و معجزه مادر شدن رو احساس می کنم.
خوشحالم که صاحب یک دختر کوچولو می شم که می تونم باهاش در مورد همه این احساس های خوب حرف بزنم.
حالا که جملات قبل رو می خونم می بینم که همه لغات کلیشه ای رو به کار بردم، می دونم که خوندنش و درکش برای کسی که این دوران رو نگذرونده باشم (مثل خود قدیم من)، احمقانه و زیادی احساساتی به نظر می رسه ولی عین حقیقته. تمای مراحل به وجود آمدن یک انسان جدید معجزه مطلقه و من انسانی هستم در حال لمس هر روزه این معجزه و به خاطرش بسیار سپاس گزارم.
مامان نازنینم 2 روز دیگه می آد و بعدش هم قدقدی به دنیا می آد و این یعنی پایان همیشگی دونفره بودن من و عزیزترین. نیمه روز جمعه قبل بود که بکهو متوجه شدم که دیگه هیچ وقت من و عزیزترین یک جمعه 2 نفره کامل نخواهیم داشت! و آخرین جمعه 2 نفره مون رو در کمال آرامش و با کمی غم برای پایان این دوره 6 ساله زندگیمون به سر رسوندیم.
چقدر زندگیمون تغییر خواهد کرد اوه ه ه ... امیدواریم و نهایت سعی مون را خواهیم کرد که به انسان جدید و متفاوتی که به جمعمون اضافه می شه فضای مخصوص خودش رو بدیم و سعی نکنیم که او رو بر اساس خواست های خودمون برنامه ریزیش کنیم. امیداورم بتونیم او رو کاملا در شادی و خوشبختیمون داخل کنیم. امیدوارم هیچ وقت یادمون نره که ما خواستیم که او آمد و قدمش روی چشممون.

2005-04-29T20:27:00.000+04:00

عزیزترین رفته هنگ کنگ برای 6 روز. حسابی تنهام و حسابی احساس تنهایی می کنم. مشکل اصلی ام هم اینه که وقتی تنهام نمی تونم خوب بخوابم. البته حالا دیگه اونقدرها هم تنها نیستم چون هرچی باشه قدقد باهامه. جالبه که شب که می شه ناراحتی من رو درک می کنه و اون هم نااروم می شه و من هی بهش اطمینان می دم که الان می ریم و با ارامش می خوابیم و وقتی می رم برای خواب و اروم می شم اون هم اروم می شه. ارتباط مادر و جنین واقعا چیز عجیب و شگفت انگیزی ایه.
دیروز رفتم دکتر بهم گفت دارم زیادی وزن می گیرم و این کمی نگرانم کرد در نتیجه امروز ار تنهایی استفاده کردم و رفتم جیم نیم ساعت راه رفتم. امیدوارم برای بچه خوب باشه.
فکر کنم از ریتم دستگاه خوشش می اومد چون اروم اروم بود. کار عقب افتاده چندانی ندارم که بتونم 6 روز کشش بدم. خلاصه که کارم شده تماشای تلوزیون. توی این دوره بیکاری و خونه نشینیم به تلوزیون معتاد شده ام. و البته که این خیلی بده. خیلی دلم می خواست می تونستم به صورت پروزه ای و از خونه و راه دور کار کنم ولی خب کسی رو ندارم که من رو در جریان همچین کاری قرار بده.
متاسفانه شیفت این کی بردی که دارم باهاش تایپ می کنم کار نمی کنه.
تنهایی تنهایی تنهایی سرنوشت محتوم انسان ...